Apple heeft wel eens de neiging om honden weg te 'snauwen', maar dat doet ze op zo'n hoge toon dat het meer gillen is. Het klinkt op z'n minst alsof een hond haar ik weet niet wat aandoet, maar dat is dan nooit het geval.
Voorbeeldje, grote oude DH reu, heel erg beleefd, kalm en geen overdreven snuffelaar. Ze groeten even, waarbij Apple wel enthousiast is maar achterkant duidelijk afschermd. Apple loopt door, reu komt met een aardige afstand achter ons aan. Apple kijkt achterom, remt af, draait haar kop naar de hond en gaat dus 'snauwen' cq gillen terwijl ze een soort van in de lucht hapt.
Honden schrikken zich altijd helemaal lam en stoppen daardoor meestal maar lang niet altijd.
Het gekke is dat ze prima kan grommen op een lage toon, ook blaffen doet ze met een lagere toon. Waarom zo enorm hoog snauwen in zo'n situatie?
Veel mensen vragen ook of alles oké is en of hun hond haar iets heeft aangedaan, nee hoor mevrouw, ze stelt zich nogal aan.



