Maar goed, Moos was nogal bang van dat ding. Hij heeft eerst heel lang achter elkaar z'n tennisbal lopen apporteren, maar toen hij dat ding in het oog kreeg was hij meteen klaar daarmee. Staart ging laag en uit de krul, en hij bleef bij ons in de buurt terwijl hij dat ding angstvallig in de gaten hield. Toen begon hij eerst tegen mij op te springen, en toen tegen mijn moeder (van: toe nou, help, til me op, til me op!!!). We hebben hem zo goed en kwaad als dat ging genegeerd, en toen rende hij het halve strand over naar een compleet vreemde meneer en ging bij hem staan springen om opgetild te worden
Ik heb hem teruggeroepen, en vervolgens ging hij weer bij mij staan springen, en piepen en piepen. En tja, toen trok ik het dus niet meer (jaja, ik ben een muts van een baas) en heb ik hem opgetild. Ik heb denk ik 3 minuten met hem op mijn arm gelopen, en hem toen weer gewoon neergezet.
Wat ik nu zo vreemd vond was dat hij daarna opeens niet meer bang was voor die kite-surfer. Hij wilde weer met zijn bal spelen, rende weer, en was weer helemaal zoals in het begin. Het leek net alsof hij echt even door mij getroosd was, en daarna weer verder kon.
Maar ik dacht dus dat dat helemaal niet kon; dat je een hond niet op zo'n manier kon troosten als een klein kindje....feit blijft wel dat hij echt wel een kwartier vreselijk bang was, en na 3 min. optillen en knuffelen opeens weer een stoere man
