De stoelen stonden niet rond de keukentafel en meneertje
stond dus te huppelen aan het aanrecht, lag zijn eten klaar,
blaf van hier, blaf van daar,
worteltje gegeven,
terug blaf van hier en van daar.
Hoe reageer je daar nou best op, bezoek werd tureluurs van zijn gedoe.
Heb hem even in de veranda gezet, was het even over, begon het weer,
probeerde hem op de zetel te laten liggen, wou niet, en van het ene end van het huis naar het andere,
zo druk heb ik hem nog nooit gezien.
En bovenal, springt ie hupla op de stoel op men schoot,
heeft ie NOG NOOIT gedaan.
Tja, hij durft wel zeg



