Vanochtend weer een plensbui op ons hoofd terwijl we in het park liepen, en ik heb hem gewoon vooruit laten lopen naar huis. Hij rende steeds een stuk vooruit, bleef dan uit zichzelf netjes wachten, rende dan weer een stuk vooruit en bleef dan weer met een doodongelukkig druipend koppie wachten. Ik vond een goeie boom om even te schuilen en zodra hij dat zag kwam hij weer terug racen en (uit zichzelf) netjes naast me zitten. Het hield alleen niet op met gieten, dus toch maar aangelijnd en naar huis gelopen, en het laatste stuk weer afgelijnd en vrij gegeven zodat hij met een noodvaart richting voordeur ging.
Ik ben hartstikke trots.







