Bench eruit?

[Joyce]

Met twee van de drie sjiwie's die we via via bij een broodfokker vandaan hebben gehaald gaat het heel goed. Deze twee zijn ondertussen naar m'n moeder verhuist en lopen al aan de lijn, zijn zindelijk en kunnen geaaid worden (door m'n moeder en ik). Naar vreemden zijn ze nog steeds angstig, maar thuis zijn het echte schoothondjes geworden.

Een van de drie (Quiero) woont nog steeds bij mij en met hem gaat het allemaal wat langzamer, hij is ook een jaar ouder dan de andere twee (hij is drie) en dat is goed te merken. Hij is veel en veel angstiger. Hij kan nog niet aan de riem lopen, want dat betekent grote paniek. Zindelijk maken is daardoor ook wat moeilijker, maar hij doet vrijwel alles in de tuin. Aaien wil absoluut nog niet. Hij wordt wel wat nieuwsgieriger naar mij toe en durft zelfs redelijk dichtbij te komen, maar zodra ik ook maar beweeg of aanstalten maak om hem te aaien rent hij weer weg. Vrij snel daarna komt hij wel weer kijken, maar meer dan snuffelen durft hij niet. 's avonds slaapt hij trouwens wel op bed, ik ben blijkbaar een stuk minder eng als ik slaap. Eten en snoepjes durft hij wel aan te nemen en tijdens voertijd staat meneer al vooraan.

Nu naar m'n vraag... voor Quiero heb ik een kleine bench in de hoek van de kamer staan. In het begin zat hij dag en nacht in de bench (uit zichzelf, want het deurtje staat altijd open), hij at en dronk zelfs in de bench. Tegenwoordig eet hij nog wel in de bench, maar ligt hij af en toe ook in de mand die naast m'n bureau staat. Hij ligt vrij ontspannen, maar zodra er wat gebeurt is hij wel meteen weer klaarwakker. Ik vraag me dus af of ik de bench weg moet halen, zodat hij gedwongen wordt om wat meer in het gezinsleven mee te draaien. Als ik de bench weghaal betekent dat dat hij zich niet meer kan afsluiten van wat er gebeurt. Het betekent ook dat de andere honden en ik wat vaker langs hem heen zullen lopen en dat hij zich minder beschermt voelt door de bench.

Malu heb ik altijd met rust gelaten en nooit onder zachte dwang ook maar iets laten doen. Maar Malu was al 9 toen ze hier kwam en ik had absoluut geen verwachtingen voor haar. Van Quiero hoop ik dat hij op z'n 3e toch nog een heel eind kan komen qua vertrouwen en een zo 'normaal' mogelijk hondenleven kan leiden. De eerste stap daarin is natuurlijk mij te leren vertrouwen en met zichzelf opsluiten in de bench lukt dat niet ben ik bang. Wat denken jullie??

[Mantitaur]

het weghalen van de bench kan ook een averechts effect hebben, waardoor de hond nog angstiger wordt, omdat je wat voor de hond zo belangrijk is weghaalt.

Misschien zou je het in stappen kunnen proberen, eerst een uurtje weghalen ofzo. Langzaam opbouwen.

[Baily]

Ik heb na een maand bij Desi de bench wel weggehaald. Omdat anders inderdaad veel minder contact mogelijk was. Ik heb wel het kussen wat in de bench lag op precies dezelfde plek neergelegd en haar ook altijd haar eten daar gegeven. Dus er veranderde voor haar niet veel, alleen de spijlen er om heen waren weg.

Daarna ben ik langzamerhand het kussen gaan verplaatsen naar een plek waarbij ze meer tussen alles en iedereen in zou zijn. Het kussen was haar houvast, dus het leek soms net een eilandje midden in de kamer...... Nog steeds is het kussen haar houvast, maar daarvandaan gaat ze nu overal liggen, als er een vreemde komt, gaat ze gauw naar haar kussen.

Dus ik zou de bench wel wegdoen want het geeft je meer mogelijkheden tot contact, soms hebben ze net eventjes dat duwtje nodig. Bij Desi aaide ik iedere keer heel voorzichtig als ik langs liep, of ik aaide haar en gaf dan een stukje kaas ofzo. Ook ben ik er zelf naast gaan zitten, dat is zonder bench makkelijker.

Verder heb ik haar zoveel mogelijk genegeerd, en veel dingenuit haarzelf laten gebeuren. gewoon geduld gehad. Maar bepaalde dingen heb ik met zachte dwang doorgezet. Zoals het naar buiten gaan na een maand. Ik moest haar naar buiten dragen want ze liep niet mee. Buiten lag ze plat op de grond, verder niks gedwongen en na een korte tijd weer naar binnen. Daarna liep ze toch heel voorzichtig een beetje over het gras. En zo hebben we het uitgebouws.Nu loopt ze gewoon een uur mee door het bos. Aan de auto wennen is op precies dezelfde manier gegaan. ik heb haar er gewoon ingetild. Moest haar bijna van de grond afschrapen, zo plat drukte ze zich. Maar nu vind ze het heerlijk. Ze weet precies wat mijn auto is en staat vaak al tegen de deur op om er in te kunnen.

Dus een beetje zachte dwang kan ook heel goed zijn als je niet verder komt. En een tuigje vond ze minder eng om aan te lopen als een halsband, misschien een tip waar je nog wat aan hebt........

[Sjiel]

Lekker laten staan die bench, hij komt er zelf uit en als ie behoeft heeft aan afzondering/veiligheid gaat ie er in. In de loop van de tijd zal ie er meer uit zijn, als ie daar zelf aan toe is.
Je zou zijn mandje met DAP kunnen sprayen om hem zich wat meer op zijn gemak te laten voelen buiten de bench.
Je moet niet te snel teveel willen, er hebt er 2-3 jaar voor nodig om na een slechte socialisatie het maximaal haalbare te halen (en ik bedoel niet dat het dan helemaal goed komt, hooguit hanteerbaarder)

[Gast]

Ik vind het moeilijk om er iets over te zeggen omdat ik de hond en de situatie niet zelf heb gezien. Ik zou zeggen: bench laten staan. Uit je eerdere verhalen heb ik opgemaakt dat het behoorlijk slecht gesocialiseerde en angstige hondjes waren. Geef hem nog even lekker de tijd om alles in zijn eigen tempo te doen.