Straatvrees

[Pieta]

Dora woont nu twee maandjes bij ons. Eerst even iets over haar verleden: de eerste vier maanden van haar leven heeft ze in een schuur gezeten, ze is dus helemaal NIET gesocialiseerd. Daarna heeft ze ergens gewoond, daar weet ik verder niet veel van maar daar heeft ze het vermoedelijk wel goed gehad, er is daar duidelijk wel met haar gewerkt enzo maar toch is ze in het asiel beland waar ze twee maanden gezeten heeft.

Jullie begrijpen dat een dergelijk hondje wat problemen met zich meebrengt en het grootste probleem voor ons is dat ze in de stad ontzettende straatvrees heeft. Ze is sowieso als de dood voor vreemden en alle voertuigen en lawaai ed maken dat ze regelmatig of op haar gat gaat zitten en alleen maar terug naar huis wil of dat ze als een gek begint te 'vluchten' (dat is dus op de terugweg, ook weer naar huis dus). Als ze eenmaal ergens is waar het rustiger is of in Friesland (waar ze gelukkig 50% van de tijd is) is ze ontzettend vrolijk, gaat haar staartje de lucht in en is ze gewoon een gelukkige hond.

Mijn vraag is dus: wat kan ik nou doen dat ze wat minder bang is bij de drukkere stukken? Afleiden lukt niet, ze gaat echt op standje 'totale paniek' en heeft eigenlijk nergens aandacht voor verder. Als ze echt niet meer mee wil helpt het wel om een stukje te gaan rennen zodat ze snel langs hetgeen kan waar ze bang voor is maar dat is natuurlijk ook geen oplossing. Wat ik nu doe is als ze ergens is waar iets is dat haar bang maakt (een vrachtwagen oid) dan blijf ik net zo lang op die plaats totdat het daar weer rustig is zodat ze die plek niet alleen nog associeert met 'het enge' (dan krijg je haar er een volgende keer dus ook niet meer mee naartoe). Verder als ze wil vluchten laat ik haar zitten en afgaan om een beeeetje aandacht te krijgen. Oogcontact krijg ik echt nog niet met haar op zo'n moment maar op een dergelijk commando reageert ze wel (duurt soms even maar goed...). Ik hoop daarmee het vluchtgedrag te doorbreken en ervoor te zorgen dat ze, door steeds iets meer van haar te vragen, zich wat meer op mij gaat richten.

Verder is ze een fantastische hond. Ze leert graag, is speels en kan ontzettend plezier maken maar je blijft haar verleden natuurlijk terug zien en dat is erg sneu om te zien.

Als jullie dus nog suggesties hebben over wat ik verder kan doen om iets normaler met haar over straat te kunnen in de stad hoor ik dat dus graag. Ik snap ook wel dat je die socialisatiefase helaas nooit terug krijgt maar allicht is er iets om de boel een beetje te verbeteren .

[Pieta]

Ik denk niet dat zij het is waar je het over het van een jaar geleden. Toen woonde ze nog gewoon bij haar vorige eigenaars voor zover ik weet.

Het commando 'af' heb ik bewust gekozen omdat dat het dichtst bij haar natuurlijke reactie ligt. Als ze bang is gaat ze vaak liggen dus het vluchten is goed te doorbreken met dit commando (het is overigens niet zo dat ze as ik haar het commando geeft gaat liggen uit angst, dan gaat ze wel gewoon echt 'af' zonder zich schrap te zetten of overdreven te stressen).

Ik weet dat ze bang zal blijven maar het zou toch fijn zijn als ik ervoor kan zorgen dat haar stress iets afneemt.

Voor vreemden is ze echt als de dood. In huis kan ze er wel mee omgaan, dan trekt ze zich terug op haar plekje en wacht ze tot het over is, op straat wil ze er zo snel mogelijk langs (en als ze er dan langs is is ze wel zo nieuwsgierig dat zeheel snel een stukje terug loopt om te ruiken, dat is een geluk dat ze ook erg nieuwsgierig is) maar als mensen naar haar toe komen ofzo schijt ze echt alle kleuren van de regenboog.

Voor we haar in huis genomen hebben, zijn we eerst met het hele gezin een week lang elke dag twee uur bij haar gaan zitten in het asiel om haar aan ons te laten wennen. Ze durfde ons niet aan te kijken en zat te rillen als een rietje. Gelukkig ging dat wel vrij snel beter, na een week herkende ze ons wel (niet dat ze echt blij was om ons te zien maar ze was minder angstig en in het asiel merkten ze een enorme omslag in haar gedrag erdoor, ze was ineens een stuk opgewekter in haar hele gedrag sinds wij daar kwamen). Toen ze eenmaal met ons in een huiselijke situatie was vertrouwde ze ons volkomen en accepteerde ze direct dat ze wel echt bij ons hoorde dus op zich viel dat allemaal erg mee (wij gingen er in eerste instantie van uit dat het minstens een maand zou gaan duren eer we haar uberhaubt mee konden nemen).

[Pieta]

Nee, wij hadden sowieso al ervaring met probleemhonden, in verhouding daarmee valt zij enorm mee, dus we wisten wel een beetje waar we aan begonnen en bij ons was ze dus gewoon ontzettend welkom. De kans dat ze anders ergens terecht was gekomen is vrij klein aangezien maar heel weinig mensen bereid zijn zoveel tijd en energie te steken in een hond die je in eerste instatie nog niet eens aankijkt... over het algemeen gaat men dan toch liever voor die hond die zo vrolijk op ze afkomt. Maar ik was er heel zeker van dat ze echt mijn type hondje was, ik wilde graag weer een hondje waar ik echt wat aan kon 'knutselen', lekker trainen en dus ook problemen oplossen. Ik denk dat ik dus best mag zeggen dat ze het wel getroffen heeft .

Op de foto's loopt ze inderdaad los, dat is ook in Friesland. Daar zie je ook hoe vrolijk ze er bij loopt. Ze is daar een totaal andere hond. Daar kan ze dus zonder enig probleem los. Ze is dan enorm gericht op ons en houdt ons, tussen het rennen en door plassen springen door, ontzettend goed in de gaten. Als ze daar iemand tegenkomt gaat ze er best goed mee om, ze loopt er gewoon langs dan, met een klein boogje.

En bedankt voor de complimenten, ik ben ook ontzettend weg van haar. Aan onze andere hond trekt ze zich trouwens erg op. Hij is zo stabiel als maar zijn kan en met hem erbij durft ze wel wat meer (hoewel ze als ze iets echt eng heeft ook geen oog voor hem heeft).

[Pieta]

O en ze wordt 2 in november.

[Pieta]

Ja ik ben ook blij dat ze ook wel weer nieuwsgierig is, het is mij alleen maar meegevallen tot nog toe. In het asiel was het ook heel duidelijk dat wanneer er een bekende verzorgster bij kwam ze heel snel aan ons durfde te komen ruiken en ze is ons ook vrij snel gaan vertrouwen dus dat valt idd wel mee maar het is vervelend dat ze afentoe zo enorm in de stress schiet.