Lilo loopt nog geen twee weken los en volgens mij zijn we al aanbeland bij die beruchte 'verlate puberteit' die buitenlandertjes nog wel eens hebben. 
Er zijn dus nu een paar plekken waar ik haar absoluut niet meer loslaat, allemaal bruggetjes en paadjes het park *uit* en de woonwijken *in*. Van het weekend deed ze het al, toen dacht ik nog dat ze zich even vergiste
, maar vandaag rende ze gewoon doelbewust die brug over, zwaaide nog even naar ons en riep nog net niet van 'Ik ga nu even hier kijken hoor, hier ben ik nog niet geweest!' Veel soebatten en roepen en leuk doen en uiteindelijk kwam ze weer vrolijk terug, maar bij het volgende bruggetje hetzelfde verhaal. En toen kwam ze even niet terug. Ik had al visioenen van een uur lang op dat plekje blijven wachten, want achter haar aan gaan werkt volgens mij alleen averechts, dan zou ze denk ik nog verder doorlopen omdat wij toch wel meekomen. Maar na vijf minuten kwam ze godzijdank weer opgewekt terug trippelen. Het loeder.
Waarom wilde ik ook weer podenco's? In elk geval, ik ga maar eens wat harder werken aan mijn eigen 'leuk zijn', en ze gaat alleen nog maar los als ze gefocust is op andere hondjes.
Verder denk ik dat het misschien een goed idee is om haar aangelijnd mee te nemen over die spannende bruggetjes heen, zodat ze ziet dat er daar geen leuke hondjes zijn en er geen frolicjes worden uitgedeeld en het er al met al heel erg saai is.
Laat je dat van te voren hier even weten? 
