Er is maar 1 ding wat ik er echt niet uit krijg, en dat is dat eeuwige geblaf
Binnen heb ik het wel onder controle. Hij blaf alleen tijdens het ontvangen van visite of bij heel erge opwinding en dat vind ik niet meer dan normaal.
Buiten is een ander verhaal. Alles wat hij hoort of ziet wat kan leven is het blaffen waard.
De ene dag gaat het heel goed en kunnen we met en hanekam en 1 blaf langs een meneer lopen. De andere dag gaat hij als een bezetene te keer.
Mensen schrikken er ook van want hij ziet er niet erg pupperig meer uit en hij gromt er ook een beetje bij. Als hij contact gaat zoeken blijkt het alleen speelsheid te zijn en gedraagt hij zich als een pup (wurpje spelen en op zijn rug liggen).
Ik heb de tip gehad om hem af te leiden voordat hij dingen ziet. Het werkt aardig maar toch vind ik het moeilijk. Als bijvoorbeeld de buurman achter zijn schuur staat, dan zie ik hem niet. Cody gaat dan toch weer als een bezetene te keer. Ik vind het toch wel raar gedrag voor een pup. Dit had hij al toen hij klein was, de fokster gaf het zelfs al aan, ze had het zelf ook niet verwacht.
Weet iemand hoe je hier nu echt goed mee omgaat? En wat vinden jullie van dit gedrag?
Het is wel raar hoor. Met mijn eerste hond, Guus, had ik na 4 jaar eindelijk een goed opgevoede hond. Nog steeds heb ik met hem wel zo zijn probleempjes maar ik weet nu hoe ik ermee om moet gaan. Goh, nu kan ik honden opvoeden dacht ik.....
Cody is toch weer zo anders... Die heeft heel zijn eigen problemen waar ik weer helemaal geen ervaring mee heb. Bovendien is hij heel erg op Guus gericht, zodra die erbij is.
Vind het wel een grappige ontdekking van mezelf
