Verschrikkelijk veel geluk of...

[Rami]

... passen alle volwassen herplaatsers zich zo makkelijk aan?

Silka is een teef van 3 jaar uit het SHKD-asiel in Istanbul. Ze is in juli 2005 zwervend aangetroffen (met pups) en is opgevangen in het bos-asiel.
Van daaruit is ze door een stichting herplaatst en nu is sinds een week bij ons en... het gaat ontzettend goed!
Ze is vanaf dag 1 zindelijk en voelt zich zichtbaar op haar gemak in huis. Ze is niet schrikachtig en ook niet bang voor vreemde geluiden.
Sinds het weekend loopt ze in het buitengebied los en ook dat gaat prima, ze houdt ons goed in de gaten en we roepen haar, uiteraard, regelmatig bij ons.
Contacten met andere mensen en honden leveren tot nu toe geen problemen op en ze is ook al aardig op mij en mijn vriend gesteld, we kunnen haar aaien, knuffelen, borstelen etc. (en dat vindt ze ook allemaal heerlijk! )
En het allerbelangrijkste: het gaat steeds beter tussen haar en Cowboy Billy.
In het begin moest ze niet veel van hem hebben en hij liet zich wel erg op zijn kop zitten door haar. Inmiddels, na een paar schermutselingen (van beide kanten ), beginnen ze geloof ik aan elkaar te wennen. Vooral buiten gaat het goed, ze trekken graag samen een sprintje.

Eigenlijk is er maar een ding waar we echt aan moeten werken en dat is Silka's jachtpassie. Ze is een fanatieke zicht-jager en alles wat zich snel voortbeweegt, daar moet ze achteraan :N: .

Maar goed, mijn vraag is dus: hebben we het nu zo getroffen met Silka of zijn er meer mensen die hetzelfde hebben ervaren qua aanpassingsvermogen van hun volwassen herplaatser.
En hoe kan het eigenlijk? Ik bedoel: Silka heeft gezworven en heeft een half jaar in het (grote) bos-asiel gewoond en toch draait ze nu gewoon mee alsof ze hier al veel langer dan een week woont.

[Reini]

Ik heb geen antwoord op je vraag want ik heb er geen ervaring mee maar ik wil wel even zeggen dat ik het reuze fijn voor je vind dat het zo goed gaat

Leuk ook dat Billy het ook gezellig gaat vinden

[Rami]

Ik heb geen antwoord op je vraag want ik heb er geen ervaring mee maar ik wil wel even zeggen dat ik het reuze fijn voor je vind dat het zo goed gaat

Leuk ook dat Billy het ook gezellig gaat vinden

Dankjewel, Reini! Ja, fijn allemaal hè? Ben ook zo ontzettend blij!
Ik-geloof-dat-ik-denk-dat-ik-zeker-weet dat ik twee hondjes inderdaad leuker vind dan één!

[Reini]

Ik heb geen antwoord op je vraag want ik heb er geen ervaring mee maar ik wil wel even zeggen dat ik het reuze fijn voor je vind dat het zo goed gaat

Leuk ook dat Billy het ook gezellig gaat vinden

Dankjewel, Reini! Ja, fijn allemaal hè? Ben ook zo ontzettend blij!
Ik-geloof-dat-ik-denk-dat-ik-zeker-weet dat ik twee hondjes inderdaad leuker vind dan één!

Twee lijkt mij ook leuker dan eén en wat Vegas betreft namen we vanmiddag zijn grote rottweiler vriendin mee maar dat mocht niet van de baas Flauw hoor Vegas moet nog even wachten

Echt fijn dat het zo goed gaat en dat ze zich zo makkelijk aanpast

[rubella]

Ja.... geweldig hè, wat die hondjes kunnen!

Ik heb zelf een SHKD-hond, Bella. Zij was al meer huiselijk verkeer gewend: d.w.z. zij is bij Turkse mensen als pup het huis uitgeggooid wegens plassen op het tapijt. Maar toen ze bij ons kwam was het toch echt schrikken bij iedere schuivende stoel, de telefoon, de kookwekker, noem maar op! Dat is héél snel overgegaan. Ze is zelfs nooit onzindelijk geweest!

Ik heb voor een stichting mensen gescreend die een hond hadden uitgekozen en heb geprobeerd tot een goede match te komen.

Ik vond het vaak heel ontroerend om terug te horen hoe die honden zich invoegden en snel genoten van een huiselijk leven!
Ook volwassen honden die nog nooit in een huis waren geweest.
Zelfs heel ernstig verwaarloosde en mishandelde honden. Die laatsten hebben wel vaak een gebruiksaanwijzing en je moet er geduld voor hebben en in het begin niet teveel verwachten, maar heel vaak verbetert het allemaal en houd je er een wereldhond aan over!
Het gaat natuurlijk ook wel eens mis, maar verhoudingsgewijs zóvéél beter als vaak wordt gedacht...!

Veel plezier met Silka.

[Rami]

Ja.... geweldig hè, wat die hondjes kunnen!

Ik heb zelf een SHKD-hond, Bella. Zij was al meer huiselijk verkeer gewend: d.w.z. zij is bij Turkse mensen als pup het huis uitgeggooid wegens plassen op het tapijt. Maar toen ze bij ons kwam was het toch echt schrikken bij iedere schuivende stoel, de telefoon, de kookwekker, noem maar op! Dat is héél snel overgegaan. Ze is zelfs nooit onzindelijk geweest!

Wat toevallig dat Bella ook uit het bosasiel komt! Hoe lang woont zij al bij jou? Leuk om te horen dat ze zich ook zo snel heeft aangepast.
Ik denk dat Silka ook wel ooit bij mensen heeft gewoond. Ze vindt bijvoorbeeld dingen als schuivende stoelen en de telefoon (en ook de stofzuiger en de t.v.) helemaal niet raar/eng.

Ik heb voor een stichting mensen gescreend die een hond hadden uitgekozen en heb geprobeerd tot een goede match te komen.

Da's wel belangrijk. De stichting die heeft bemiddeld voor Silka ging ook niet over één nacht ijs. Er waren meer gegadigden voor haar maar het feit dat wij al een (stabiele) hond hebben en 'thuis' werken (bedrijf aan huis), speelde mee in de beslissing om haar bij ons te plaatsen.

Ik vond het vaak heel ontroerend om terug te horen hoe die honden zich invoegden en snel genoten van een huiselijk leven!
Ook volwassen honden die nog nooit in een huis waren geweest.
Zelfs heel ernstig verwaarloosde en mishandelde honden. Die laatsten hebben wel vaak een gebruiksaanwijzing en je moet er geduld voor hebben en in het begin niet teveel verwachten, maar heel vaak verbetert het allemaal en houd je er een wereldhond aan over!
Het gaat natuurlijk ook wel eens mis, maar verhoudingsgewijs zóvéél beter als vaak wordt gedacht...!

Ja, ik geloof ook best dat het ook wel eens niet goed gaat. En wie weet waar ik nog tegen aan loop met Silka (ze is immers pas een week bij ons) maar het begin is gewoon heel goed!

Veel plezier met Silka.

Dankjewel!

[mercedes2803]

Ik heb via deze stichting Shy geadopteerd op afstand

[Charlotte*]

Yildah komt uit Griekenland, daar heeft ze ongeveer een jaar op straat geleefd. Daarvoor heeft ze wel bij iemand in huis gewoond.

Toen ze bij ons kwam was het meteen oke! Ze was overal aan gewend en draaide meteen mee in de routine.

[*Linda*]

Sun komt uit een Spaans asiel en heeft zich ook al zo perfect aangepast Ik heb er echt versteld van gestaan hoe flexibel hij is.

[Natas.]

Raisa komt uit Spanje. Destijds een zwervertje uit een Canariepietendorpje van ruim 1 jaar, zéér waarschijnlijk pups gehad en haar linkerachtervoet is gebroken geweest op 2 plaatsen en nooit behandeld (nu scheef gegroeid).

Ze heeft zich in huis ook gigantisch snel aangepast. Voor ik haar kreeg heeft ze 3 weken bij een opvang gezeten, maar ze was direct zindelijk bijvoorbeeld. Ook van geluiden in huis had ze geen last en tijdens het uitlaten bleef ze vanaf het begin bij me in de buurt.

Maar, ze is wel angstig en dat zal denk ik nooit meer over gaan. Vreemde mensen (vooral mannen) en vreemde situaties vindt ze eng. Soms herstelt ze daaruit maar soms blijft ze bang.

Wat heerlijk dat het zo goed gaat met Silka, geniet ervan!

[Rami]

Erg leuk om te lezen dat er meer honden zijn die met geen of weinig moeite zich snel aanpassen aan het leven in huis (met alles wat daar bij hoort).
Ik had er al helemaal rekening mee gehouden dat ze echt nog alles moest leren of aan moest wennen, maar we kunnen gewoon gelijk beginnen met leuke dingen!
Wat me wel opvalt is dat Silka vreemde mensen wat onderdanig benaderd. Ze zakt door haar poten, kronkelt, koppie scheef, oortjes plat, bijna alsof ze niet veel goeds verwacht.
Vanmorgen wilde iemand in het park haar aanhalen en toen dook ze helemaal in elkaar alsof ze een pak slaag verwachte. Het was een aardige, rustige mijnheer en ze herstelde snel; ze liet zich lekker aaien . Maar ze is toch wel wat angstig dus...

[Addy]

Erg leuk om te lezen dat er meer honden zijn die met geen of weinig moeite zich snel aanpassen aan het leven in huis (met alles wat daar bij hoort).
Ik had er al helemaal rekening mee gehouden dat ze echt nog alles moest leren of aan moest wennen, maar we kunnen gewoon gelijk beginnen met leuke dingen!
Wat me wel opvalt is dat Silka vreemde mensen wat onderdanig benaderd. Ze zakt door haar poten, kronkelt, koppie scheef, oortjes plat, bijna alsof ze niet veel goeds verwacht.
Vanmorgen wilde iemand in het park haar aanhalen en toen dook ze helemaal in elkaar alsof ze een pak slaag verwachte. Het was een aardige, rustige mijnheer en ze herstelde snel; ze liet zich lekker aaien . Maar ze is toch wel wat angstig dus...

niet zo vreemd gezien haar land van herkomst, honden zijn daar nog minder dan niets. Al mijn honden komen uit het buitenland en allen hebben zich in meer of mindere mate snel aangepast

[estelle]

Tsja ik heb dus een minder succesvol 'verhaal'.
Ik heb Woopy uit Roemenie geadopteerd en hebben echt een 'moeilijke' tijd met hem gehad, denk ruim een jaar.
Hij was doods en doodsbang, liet bij van alles en nog wat van angst zijn urine lopen bijv. bij het aanlijnen.

Als je hem wilde aaien dan verstijfde hij van angst en ...liet zijn urine weer lopen.
Dit heeft heel lang geduurd, stukje bij beetje werd het beter.
Nu laat hij zijn urine niet meer zo snel lopen maar lichtelijk verstijfen bij aaien e.d. doet hij nog steeds, zn kop draait hij ook nog steeds weg...hij blijft het gewoon eng vinden.

Vreemden moet hij niks van weten, is ook in staat te bijten. Vreemde kinderen moet hij al helemaal niks van weten.

Daarbij is Woopy enorm zwerverig. Als hij losloopt kan hij ineens ervandoor gaan (en niet in hard tempo maar op zijn dooie gemak loopt hij steeds verder weg) dan kunnen we roepen wat we willen....uiteindelijk, soms na 2 uur, gaat hij in de bosjes liggen en laat zich pakken.
Hierdoor kan hij dus vrijwel niet meer los. Zelfs op ons eigen omheinde weiland wist hij af te komen en stak dan rustig een 80 km weg over.... Mn hart heeft heel wat keren overgeslaan.
Een tijdje liep hij dus zelfs op ons weiland aan de flexlijn....en dat terwijl hij echt zijn beweging nodig heeft en toch elke dag wel flink moet racen.

Nu kan hij dan gelukkig op ons weiland weer los (alle gaten in hekwerk dichtgemaakt) en hij blijft nu ook op het erf (heel soms probeert hij het weer).

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

[Rami]

niet zo vreemd gezien haar land van herkomst, honden zijn daar nog minder dan niets. Al mijn honden komen uit het buitenland en allen hebben zich in meer of mindere mate snel aangepast

Ja, dat is natuurlijk zo. Je weet ook helemaal niet wat die honden allemaal hebben meegemaakt. Kun je ook maar beter niet weten, denk ik.
Als je het zo bekijkt blijft het toch steeds een klein wonder dat dit soort honden toch weer vertrouwen krijgen in mensen...

[Rami]

Tsja ik heb dus een minder succesvol 'verhaal'.
Ik heb Woopy uit Roemenie geadopteerd en hebben echt een 'moeilijke' tijd met hem gehad, denk ruim een jaar.
Hij was doods en doodsbang, liet bij van alles en nog wat van angst zijn urine lopen bijv. bij het aanlijnen.

Als je hem wilde aaien dan verstijfde hij van angst en ...liet zijn urine weer lopen.
Dit heeft heel lang geduurd, stukje bij beetje werd het beter.
Nu laat hij zijn urine niet meer zo snel lopen maar lichtelijk verstijfen bij aaien e.d. doet hij nog steeds, zn kop draait hij ook nog steeds weg...hij blijft het gewoon eng vinden.

Vreemden moet hij niks van weten, is ook in staat te bijten. Vreemde kinderen moet hij al helemaal niks van weten.

Daarbij is Woopy enorm zwerverig. Als hij losloopt kan hij ineens ervandoor gaan (en niet in hard tempo maar op zijn dooie gemak loopt hij steeds verder weg) dan kunnen we roepen wat we willen....uiteindelijk, soms na 2 uur, gaat hij in de bosjes liggen en laat zich pakken.
Hierdoor kan hij dus vrijwel niet meer los. Zelfs op ons eigen omheinde weiland wist hij af te komen en stak dan rustig een 80 km weg over.... Mn hart heeft heel wat keren overgeslaan.
Een tijdje liep hij dus zelfs op ons weiland aan de flexlijn....en dat terwijl hij echt zijn beweging nodig heeft en toch elke dag wel flink moet racen.

Nu kan hij dan gelukkig op ons weiland weer los (alle gaten in hekwerk dichtgemaakt) en hij blijft nu ook op het erf (heel soms probeert hij het weer).

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

Ai, zo kan het dus ook gaan. Is inderdaad een heel ander verhaal.
Ik kan me voorstellen dat dat niet altijd meevalt, die angst, het bijten en ook dat weglopen...
Wel heel fijn dat Woopy bij jullie woont. Alleen al de mogelijkheid om los te lopen op jullie eigen weiland, dat is natuurlijk hartstikke fijn voor hem.
Wat ik me nog afvroeg: jullie hebben meer honden, hè? Gaat dat allemaal goed? Heeft 'ie een plek binnen de groep?

[estelle]

Yup, hij kan uitstekend overweg met andere honden, leest ontzettend goed de hondentaal (maar dat is over het algemeen prima bij buitenlanders).
Het liefst zou hij volgens mij gewoon lekker ergens rondzwerven met wat hondenvriendjes erbij.....maar zonder mensen....onbewoond eiland ofzo...
Hij staat overigens behoorlijk onderaan onze roedel.

[Rami]

Yup, hij kan uitstekend overweg met andere honden, leest ontzettend goed de hondentaal (maar dat is over het algemeen prima bij buitenlanders).
Het liefst zou hij volgens mij gewoon lekker ergens rondzwerven met wat hondenvriendjes erbij.....maar zonder mensen....onbewoond eiland ofzo...
Hij staat overigens behoorlijk onderaan onze roedel.

Fijn dus voor Woopy dat jullie meer honden hebben!
Dat goed kunnen lezen van andere honden is me bij Silka ook al opgevallen. En volgens mij geeft ze zelf ook duidelijke signalen, alleen snapte Billy die in het begin niet .
Wilde zij hem porren voor een potje samen rennen (en bijt hem daarbij zachtjes in zijn flank om vervolgens keihard weg te rennen, steeds achterom kijkend of hij wel mee gaat) gaat hij heel beteuterd naar mij staan kijken, zo van hellup... ze bijt me! .
Inmiddels snapt 'ie het...

[rubella]

Hoi Rami!

Bella komt niet uit het bosasiel hoor, maar van het toenmalige SHKD, een "gewoon"asiel met hokken etc, dat moest verdwijnen omdat er bungalows gebouwd moesten worden

Bella is een klein tenger hondje dat in het asiel al helemaal onder de voet werd gelopen en zich in het bosasiel waarschijnlijk helemaal niet had kunnen handhaven!
Ze is nu bijna 3 jaar bij ons, een kleefteefje, weet alle mensen om haar pootje te winden, maar altijd op haar hoede! Ook bij een onverwachte beweging van mij, duikt ze in elkaar, maar herstelt zich nu wel heel snel!
Ze begint echt "brutaal" te worden, wordt snibbig, wil de lakens uitdelen
Echt goed om te zien....!

Het zijn echte surprisepakketjes hoor die buitenlanders! Wat je ziet is nooit wat je krijgt Wacht maar tot ze echt uit de kast komen
Mijn ervaring, ook via alle anderen, is dat het alleen maar beter en leuker wordt
Jammer dat er ook minder succesvolle matches zijn, zoals de ervaring van Estelle met Woopy. Dat gebeurt helaas nu eenmaal...!

Toch ook dankzij haar geduld een grote verbetering bij die moeilijke jongen. Grote klasse

[rubella]

Ik heb via deze stichting Shy geadopteerd op afstand

Jij ook?

[Rami]

Hoi Rami!

Bella komt niet uit het bosasiel hoor, maar van het toenmalige SHKD, een "gewoon"asiel met hokken etc, dat moest verdwijnen omdat er bungalows gebouwd moesten worden

Bella is een klein tenger hondje dat in het asiel al helemaal onder de voet werd gelopen en zich in het bosasiel waarschijnlijk helemaal niet had kunnen handhaven!
Ze is nu bijna 3 jaar bij ons, een kleefteefje, weet alle mensen om haar pootje te winden, maar altijd op haar hoede! Ook bij een onverwachte beweging van mij, duikt ze in elkaar, maar herstelt zich nu wel heel snel!
Ze begint echt "brutaal" te worden, wordt snibbig, wil de lakens uitdelen
Echt goed om te zien....!

Het zijn echte surprisepakketjes hoor die buitenlanders! Wat je ziet is nooit wat je krijgt Wacht maar tot ze echt uit de kast komen
Mijn ervaring, ook via alle anderen, is dat het alleen maar beter en leuker wordt
Jammer dat er ook minder succesvolle matches zijn, zoals de ervaring van Estelle met Woopy. Dat gebeurt helaas nu eenmaal...!

Toch ook dankzij haar geduld een grote verbetering bij die moeilijke jongen. Grote klasse

Aja, het 'gewone' asiel was wat anders dan het bos-asiel. En ik geloof dat dit bos-asiel ook opgedoekt gaat worden, binnenkort.

Leuk om te lezen trouwens dat Bella in die drie jaar steeds meer 'zichzelf' wordt

Enne... ik ben zwaar benieuwd of Silka ook meer verrassingen in petto heeft. Denk het trouwens wel, zo vindt ze het sinds vandaag leuk om met ons te spelen waarbij ze enorm met haar dikke poten door de lucht maait!

[Marion.]

Honden hebben een aanpassingsvermogen waar je U tegen zegt.
Daar kunnen wij nog iets van leren

[Zoie]

spok heeft zich heel snel aangepast en is thuis een hele makkelijke hond. Zindelijk vanaf dag een, visite, kinderen, mensen, geen probleem, hij vindt het allemaal leuk. Kan hem ook makkelijk meenemen, niks geen neurotisch gedoe. Buiten heeft hij wel z'n streken, maar dat hoort bij het type hond dat hij is. Spokkie heeft zijn draai wel gevonden.

Met Sinet begin ik een ander avontuur. Ze is hier enorm angstig begonnen, en ik denk niet dat ze ooit zo frank en vrij kan worden als Spok, maar we gaan kijken hoever we kunnen komen.

[Hanneke2]

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

Ik kan me goed voorstellen dat je er af en toe van baalt dat Woopy niet het hondje was dat je in gedachten had, ik vind ook dat de desbetreffende stichting heel wat duidelijker had mogen zijn. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat je bij een buitenlandertje nooit exact weet wat je in huis haalt. Jij wilde een hondje waar je leuk mee kon gaan trainen, en je kreeg een bangerdje met allerlei vreemde dominante trekjes. Dat is lullig, maar je had hem ook terug kunnen sturen naar de stichting toen je merkte dat jullie niet goed bij elkaar pasten.

[Zoie]

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

Ik kan me goed voorstellen dat je er af en toe van baalt dat Woopy niet het hondje was dat je in gedachten had, ik vind ook dat de desbetreffende stichting heel wat duidelijker had mogen zijn. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat je bij een buitenlandertje nooit exact weet wat je in huis haalt. Jij wilde een hondje waar je leuk mee kon gaan trainen, en je kreeg een bangerdje met allerlei vreemde dominante trekjes. Dat is lullig, maar je had hem ook terug kunnen sturen naar de stichting toen je merkte dat jullie niet goed bij elkaar pasten.

tsja, we weten natuurlijk niet precies hoe dit is gegaan, maar het maakt nog wel weer eens duidelijk hoe belangrijk een zorgvuldig plaatsingsbeleid is, vooral met een zo'n bange hond die, zo begrijp ik, zich helemaal niet meer aan mensen kan binden. Als je ze al naar nederland moet halen, wat ik persoonlijk niet vind. Terug geven aan de stichting, oke, dat kan, maar dat doe je gewoon niet zo makkelijk. Bovendien kan je je afvragen of deze hond beter dan bij Estelle geplaatst kan worden. Die verantwoordelijkheid heb je als baas dan ook op je schouders.

[Rami]

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

Ik kan me goed voorstellen dat je er af en toe van baalt dat Woopy niet het hondje was dat je in gedachten had, ik vind ook dat de desbetreffende stichting heel wat duidelijker had mogen zijn. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat je bij een buitenlandertje nooit exact weet wat je in huis haalt. Jij wilde een hondje waar je leuk mee kon gaan trainen, en je kreeg een bangerdje met allerlei vreemde dominante trekjes. Dat is lullig, maar je had hem ook terug kunnen sturen naar de stichting toen je merkte dat jullie niet goed bij elkaar pasten.

tsja, we weten natuurlijk niet precies hoe dit is gegaan, maar het maakt nog wel weer eens duidelijk hoe belangrijk een zorgvuldig plaatsingsbeleid is, vooral met een zo'n bange hond die, zo begrijp ik, zich helemaal niet meer aan mensen kan binden. Als je ze al naar nederland moet halen, wat ik persoonlijk niet vind. Terug geven aan de stichting, oke, dat kan, maar dat doe je gewoon niet zo makkelijk. Bovendien kan je je afvragen of deze hond beter dan bij Estelle geplaatst kan worden. Die verantwoordelijkheid heb je als baas dan ook op je schouders.

Ja, mee eens. Zorgvuldig plaatsingsbeleid is zeker belangrijk, maar ook een goed vangnet. En daarmee bedoel ik dat je hulp kunt krijgen bij problemen (bijv. door een gedragstherapeut) en in het ergste geval dat de hond terug kan naar de stichting.
De stichting waar Silka vandaan komt doet het dat op beide fronten heel behoorlijk. Daarnaast doen zij meer dan herplaatsen alleen, ze steunen ook de zogenaamde "nuture and release" programma's, zodat het zwerfhonden-probleem ook in het land zelf wordt aangepakt.

Een hond teruggeven is iets wat ik, uiteraard, ook heel moelijk zou vinden. Je hebt een weloverwogen en alle kanten doordachte keus gemaakt, je weet dat het honden zijn met een verleden. Dus doe je er alles aan om het te laten 'slagen'. Daarbij, waar leg je je grens? Wanneer kun je stellen dat het echt, écht, niet gaat. Bij extreme angst, bij agressie, bij steeds maar weer weglopen/ontsnappen?

Ik vind trouwens ook dat Woopy het getroffen heeft met Estelle. Hoewel ik me goed kan voorstellen dat het af en toe moeilijk is om de verantwoording te hebben voor een hond als Woopy.

[estelle]

En dit is dan nog niet eens 'alles'.
Dus ja soms heb ik echt spijt en bij een volgende buitenlander wil ik ook echt 'weten' wat ik in huis haal.

Ik kan me goed voorstellen dat je er af en toe van baalt dat Woopy niet het hondje was dat je in gedachten had, ik vind ook dat de desbetreffende stichting heel wat duidelijker had mogen zijn. Maar aan de andere kant is het natuurlijk zo dat je bij een buitenlandertje nooit exact weet wat je in huis haalt. Jij wilde een hondje waar je leuk mee kon gaan trainen, en je kreeg een bangerdje met allerlei vreemde dominante trekjes. Dat is lullig, maar je had hem ook terug kunnen sturen naar de stichting toen je merkte dat jullie niet goed bij elkaar pasten.

Nee hoor ik hoefde helemaal niet met Woopy te gaan trainen, hooguit had ik behendigheid erg leuk gevonden met hem maar dat gaat niet.

ik kreeg totaal geen enkele 'steun' van de stichting, zelfs de gedragstherapeut die ik een ellenlange wanhopige mail had gestuurd reageerde alleen met 'ik mail je van de week terug na overleg'...nooit meer iets gehoord, ook van de stichting heb ik nooit iemand aan de lijn gehad terwijl ze op de hoogte waren van de problemen.
Je denkt toch niet dat ik dan een hond die in potentie kinderen kan verwonden en bewezen heeft mensen te bijten terug ga sturen?

Ik heb die hond in huis gehaald, heb hem helemaal over laten komen uit Roemenie dus blijft hij ook hier, ik neem mijn verantwoordelijkheid over hem, hij heeft het hier hartstikke goed, kan door ons weiland meer dan genoeg zijn beweging krijgen, heeft allemaal hondenvriendjes, ik ben blij met hem want hij is ontzettend lief voor ons en Rosalie en Sanne.
Alleen zeg ik dat ik hier niet weer voor zal kiezen omdat het me allemaal wel erg is tegenvallen.

Daarbij, wie wil er nou een gestoorde bijtende roemeen?

[Joyce]

Natuurlijk geef je niet zomaar een hond terug aan de stichting als het niet de hond is die je verwacht had... Vind ik een beetje rare redenatie, het is geen fotocamera die je terug brengt omdat hij niet goed werkt. Natuurlijk valt het tegen als je hond niet is wat je er van verwacht had, maar dan mag je ook verwachten dat je ondersteuning krijgt van de stichting waar de hond vandaan komt zonder dat ze zeggen: geef de hond dan maar terug. En Woopy was niet een hond die een beetje angstig was, maar een hond die gewoon (nog) niet klaar was om geplaatst te worden en de stichting waar Woopy vandaan komt mag blij zijn dat Estelle besloten heeft om er zoveel tijd in te steken, want ik weet niet of een ander adoptiegezin hetzelfde voor Woopy had gedaan.

[rubella]

Natuurlijk geef je niet zomaar een hond terug aan de stichting als het niet de hond is die je verwacht had... Vind ik een beetje rare redenatie, het is geen fotocamera die je terug brengt omdat hij niet goed werkt. Natuurlijk valt het tegen als je hond niet is wat je er van verwacht had, maar dan mag je ook verwachten dat je ondersteuning krijgt van de stichting waar de hond vandaan komt zonder dat ze zeggen: geef de hond dan maar terug. En Woopy was niet een hond die een beetje angstig was, maar een hond die gewoon (nog) niet klaar was om geplaatst te worden en de stichting waar Woopy vandaan komt mag blij zijn dat Estelle besloten heeft om er zoveel tijd in te steken, want ik weet niet of een ander adoptiegezin hetzelfde voor Woopy had gedaan.

Ik vind het echt klasse wat Estelle met Woopy doet!!
Soms gaan dingen bij herplaatsingen domweg fout. Soms door onzorgvuldigheid van een stichting, soms door een minder goede inschatting van een screener, of door te positief gekleurde info van een "gegadigde", of te positieve info van de verzorger van een hondje die dat speciale dier eindelijk een goed mandje gunt.
Niet altijd terecht overigens!
Wat te denken van een vrouw die een hond zoekt waarmee ze lekker kan wandelen en die mee kan achterop en naast de fiets. Veel overleg geweest met de buitenlandse verzorger, die alleen maar sprak van "te groot voor op de fiets", terwijl wij een hond van 15 kg. gemakkelijk vervoeren?
Wat niet meer aan de orde kwam, was dat de hond eigenlijk gewoon te bang was voor de moderne Nederlandse samenleving en bij aankomst ontsnapte uit tuigjes, tuigjes met riempjes etc. Een hond die helemaal nog niet klaar was voor plaatsing uiteindelijk.
Dankzij het eindeloze geduld van het baasje en natuurlijk ook omdat het een lieve hond is, is het na 3 jaar dacht ik, zover dat het hondje lekker mee uit wandelen kan.
Ik heb me voor die plaatsing verschrikkelijk voor geschaamd, want ik had in ieder geval die vrouw zoveel leukers gegund, ook al wist ik niet beter. Ze zegt wel steeds, dat het voor haar ook een uitdaging was, en boeiend.
Maar dat was natuurlijk niet de bedoeling, aanvankelijk.
Daarom vind ik het ook niet verwerpelijk als mensen hun honden terug doen bij de stichting. (Liever niet, natuurlijk!)
Ze nemen hun contract met de stichting en verantwoordelijkheid serieus. De hond wordt niet "verkwanseld"of in een asiel gedropt. De hond komt uiteindelijk weer goed terecht door herplaatsing, maar nogmaals liever niet!!

[clausipaus]

Keizer kwam hier in huis en liep rond alsof hij er geboren was. Ging meteen zitten bedelen en uitgebreid liggen slapen op de bank.

Wel wat problemen met hem gehad maar dat was meer met zijn karakter. Maar aanpassen, dat deed hij wel haha

[mercedes2803]

Ik heb via deze stichting Shy geadopteerd op afstand

Jij ook?

Ben jij soms de andere vriend van Shy?