Ik heb hier een aantal verwante topics doorgenomen, maar ik heb nog geen concrete oplossing gevonden voor mijn probleem, dus zet ik het in dit topic even uiteen.
Wij hebben sinds een maand een Whippet teefje. Ze was al 6 maanden toen we haar adopteerden. Ze komt van een heel goede fokker die haar eigenlijk liever wilde aanhouden, maar wegens tijd- en ruimtegebrek toch besloten heeft om een van haar hondjes weg te doen.
De eerste weken waren er een aantal kleinere problemen (angst van trappen , karretjes en kinderwagens, was erg wild in omgang met onze poezen, plaste soms in huis zonder waarschuwing, etc...) maar ondertussen doet ze het prima wat dat allemaal betreft. Het enige probleem dat gebleven is, en steeds maar erger wordt, is haar verlatingsangst.
We hebben al vanalles geprobeerd. Ze heeft een Kong, een IQ-speeltje en andere dingen om zich mee bezig te houden. We laten de radio aan als we vertrekken (klassieke muziek vindt ze fijn). We hebben haar laten wennen aan jassen en sleutels door die regelmatig aan te doen en vast te nemen zonder weg te gaan. We geven haar geen aandacht tijdens ons vertrek en we wachten tot ze rustig is voor we iets tegen haar zeggen wanneer we weer thuiskomen. We gaan steeds met haar wandelen voor we vertrekken. We hebben geprobeerd om haar gewoon in huis te laten lopen zodat ze in haar favoriete bank kan, we hebben geprobeerd om haar in de bench te stoppen met een gedragen kledingstuk. Maar ondanks alles steeds hetzelfde resultaat: zodra we beneden zijn barst ze los in een oorverdovend gehuil en geblaf.
Ik heb dit gedrag altijd genegeerd en ik ben nooit op haar gejank ingegaan, maar aangezien wij in een appartementsblok wonen, vrees ik dat de eerste klachten van de buren niet lang meer op zich gaan laten wachten. Dit idee werkt mij serieus op mijn systeem en daardoor begin ik zowat te stressen bij het idee dat ik straks moet gaan werken of even naar de winkel moet. (Een vicieuze cirkel want de hond voelt mijn stress waarschijnlijk aan en wordt daardoor nog zenuwachtiger bij mijn vertrek.) Er moet dus echt wel dringend iets gebeuren, maar ik ben ten einde raad. Ik lees hier en daar dat ze waarschijnlijk zo huilt omdat ze veel te aanhankelijk is. Een oplossing zou zijn om meer afstand van haar te nemen, maar dat vind ik eigenlijk maar vreemd. Ik heb toch geen hond genomen om er op zo'n afstandelijk manier mee om te gaan? Dan had ik net zo goed een goudvis kunnen kopen, daar heb je ook niks aan.
Heeft er iemand bruikbare tips?
Alvast bedankt!
Groetjes.




