Ik doe ergens iets niet goed.

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 13:22

Volgens mij, met Saar. Ze gaat eigenlijk heel erg goed, ze is behoorlijk open en vrij, echt zeer zelden meer echt bang, en vindt vijwel alles en iedereen leuk ondertussen. Daarnaast luister ze ook nog eens als een tierelier en gaat buiten nooit echt (te) ver bij mij vandaan.

Maar toch heb ik het idee dat ik meer zou kunnen doen aan het onzekere in haar. En niet zo zeer dat ze nog meer kan, want eigenlijk is het een prima hondje zo, maar in de zin dat ze wat meer van het leven kan genieten, en onze band beter wordt.
Wat ik heel naar vind is dat ze naar mij toe soms echt kruiperig kan reageren. Als ik bijvoorbeeld op de bank zit en ik roep haar bij me, heeft ze 9 van de 10 keer haar staart helemaal laag uit de krul (standje Herder zeg maar), oortjes plat in d'r nek. Haar houding is dan heel laag.
Als pup had ze dat absoluut niet, wel dat ze erg onderdanig was, maar dat kruiperige is er langzaam ingeslopen. Kortom, ergens doe ik iets niet goed

Misschien heb ik het onbewust beloond of aangemoedigd, maar ja, als ze dan naar me toe komt kan ik haar moeilijk gaan negeren omdat ik die houding niet wil aanmoedigen, toch?

Als ik Moos roep komt hij kwispelend bij me. Buiten doet Saar dat wel, maar binnen is het bijna altijd in die kruiperige houding. En ik heb haar nog nooit hard gecorigeerd, of iets dergelijks. Maar het is er langzaam ingeslopen, en dat is niet echt de bedoeling.
Verder komt ze eigenlijk zelden bij me voor een aai of een knuffel (dat heeft ze een tijdje wel gedaan). Alleen als Moos op schoot kruipt komt ze naast me staan om ook een aai te krijgen. Doet Moos het niet, doet zij het ook niet.

Ik ben nu bezig om vaker met haar alleen te spelen. Dat is lastig, want spelen met mij is al snel bedreigend. Nu speelt ze wel als ik op de grond ga liggen en met mijn handen wat stoei; vindt ze geweldig. Ga ik erbij op de bank zitten bijvoorbeeld dan stoeit ze absoluut niet. Verder begint ze eindelijk een beetje te sjorren, en laat ik haar dan winnen. Dan blijft ze steeds iets langer doorgaan, maar zodra ik loslaat en haar laat winnen laat ze de flos snel vallen.

Het is absoluut niet zo dat ik wil 'zeuren' over dat het zo gaat. Ik hou vreselijk veel van haar, en vind het prima zoals ze is. Alleen voor haarzelf zou het denk ik fijn zijn als ze (ook naar mij toe) nog wat zekerder werd. En ik hoef dus echt geen super-onderdanig hondje, dus als ik er iets aan kan doen om haar wat minder onderdanig naar mij toe te maken, zodat ze eens ongegeneerd om een knuffel of een speeltje kan komen; graag!
En aangezien we een tijdje echt wat dat betreft heel goed gingen, en ik nu merk dat er 'verkeerde' dingen in zijn geslopen moet het kunnen, alleen doe ik iets niet goed

Iemand tips, ideeen?

Zoie · Ongelezen bericht door **Zoie** » 18 feb 2006 14:18

ik vraag me af of het kruiperige niet meer jouw probleem dan het hare is ?

Maar goed, ik kan me er wel wat bij voorstellen, ik hou er ook niet van.

Het enige wat ik bedenken kan is positief reageren als ze wat baloriger is, b.v. spontaan naar je toe komt zonder in al te lage houding te gaan. Kan je haar niet quasi lokken met een geluidje of zoiets, en dan als ze naar je toe komt, blij verrast reageren. I.p.v. haar roepen.

Misschien naar haar toegaan i.p.v. roepen, doet haar ook wat op de ladder stijgen, begrijp ik. Het omgekeerde wordt tenminste altijd aangeraden, dus het andersom doen werkt bij haar misschien.

Ik pas dit rangorde regeltje ook altijd verkeerdom toe, en mijn hondje zijn niet kruiperig, dus mischien helpt het

Baily · Ongelezen bericht door **Baily** » 18 feb 2006 14:23

Niet al te juichend doen als ze bij je komt, gewoon heel zachtjes ongemerkt een aaitje, en dan als ze steeds meer op haar gemak is, kan jij je gedrag ook daaraan aanpassen, en haar vaak laten winnen met spelletjes, dat is wat ik zou doen denk ik.

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 14:30

Zoie schreef:ik vraag me af of het kruiperige niet meer jouw probleem dan het hare is ?

Maar goed, ik kan me er wel wat bij voorstellen, ik hou er ook niet van.

Het enige wat ik bedenken kan is positief reageren als ze wat baloriger is, b.v. spontaan naar je toe komt zonder in al te lage houding te gaan. Kan je haar niet quasi lokken met een geluidje of zoiets, en dan als ze naar je toe komt, blij verrast reageren. I.p.v. haar roepen.

Misschien naar haar toegaan i.p.v. roepen, doet haar ook wat op de ladder stijgen, begrijp ik. Het omgekeerde wordt tenminste altijd aangeraden, dus het andersom doen werkt bij haar misschien.

Ik pas dit rangorde regeltje ook altijd verkeerdom toe, en mijn hondje zijn niet kruiperig, dus mischien helpt het

Ik denk inderdaad ook niet dat Saar diepongelukkig is op deze manier, dus in die zin is het meer mijn probleem

Ik denk alleen wel dat ze zich prettiger zou voelen als ze iets zekerder wordt in haar gedrag naar mij toe. Ik hoop namelijk dat ze op die manier, doordat ze in haar relatie met mij zekerder wordt, ook misschien in het geheel zich wat zekerder zou voelen. Ik verwacht absoluut niet dat ze zo wordt als Moos, maar het lijkt me zo'n onrustig gevoel als je steeds op je hoede bent om de baas maar te plezieren en vooral te zorgen dat ze niet boos op je wordt. Het is jammer dat ze taal niet begrijpt, dan zou je haar gewoon uit kunnen leggen dat ik echt niet naar tegen haar ga doen als ze eens zelf bij me komt

Dat lokken met een klein geluidje en dan blij verrast reageren is wel een goede, gaan we eens proberen

Naar haar toekomen is ook alweer lastig, want dan snapt ze het idee schijnbaar niet, of voelt ze zich bedreigd

In ieder geval, als ik naar haar toeloop krimpt ze vaak wat ineen, staart uit de krul, oortjes plat. Net alsof ik haar ga slaan (terwijl ik uiteraard nog nooit iets gedaan heb wat in die buurt komt).
Als ik haar aanlijn doet ze dat ook, dan hang ik denk ik teveel over haar heen ofzo.

Ik zou misschien kunnen kijken wat ze doet als ik naar haar toe kom schuiven, laag bij de grond dus

Maar dat is buiten wat lastig

Eline* · Ongelezen bericht door Eline* » 18 feb 2006 14:33

Ik denk dat je het los moet laten. Ik denk dat je iets van haar vraagt wat ze niet kan en niet bij haar hoort. Wat ik lees is van haar uit duidelijke communicatie en daar is niets mis mee. Het is een onderdanig teefje en soms is stoeien voor dat type hond gewoon niet weggelegd. Dat kan. Ik kan met Nelson ook niet stoeien. Zoekspelletjes of apportteerspelletes zijn minder direct en dus soms wel weer leuk te doen met ze.

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 14:35

Baily schreef:Niet al te juichend doen als ze bij je komt, gewoon heel zachtjes ongemerkt een aaitje, en dan als ze steeds meer op haar gemak is, kan jij je gedrag ook daaraan aanpassen, en haar vaak laten winnen met spelletjes, dat is wat ik zou doen denk ik.

Dat doe ik zo ongeveer nu. Als ze bij me komt in die vreselijk lage houding ga ik automatisch heel zachtjes tegen haar doen. Ook als ze bij me komt voor een aai omdat Moos op schoot zit aai ik heel zachtjes.
Eigenlijk doe ik nooit wild met Saar. Ze straalt aan alle kanten uit "doe me niks, doe me niks" dus dan ga ik niet heel wild met haar stoeien of aaien zoals ik met Moos wel doe.
Als een hond buiten iets te wild met haar speelt komt ze meteen tussen mijn benen staan, of tegen me opspringen, dus zelf wild met haar doen doe ik automatisch niet eigenlijk.

Weet jij nog meer spelletjes die ze zou kunnen winnen behalve sjorren?

binno · Ongelezen bericht door **binno** » 18 feb 2006 14:42

Misschien doe je net iets teveel je best, en breng je daardoor ongewild toch nog wat spanning over op Saar?

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 14:44

Eline* schreef:Ik denk dat je het los moet laten. Ik denk dat je iets van haar vraagt wat ze niet kan en niet bij haar hoort. Wat ik lees is van haar uit duidelijke communicatie en daar is niets mis mee. Het is een onderdanig teefje en soms is stoeien voor dat type hond gewoon niet weggelegd. Dat kan. Ik kan met Nelson ook niet stoeien. Zoekspelletjes of apportteerspelletes zijn minder direct en dus soms wel weer leuk te doen met ze.

Nou weet je, daar had ik ook al over na zitten denken; dat ze nou eenmaal zo is. Maar ik heb het gevoel alsof ik iets mis met haar. Alsof contact maken soms heel moeilijk is. Maar ja misschien is dat ook wel mijn eigen beleving van de dingen; ik vind het alleen dus moeilijk om echt een goed contact met haar te maken op bepaalde momenten. Als ik haar wil aaien, en haar roep komt ze dus in die lage houding naar me toe. Aai ik haar dan, dan laat ze het toe, maar zodra ik mijn hand weg haal loopt ze snel weg. Zelf komt ze misschien 1 keer in de week voor een aai, voorderest alleen als Moos geknuffeld wordt.
Ik vind het moeilijk om met haar om te gaan als ze aandacht die ik uit mezelf geef vaak niet echt wil hebben (of tenminste, vindt dat het niet klopt als ik naar haar toekom schijnbaar), en zelf dus die aandacht ook niet komt halen. Die knuffel halen heeft ze een periode wel gedaan, maar dat is helemaal over.
Ik mis iets om genegenheid te tonen naar haar toe. Knuffelen vindt ze bedreigend. Sjorren doet ze 10 seconden en dan laat ze snel de flos vallen als ik haar laat winnen. Apporteren doet ze niet, vindt ze geen moer aan.

Aan de andere kant heb ik dus het idee dat ze onrustig is omdat ze altijd bezig is met voooooral niet te dominant overkomen naar mij toe. Sta ik op dan kijkt ze me na, in wederom die lage houding, wat gaat de baas doen? Wat wil ze dat ik doe?
Tenminste zo komt het op mij over.

Maar goed, misschien vermenselijk ik het allemaal ook teveel. Want die band is er voor Saars gevoel iig wel. Ze zoekt steun bij me als ze dat nodig heeft en toont op haar manier wel genegenheid door me soms adorerend aan te staren, of door dus steun te komen zoeken als ze bang is.

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 14:49

binno schreef:Misschien doe je net iets teveel je best, en breng je daardoor ongewild toch nog wat spanning over op Saar?

Dat zou kunnen hoor. Mijn manier van omgaan met haar is op bepaalde momenten niet iets natuurlijks; ik weet het soms niet

Eline* · Ongelezen bericht door Eline* » 18 feb 2006 14:54

Ja Marloes, dat is hondentaal. Het is onnatuurlijk dat jij als dominant zoveel met haar wil en van haar moet. Dat maakt dat zij wil laten zien dat ze echt geen bedreiging is voor jouw positie.
Ik lees echt volkomen normaal gedrag, alleen met die kanttekening dat ze een hondje is wat gewoon niet blind bij je past. Ik heb het al eens vaker gezegd; ik mis die klik met Nelson. Binnenshuis kan ik weinig met hem want als ik iets van hem wil stort hij zich op zijn rug. Spelen kan ie niet en het enige wat hij soms wel kan is hysterisch doen. Ik word soms echt gek van hem. Vandaag heeft ie ook zo'n dag. Dan hebben we vanmorgen al een dik uur gelopen en nu zit hij alweer een uur te piepen en te jengelen..zeg ik er van van doet ie alsof ik hem in elkaar sla.
Ik moet me dus aanpassen in mijn gedrag om daar te komen waar ik wil met hem en dan nog is het soms gewoon lastig.
Het doet niets af aan de liefde voor je hond, maar soms wel is er sprake van een stuk onbegrip en het gevoel dat je iets zou willen uitleggen om dingen anders te laten verlopen. Dat kan niet.

Probeer het los te laten. Je kan haar wat extra status proberen te geven door inderdaad haar spelletjes te laten winnen en bv op de bank te laten liggen, maar meer dan dat kan je er niet mee.
Het is een klein kippetje, die Saar!

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 15:03

Eline* schreef:Ja Marloes, dat is hondentaal. Het is onnatuurlijk dat jij als dominant zoveel met haar wil en van haar moet. Dat maakt dat zij wil laten zien dat ze echt geen bedreiging is voor jouw positie.
Ik lees echt volkomen normaal gedrag, alleen met die kanttekening dat ze een hondje is wat gewoon niet blind bij je past. Ik heb het al eens vaker gezegd; ik mis die klik met Nelson. Binnenshuis kan ik weinig met hem want als ik iets van hem wil stort hij zich op zijn rug. Spelen kan ie niet en het enige wat hij soms wel kan is hysterisch doen. Ik word soms echt gek van hem. Vandaag heeft ie ook zo'n dag. Dan hebben we vanmorgen al een dik uur gelopen en nu zit hij alweer een uur te piepen en te jengelen..zeg ik er van van doet ie alsof ik hem in elkaar sla.
Ik moet me dus aanpassen in mijn gedrag om daar te komen waar ik wil met hem en dan nog is het soms gewoon lastig.
Het doet niets af aan de liefde voor je hond, maar soms wel is er sprake van een stuk onbegrip en het gevoel dat je iets zou willen uitleggen om dingen anders te laten verlopen. Dat kan niet.
Probeer het los te laten. Je kan haar wat extra status proberen te geven door inderdaad haar spelletjes te laten winnen en bv op de bank te laten liggen, maar meer dan dat kan je er niet mee.
Het is een klein kippetje, die Saar!

Nou dan bof ik nog, hysterisch doet Saar niet

Maar ik snap wat je bedoelt. Ik mis inderdaad die klik met Saar. En dat betekent niet dat ik niet van haar hou, ik hou ongelooflijk veel van d'r. Daarom vind ik het juist ook zo naar dat het niet altijd werkt tussen ons; want ik hou zoveel van d'r dat ik het zo graag anders had.
Maar het is dus voor haarzelf niet sneu, ze heeft daar geen last van? Ik wel, maar zij niet

Het is wel heel makkelijk hoor, zo'n bijna blind gehoorzaam, adorerend hondje. Ideaal pupje zo zonder bijten, zonder fratsen of wat dan ook (afgezien dan van die grote hondenangst, maar als ze niet 20 nare ervaringen gehad had, was dat ook niet zo uit de hand gelopen). Maar ik mis dus inderdaad iets bij d'r. Maar als zij er verder niet ongelukkig van wordt vind ik dat al een hele geruststelling.

En het is inderdaad een klein kippetje, een mieperd. Maar ook wel weer een hele lieve mieperd.

Eline* · Ongelezen bericht door Eline* » 18 feb 2006 16:23

Nee meis, echt, het is voor haar een normale manier van communicatie. In een lage houding naar je toe komen doet Kiki hier ook. Ze zakt door haar pootjes heen en haar hele lijfje schudt van de kwispeltjes en alles is laag. Puur het signaal van onderdanigheid, meer is het niet. Dat heeft ook niets te maken met angst. Zie het als de glimlach op je eigen gezicht en het bij elkaar trekken van je schouders als je een geliefd iemand ziet, die je graag even vast zou willen houden om een knuffel te geven. Dat is toch ook niet zielig? Waarschijnlijk is saar er zich niet eens bewust van. Ze gedraagt zich alleen maar zoals ze dat moet doen.

Wel zou ik trouwens stoppen om er in mee te gaan door haar dus als zieltje te behandelen. Prik haar maar eens plagend in haar zij en roep er eens hoog PRRRRRR bij terwijl je slinks wegkijkt en even in elkaar duikt..gewoon plagen. Veel honden pakken het pagen op als grapje en plagen je terug. Dat geeft vertrouwen en is leuk. Nelson duikt trouwens als een geslagen hond ineen als ik dat doe hoor, dus succes niet verzekerd!

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 16:38

Eline* schreef:Nee meis, echt, het is voor haar een normale manier van communicatie. In een lage houding naar je toe komen doet Kiki hier ook. Ze zakt door haar pootjes heen en haar hele lijfje schudt van de kwispeltjes en alles is laag. Puur het signaal van onderdanigheid, meer is het niet. Dat heeft ook niets te maken met angst. Zie het als de glimlach op je eigen gezicht en het bij elkaar trekken van je schouders als je een geliefd iemand ziet, die je graag even vast zou willen houden om een knuffel te geven. Dat is toch ook niet zielig? Waarschijnlijk is saar er zich niet eens bewust van. Ze gedraagt zich alleen maar zoals ze dat moet doen.

Oke, dat scheelt weer

. Alleen ze kwispelt er vaak niet bij. Ik ken dat van Moos wel, een lage houding en kwispelen, maar Saar staat dan te kijken als een geslagen hond. Ruggetje krom, staart laag, oren plat en wegkijken. Dat is trouwens voornamelijk als ik haar binnen roep. Buiten kwispelt ze wel, en als ik thuiskom ook. Maar nooit echt uitbundig. Ze doet alles heel rustig en bedaard, ook kwispelen (behalve als ze echt los gaat buiten met rennen en springen, dan kwispelt ze wel heel uitbundig, maar dat zijn echt momenten). Knuffelen gaat dan ook niet, dat blijft ze te bedreigend vinden. Als ik haar wil aaien schiet ze ook soms weg dan.
Dat wat jij van Kiki omschrijft, dat het hele lijfje schudt, dat doet Moos dus ook, maar Saar niet.
Maar, nogmaals

, als het niks met angst of ongelukkig zijn te maken heeft ben ik al een stuk blijer

Wel zou ik trouwens stoppen om er in mee te gaan door haar dus als zieltje te behandelen. Prik haar maar eens plagend in haar zij en roep er eens hoog PRRRRRR bij terwijl je slinks wegkijkt en even in elkaar duikt..gewoon plagen. Veel honden pakken het pagen op als grapje en plagen je terug. Dat geeft vertrouwen en is leuk. Nelson duikt trouwens als een geslagen hond ineen als ik dat doe hoor, dus succes niet verzekerd!

Nou, eh, ik doe dat niet omdat ze dan dus ineen duikt, net als Nelson

Ik ben natuurlijk Moos gewend, en daar ga ik veel, veel, veel wilder en plagender ook mee om. Dat heb ik heel lang ook regelmatig bij Saar gedaan, maar dan schiet ze met d'r staart tussen d'r poten weg. Geen succes dus

Wat wel werkt is als ik er echt de tijd voor neem. Ze heeft regelmatig zo'n mal uurtje. Als ik dan op de grond ga liggen en met mijn handen ga wiebelen kan ik haar wel plagen en kunnen we echt stoeien (nou ja, Saar vind het super-wild stoeien, ik vind het meer aaien, maar oke

). Maar dan moet ze er dus helemaal voor 'in the mood' zijn, anders schiet ze weg.

Annelies · Ongelezen bericht door **Annelies** » 18 feb 2006 16:54

Ik snap het denk ik wel, Marloes...Je houdt zo ontzettend veel van haar en wil dus ook het allerbeste voor haar. Je wil dat ook ontzettend graag aan haar tonen, maar voor je gevoel geven je toenaderingen een tegengesteld effect. Dat is verwarrend.
Je wil graag dat Saar zich superprettig voelt in haar leven en bij jou, maar haar 'lichaamstaal' geeft voor jou niet genoeg die indruk en dat maakt je weer bezorgd.

Ik vergelijk jouw zorg over Saar maar even met de bezorgdheid die ik had over mijn dochter, want daar moest ik eigenlijk aan denken; sinds zij naar de middelbare school ging was ik erg bezorgd over het feit dat ze vrijwel nooit klasgenootjes mee naar huis nam. Zodra ze thuis kwam was het huiswerk maken, gitaar spelen, tekenen of lezen op haar kamer. Op een gegeven moment heb ik haar gevraagd waarom ze altijd maar alleen was thuis. Of er geen leuke meiden bij haar op school zaten en of ze zich niet alleen voelde....
"Mam, ik heb zo onwijs veel vrienden en vriendinnen op school, dat ik het heerlijk vind om thuis even lekker alleen te zijn. Effe de drukte achter me laten...".

Wat ik dus deed was mijn dochter conformeren aan mijn eigen verwachtingen; aan hoe ik denk dat het goed moet zijn. Ik heb dit inmiddels omgedraaid en dat voelt veel beter...

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 17:00

Annelies schreef:
Wat ik dus deed was mijn dochter conformeren aan mijn eigen verwachtingen; aan hoe ik denk dat het goed moet zijn. Ik heb dit inmiddels omgedraaid en dat voelt veel beter...

Daar heb je ook gelijk in hoor

Ik ben dit ook zo niet gewend. Moos is een rauwdauwer (zou je dat zo schrijven?

), een pittig ventje die dus wel toenadering durft te zoeken, sterkte nog, constant wil knuffelen, en die me dus wel begroet met een schuddend lijfje van vreugde. In eerste instantie vond ik het al heel moeilijk dat Saar niet zo was; dat heb ik inmiddels wel geaccepteerd. Heeft ook wat maanden gekost.
Alleen ik word er zo naar van als ik haar wil knuffelen en ze trekt d'r staart helemaal laag, oortjes plat en d'r ruggetje krom. Het voelt niet als afwijzen, want ik weet dat ze dat niet doet, maar wel als dat ik zo graag tegen haar zou willen zeggen "het is goed meisie, kom maar". Want Saar houdt wel van dat lichamelijke contact, alleen ze zoekt dat alleen maar op als ik slaap. Dan word ik wakker met een hondje op mijn rug, of in mijn nek. Dan durft ze het wel

En dat vind ik moeilijk om mee om te gaan. Accepteren dat het geen uitbundig, zelfverzekerd hondje is was 1 ding. Maar voor mijn gevoel mist er iets, en dat vind ik veel moeilijker om te accepteren. Maar dat Saar zelf het iig niet als naar of frustrerend zou moeten ervaren scheelt wel heel erg. Dat ik iets mis kan ik prima mee leven, want Saar is zoals ze is al lief en leuk genoeg. Alleen dat Saar zelf er ook last van zou hebben, dat vond ik moelijk.

Annelies · Ongelezen bericht door **Annelies** » 18 feb 2006 17:17

Dus is het voor jou een kwestie van Saar's lichaamstaal op die momenten anders te interpreteren; niet angstig, niet gefrustreerd....enkel en alleen onderdanig en daar is niets mis mee...Dat is Saar...

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 17:25

Annelies schreef:Dus is het voor jou een kwestie van Saar's lichaamstaal op die momenten anders te interpreteren; niet angstig, niet gefrustreerd....enkel en alleen onderdanig en daar is niets mis mee...Dat is Saar...

Ja, en daaruit voort vloeit het belangrijkste; dat er voor Saar dus niks mist, dat ze niet ongelukkig wordt van hoe ze nu is.
Dat ik tot op bepaalde hoogte een klik mis is niet erg, zou Saars gedrag betekenen dat zij met mij als baas op de manier waarop ik nu met haar omga ongelukkig is, dan zou ik dat heel erg vinden, en er dus alles aan doen om dat te veranderen.

pooh · Ongelezen bericht door **pooh** » 18 feb 2006 18:53

Ik sluit me helemaal aan bij Eline.
Ameno is ook een onderdanig teefje en als ik haar roep dan benadert ze me laag. Nou ja het zei zo. Haar hele lijf schudt van het kwispelen dus angst heeft ze niet. Ik doe er overigens verder ook helemaal niets aan, maar ik heb voor mezelf dan ook niet het gevoel dat ik die klik met Ameno niet heb.

Bovendien vond ik Saar helemaal niet zo onderdanig, ik vond haar eigenlijk alleen maar leuk

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 18:57

pooh schreef:Ik sluit me helemaal aan bij Eline.
Ameno is ook een onderdanig teefje en als ik haar roep dan benadert ze me laag. Nou ja het zei zo. Haar hele lijf schudt van het kwispelen dus angst heeft ze niet. Ik doe er overigens verder ook helemaal niets aan, maar ik heb voor mezelf dan ook niet het gevoel dat ik die klik met Ameno niet heb.

Bovendien vond ik Saar helemaal niet zo onderdanig, ik vond haar eigenlijk alleen maar leuk

Saar is naar vreemden ook anders dan naar mij

En buiten ook weer anders dan binnen

Je moet Saar echt een hele dag meemaken om dit soort dingen te zien. Het valt mij op omdat ik haar natuurlijk altijd de hele dag zie, maar het zijn momenten natuurlijk; ze is niet de hele dag zo (gelukkig niet

)
Bij Ameno hoefde ze natuurlijk ook niet onderdanig te doen omdat Ameno zelf ook niet zo zeker is. Saar is onderdanig, maar niet gek

Als een andere hond haar onderdanig benaderd, dan gaat ze niet super-onderdanig terugdoen

Als Saar erbij kwispelt zie ik er ook niks geks of ergs aan. Het zijn voornamelijk de keren dat ik haar roep en ze met d'r staart uit de krul, oren plat en kromme rug weg staat te kijken. Dan komt ze dus wel naar me toe, maar kwispelt niet, staat alleen maar te staan alsof ik haar ga slaan.

Dat doet ze met name als ik naar haar toekom om haar aandacht te geven, of als ik haar halsband of riem om wil doen. En binnen dus als ik haar roep.

Dinges · Ongelezen bericht door **Dinges** » 18 feb 2006 19:31

Even een ideetje. Kijk je Saar aan als je haar roept? Dat kan ook heel eng zijn, waardoor ze zich zo onderdanig gedraagt. Misschien kun je 's proberen hoe ze reageert als je je gezicht wat van haar afdraait en alleen vanuit een ooghoek kijkt?

Ik geloof zeker dat Saar niet zielig is!

Moos · Ongelezen bericht door **Moos** » 18 feb 2006 19:43

Dinges schreef:Even een ideetje. Kijk je Saar aan als je haar roept? Dat kan ook heel eng zijn, waardoor ze zich zo onderdanig gedraagt. Misschien kun je 's proberen hoe ze reageert als je je gezicht wat van haar afdraait en alleen vanuit een ooghoek kijkt?

Ik geloof zeker dat Saar niet zielig is!

Ik probeer vaak om haar zo min mogelijk recht in de ogen aan te kijken omdat ze dat inderdaad intimiderend vindt

Maar tja, als ik haar roep kijk ik wel haar kant uit, roept anders zo gek...