In het asiel zat hij bij een andere hond wat direct geen problemen gaf, hij zou volgens de eigenaren echter niet met elke hond kunnen maar in het asiel zagen ze daar dus niks van terug, maar ze hebben het wel eerlijk verteld en erbij gezegd dat hij misschien alleen problemen aan de riem had.
Met mijn andere hond ging het ook direct al goed net zoals in het asiel dus.
Bram vertoont bij ons geen verlatingsangst maar hij zit bij ons geen hele dagen alleen thuis zoals toen wel en hij krijgt beweging (hij zou een echte huishond zijn geweest die alleen snel buiten zijn behoefte mocht doen maar of dit altijd is geweest of alleen bij het laatste baasje weten we niet). Verder weten we ook niets van zijn verleden.
In het begin was het een ramp met Bram. Van het minste schoot Bram in de stress in huis. Of het stress is of angst weten we niet helemaal maar hij gaat dan linksom - rechtsom etc. achter zijn staart aan tot hij zijn staart vast heeft en in een hoekje gaat hij dan op zijn staart zitten bijten net zolang tot we hem weghalen zodat hij stopt.
Nu gaat het stukken beter maar hij valt nog steeds wel in dit gedrag. Dit heeft hij met name als we erg druk doen (bijvoorbeeld met spelen met onze andere hond) of bij harde stemmen. Mijn vader heeft bijvoorbeeld een zware stem en is ook alleen in het weekend thuis vanwege zijn werk. Op zich vind Bram hem heel lief enzo maar hij kan soms wel in de stress schieten als hij te hard praat bijvoorbeeld. Of hij nare ervaringen heeft met mannen weten we niet. Wel merken we dat hij niet goed om kan gaan met drukte, hoewel als we visite hebben dat ook gewoon prima gaat. Hij is vrolijk en kan goed met mensen, gaat ook gerust liggen slapen op zijn plekkie. Met mensen heeft hij dus totaal geen problemen.
Hij heeft wel een probleem naar andere honden. Als we een andere hond tegenkomen doet hij soms net of hij die niet ziet. Dit is het beste gedrag bij hem en dat belonen we dan ook.
Bij andere honden verstijft hij geheel, beweegt zich helemaal niet meer en staat vaak zelfs te trillen. Vaak als de hond dan toch komt snuffelen of te druk is dan houdt hij het niet meer om het zo maar te zeggen en valt toch uit.
Wat hij ten slotte nog bij veel honden doet is uitvallen. Al blaffen als de hond eraan komt, er zo snel mogelijk naartoe willen en als hij de kans krijgt bijten. Dit laten wij natuurlijk niet gebeuren. Hij neemt bij dit gedrag een hoge houding aan maar ik denk dat hij misschien een dominante houding aanneemt omdat hij dit zich heeft aangeleerd. Dan zou er sprake zijn van angstagressie waarbij hij dus heeft geleerd dat een grote bek opzetten helpt om de honden weg te krijgen. Maar eigenlijk weet ik niet hoe je dat verschil moet kunnen zien? Zijn houding op het moment van uitvallen is dus wel hoog, dus staart hoog in de lucht, soms haren overeind en oren vind ik moeilijk te zeggen als ik er zo dicht opsta. Op de momenten dat hij niet uitvalt maar een hond negeert of verstijft is zijn staart echter juist wel vrij laag. Verder plast hij bij de wandelingen vaak maar 1 keer en tilt soms zijn poot niet eens op, maar weet niet of je hier verder iets uit kunt concluderen
Het vervelende is dat het niet bij blaffen blijft maar hij ook bijt. Natuurlijk geven we hem daar de kans niet voor.Ik doe cursus met hem en dan moet hij los in een groep honden (met muilkorf om). Wat daarbij opvalt is dat hij zodra honden gaan rennen hij erachteraan rent, staart hoog, haren hoog en als hij in de buurt kan komen probeert aan te vallen. Keert er even rust in de groep (dat wil zeggen het rennen/stoeien stopt even) dan is Bram ook weer rustig. Zijn haren staan nog overeind, zijn staart is hoog maar hij valt geen hond aan. Dit blijft dus zo tot er weer gerend wordt dan gaat hij er weer achteraan. De honden die een beetje snuffelen op de grond of rustig zijn de negeert hij. Afgelopen les ging hij ook achter 2 spelende honden aan maar de herder pikte het niet en gaf hem 1 keer een duidelijke waarschuwing (zonder hem aan te raken maar gewoon een snauw met een duidelijke blik). Dit was voldoende voor Bram om ontzag te hebben voor die herder. Hij ging er echter nog steeds achteraan maar had het 'gemunt' op die andere hond.
Toen ze eenmaal weer aangelijnd waren kon ik weer rustig in de groep staan zonder dat Bram uitviel.
Bepaalde mensen hebben zoiets van laat hem toch. Hij heeft dan een snuitje voor zodat hij niet kan bijten en we moeten hem dan maar laten gaan. Wat we dan zien is dat hij even een paar keer de aanval probeert en dan merkt dat die hond niks doet dus maar stopt. Hij blijft dan dus niet doorgaan. Op cursus hadden we toen echter een rotweiler in de groep (ook met muilkorf) en die 2 gingen samen in gevecht maar denk maar niet dat Bram zich dan gewonnen geeft.
Wat ik me dus onder andere afvraag of dit iets is wat ik zoveel mogelijk moet doen. Dus gewoon zorgen dat hij de andere hond niet kan verwonden en hem dan maar laten gaan? Dat gaat dan natuurlijk alleen om een selecte groep honden. Is er dan kans dat hij steeds beter leert dan honden hem niets doen of??? Het is natuurlijk moeilijk want het is een klein hondje dus als er een keer een is die wat terugdoet :N:
Op zich is het mijn bedoeling nog niet eens zozeer om hem los te kunnen hebben in een groep honden maar hij moet gewoon niet telkens uitvallen of proberen te bijten. Het gedrag is al wel wat verbetert sinds we hem hebben maar ik vind het zo moeilijk en ben benieuwd hoe jullie het gedrag interpreteren of dat er misschien nog tips zijn?
Ze maakt maar heel weinig indruk met al haar gedoe, en ik moet zeggen dat ik daardoor ook wel wat laconieker geworden ben, ook omdat ze het nooit doet bij kleinere of bange hondjes. Wat overigens niet wil zeggen dat ik haar dus niet om de haverklap aanlijn of even met een boogje om bepaalde honden heenloop, want vooral in haar gelegenheidsroedeltje voelt ze zich een hele madam naar grote enge honden toe. Maar ik merk ook wel dat hoe relaxter ik met een situatie omga, hoe eerder haar gedrag stopt. 
