Moderator: moderatorteam
Een heidewachtel is nooit te oud om te leren en zo'n hond hoort gewoon lekker los door de velden en bossen te kunnen draven. Het advies van de jachttraining om Taika maar nooit meer los te laten lopen vond hij wel heel ver gaan, alhoewel hij blij was dat ze niet onmiddellijk de teletact hadden aanbevolen 
. 
Ik hoop dat het gaat werken. Ik ben benieuwd.Minoes schreef:Hallo!
Van de week heb ik met de heidewachtelrasvereniging gebeld over het ervandoorgaan-probleem.
Volgens deze kenner is mijn heidewachtel een heel slimme hond. Eentje die gewoon doorheeft of ze vast zit of helemaal los is en er dan dus vantussen kan gaan. Zijn plan is om Taika te laten denken dat ze los is terwijl ze eigenlijk aan een hele lange lijn vastzit. De bedoeling is om te oefenen met hierkomen terwijl ik de lange lijn loslaat (langzaam opbouwen). Luistert ze niet naar het kom voor-signaal dan grijp ik de lijn en trek haar alsnog naar me toe. Eventueel kan ik een steentje naast haar gooien zodat ze schrikt (maar mijn hond schrikt haast nergens van). Gaat het goed dan langzaamaan de lijn gaan inkorten, zodat ooit het genoeg is om haar los te laten lopen met een halsband om met een klein stukje lijn er nog aan (dit om Taika te laten denken dat ze eigenlijk vast is).
Wat me veel hoop gaf is dat deze man ons echt geen hopeloos geval vond.
Nu nog een adres vinden waar ik zo'n lange lijn kan kopen en dan aan de slag...
Als jullie mijn verhalen niet "gaaaap" vinden dan houd ik jullie graag op de hoogte...
groetjes,
Minoes
. Ook zullen we veel geduld moeten hebben met onze jacht-monsters!
. Als ik meer tijd heb ga ik zeker op die website kijken! 
er zit een enorme jachtpassie en zelfstandigheid in dat ras en ik was van te voren voldoende gewaarschuwd, heb er dan ook alles aan gedaan om hem zodanig op mij gericht te maken dat wij het imago van de stropende heidewachtel die uren wegblijft omver hebben gegooid, ook op de hondenschool waar ze eerst wat meewarig deden maar naderhand versteld stonden van wat wij samen hebben bereikt. dus het komt wel goed In een reflex greep ik die lijn op het moment dat Taika achter een luchtje aanging, au!, daarna boven op de lijn gaan staan. Da's natuurlijk verstandiger.... , ik dacht namelijk ook altijd dat je nooit mocht straffen zelfs al bleef je hond uren weg. Daar ben ik van teruggekomen want Bruno lachte me gewoon uit leek het wel Goed, Bruno mag nu met pensioen maar Tomas krijgt wel degelijk op z'n kop als hij een commando negeert. Ik zorg dan wel dat ik dan niet meer roep of fluit en ik ga zijn richting op en maak me heel groot en dreigend. Bij Tomas helpt dat al afdoende maar Langharen zijn wel zachter dan Heidewachtels.Als het een keer echt te dol wordt lijn ik hem aan en negeer hem verder.Maar meestal blijft hij dan netjes achter me lopen. Helemaal mijn ideeInge O schreef: ja en nee. het aanleren van komen moet echt wel alleen positief, maar als ze goed weten wat de bedoeling is, maar er zoals het hun uitkomt maar even lak aan hebben, gaat die vlieger hier ook niet op.
ik ben het wel niet eens met die trainer voor wat betreft de timing van zijn boosheid : ik word zeer nadrukkelijk boos op het ogenblik dat de hond (op afstand) mijn bevel compleet negeert; van zodra hij de minste intentie toont dan wél mijn kant uit te willen komen wordt mijn stem weer vriendelijk. de hond kan zo eigenlijk aan mijn intonatie 'aflezen' of hij goed bezig is of niet.
negeert hij mij compleet, dan stuif ik er op af met veel poeha (aandacht gegarandeerd
straf koppelen aan het moment dat de hond bij je aankomt vind ik absoluut géén goed idee.
Inge O schreef:nee, het mÃjneMarie-Josée schreef:Helemaal mijn ideeInge O schreef: ja en nee. het aanleren van komen moet echt wel alleen positief, maar als ze goed weten wat de bedoeling is, maar er zoals het hun uitkomt maar even lak aan hebben, gaat die vlieger hier ook niet op.
ik ben het wel niet eens met die trainer voor wat betreft de timing van zijn boosheid : ik word zeer nadrukkelijk boos op het ogenblik dat de hond (op afstand) mijn bevel compleet negeert; van zodra hij de minste intentie toont dan wél mijn kant uit te willen komen wordt mijn stem weer vriendelijk. de hond kan zo eigenlijk aan mijn intonatie 'aflezen' of hij goed bezig is of niet.
negeert hij mij compleet, dan stuif ik er op af met veel poeha (aandacht gegarandeerd
straf koppelen aan het moment dat de hond bij je aankomt vind ik absoluut géén goed idee.
Ik heb Destiny (podenco) nu bijna drie jaar en sinds kort komt ze regelmatig even kijken, laat zich keurig aanlijnen, niet bij de eerste keer komen hoor, ik beloon altijd als ze komt, al heb ik twee uur staan wachten maar ineens gaat het gewoon al tijden goed en is ze eigenlijk nooit meer langer dan tien minuten, hooguit kwartiertje weg. Ik geloof niet dat je moet straffen als ze uiteindelijk wel komt want dan is het voor haar helemaal niet leuk om terug te komen. Des begint altijd te kwispelen omdat ik blij doe en vrolijk en ik merk dat dit nu eindelijk vruchten af begint te werpen.Minoes schreef:Hallo!
Ik typ dit nu met mijn ene vinger in de lucht, want daar zit een dikke blaar op van de lange lijn...
Ik heb met Taika een maand of twee op jachttraining gezeten, bij Hubertus in Den Haag. Daar is ze een keer flink weggelopen, iedereen heeft een half uur over het terrein gelopen om haar te zoeken, ze kwam uiteindelijk precies op de plek waar ik haar was kwijtgeraakt. Bovendien ging ze gaandeweg de training steeds minder belangstelling voor de dummie's en het wild hebben. Liever ging ze halverwege een apport haar neus achterna naar iets anders. En ook lukte het mij niet om haar het commando "vast" te leren. Van de jachttrainers moest ik Taika keihard op een speciaal plekje in haar oor knijpen, dan deed ze haar bek wel open en kon ik die dummie erin schuiven. Dat ging mij te ver!
De rest van de groep bestond uit hele brave labradors en duitse draadharen enzo, o ja nog 1 spaniel. Die honden leerden alle commando's 10x sneller dan Taika. We zijn dus na die twee maanden weggestuurd omdat we de groep ophielden.
Sorry voor het lange verhaal, maar ik had me erg verheugd op de jachttraining en was erg teleurgesteld dat ze zo weinig voor ons overhadden. Draai je niet mee in het systeem dan lig je eruit, van een uitdaging aangaan hadden ze kennelijk nog nooit gehoord. Bah!
Gisteren een van de twee trainers van de heidewachtelvereniging aan de lijn gehad. Volgens hem ben ik prima bezig met de lange lijn. Ik moet dat nog een flinke poos volhouden. Ook het uit de hand voeren moet ik voorlopig blijven doen.
Ik moet nu Taika terugfluiten in steeds moeilijker situaties, maar het ook weer niet gaan overdrijven. Mijn heidewachteltje loopt nl steeds voor me uit en kijkt nooit meer om, dan staat op een gegeven moment zelfs de lange lijn strak. Zou dat tijdens een wandeling steeds maar gebeuren dan moet ik niet steeds fluiten want dan krijgt ze de balen van die fluit. En ben ik eigenlijk mezelf aan het trainen heel goed op Taika en haar lijn te letten ipv dat Taika op mij let!!! Beter, volgens hem, is het om de lange lijn een ruk te geven zodat ze abrupt tot staan komt en dan achterom kijkt van hee wat is hier aan de hand?
Vandaag dus met haar een moeilijker situatie opgezocht: door een weiland met hoog gras (en hazen/fazanten). Ging goed, behalve die ene au-keer. Ik ben dus onwijs trots
Nou wil ik jullie het volgende voorleggen: deze trainer van heidewachtels zei dat ik voortaan als Taika na een kom-voor commando niet komt, ze gaat haar eigen gang en komt dan als het haar uitkomt, moet bestraffen (door boos toespreken). Ik heb altijd geleerd dat je nooit boos moet worden als de hond komt, ook niet na lang wachten.
Dit beaamde de trainer, hij vindt dat ook de beste methode. Alleen bij mij werkt het al twee jaar niet, dus tijd voor wat anders. Taika moet gaan leren dat nietkomen consequenties heeft. Dus boos worden en een kwartier aan de lijn!
Wat vinden jullie daarvan?
groetjes,
Minoes
Heel goed omschrevenInge O schreef:ja en nee. het aanleren van komen moet echt wel alleen positief, maar als ze goed weten wat de bedoeling is, maar er zoals het hun uitkomt maar even lak aan hebben, gaat die vlieger hier ook niet op.Minoes schreef:Nou wil ik jullie het volgende voorleggen: deze trainer van heidewachtels zei dat ik voortaan als Taika na een kom-voor commando niet komt, ze gaat haar eigen gang en komt dan als het haar uitkomt, moet bestraffen (door boos toespreken). Ik heb altijd geleerd dat je nooit boos moet worden als de hond komt, ook niet na lang wachten.
Dit beaamde de trainer, hij vindt dat ook de beste methode. Alleen bij mij werkt het al twee jaar niet, dus tijd voor wat anders. Taika moet gaan leren dat nietkomen consequenties heeft. Dus boos worden en een kwartier aan de lijn!
Wat vinden jullie daarvan?
groetjes,
Minoes
ik ben het wel niet eens met die trainer voor wat betreft de timing van zijn boosheid : ik word zeer nadrukkelijk boos op het ogenblik dat de hond (op afstand) mijn bevel compleet negeert; van zodra hij de minste intentie toont dan wél mijn kant uit te willen komen wordt mijn stem weer vriendelijk. de hond kan zo eigenlijk aan mijn intonatie 'aflezen' of hij goed bezig is of niet.
negeert hij mij compleet, dan stuif ik er op af met veel poeha (aandacht gegarandeerd
straf koppelen aan het moment dat de hond bij je aankomt vind ik absoluut géén goed idee.
Voor de hond ook duidelijk dat hij "kom hier" niet geheel vrijblijvend is.
Kijk eens vrouwtje heeft stok! Een blik van Patries "ik heb hier een zwaan" Heb staan springen, lachen, schelden , heb op de grond gelegen en gedaan alsof ik met een ander hond aan het stoeien was, heb me verstopt, heb stokjes naar haar hoofd gegooid (was dus ong. 1,5 km verder he? Die hond kon ongelovelijk goed zwemmen.....) En net op het punt dat ik zelf bijna schuimbekkend te water wou stappen kwam ze naar me te gezwommen. Ik was al anderhalve kilometer woedend maar ze wist dus dondersgoed wanneer het punt bereikt was dat ik haar het water uit zou sleuren 
