Ik ben dan ook heel blij dat ze bij Moos 'alles- is- leuk- waar- is- het- feest' terecht is gekomen, want hij heeft mij enorm geholpen bij het wat zekerder maken van Saar. Hij is altijd heel lief en zacht tegen haar, alsof hij het aanvoelt, want het is vaak best een rauwdauwer, en Saar dacht al snel 'als Moos het durft en doet, dan zal het wel goed zijn, dus doe ik het ook maar'. In het nest was ze ook duidelijk geen haantje de voorste, maar ze kwam me wel vrolijk begroeten, en wilde ook op schoot om geaaid te worden. Ze was echt heel duidelijk nieuwsgierig naar wie daar was, en ging dat ook verkennen. Alleen wat rustiger dan haar broertjes, en kenau-zusje.
Toen ze hier kwam wilde ze voor alles wat een beetje nieuw was wegvluchten, en kroop letterlijk (staart laag, oortjes plat naar achteren) naar vreemde honden toe. Met veel oefenen, en elke dag wandelen in het hondenbos met honden die ik op vriendelijkheid had uitgezocht, kan ze nu over een drukke markt lopen zonder angst, en vindt ze de meeste andere honden heel leuk. Ze rolt zich nog wel altijd meteen op haar zij, en likt altijd de bek van de andere hond, maar ze speelt ook graag en veel, en is altijd blij buiten. Ze is sowieso best een enthousiast en supervrolijk hondje.
Dit even om uit te leggen hoe Saar in elkaar zit ( als ik dat nog niet te vaak omschreven heb hier
)Maltezers moeten natuurlijk regelmatig gekamt worden, en met Moos ben ik van pup af aan gewend, dat hij zich makkelijk op zijn rug rolt voor me zodat ik zijn buik en borst kan kammen ( en Moos is dus een beetje een middenmoot hondje, eerder neigent naar zelfverzekerd dan naar onderdanig).
Met Saar dacht ik dus dat dat ook wel makkelijk zou gaan (fout van mijn kant) maar dat is dus niet zo.
Kammen ging vanaf dag 1 prima, laat ze goed toe, en vindt het ook niet erg (de fokker deed daar al ook veel aan). Maar zodra je probeert om haar een beetje op haar zij of rug te rollen wordt ze echt bang. Ze blijft wel liggen, maar klemt zich met haar voorpootjes om mijn hand, en trekt haar staart tussen haar poten (oortjes naar achteren).
Dat doe ik dus niet meer, ik kam nu haar buik terwijl ik haar een beetje optil, en dat gaat dan ook prima.
Nu had ik altijd begrepen dat onderdanige hondjes juist makkelijk op hun rug gaan liggen. Kan het zijn dat Saar, juist omdat ze al superonderdanig is, het te bedreigend vindt om op haar zij of rug gerold te worden? Of is hier een andere verklaring voor?
Ik moet namelijk eerlijk zeggen dat ik best schrok van haar reactie, waarschijnlijk ook omdat ik dat van Moos helemaal niet ken. Ze werd opeens zo'n zielig bang hoopje hond...
