Dat maakte hier ook een wereld van verschil. Met Moos was ik heel panisch bezig, vooral toen hij met 12 weken nog geen enkele tekenen van zindelijkheid vertoonde. Want iedereen die ik sprak had een pupje gehad wat met 10 weken al zindelijk was, en meteen de nacht doorsliepmiekmiek schreef:
En toch ben ik er laatst weer aan begonnen en kwam Femke. Een heel ander verhaal, wat een heerlijkheid. Ze was zeker niet na twee dagen al zindelijk, maar het ging een stuk relaxter.
En hoe vervelend ik het ook vind om toe te geven; het heeft al die tijd aan mij gelegen. Hoe krampachtiger ik deed om tommie toen der tijd zindelijk te krijgen; hoe moeizamer het ging.
Met femke hebben we onze schouders opgehaald wanneer ze een keer een ongelukje had. Ze heeft wat langer bij ons op de kamer geslapen omdat ze blijkbaar iets meer tijd nodig had om s'nachts droog te blijven; so what? Zowel voor ons als voor de hond een stuk prettiger.
En ik maar denken dat ik iets mis deed, en daardoor werd ik alleen maar gestresder.
Met Saar heb ik meteen zoiets gehad van 'zindelijk worden ze toch wel uiteindelijk' en ben een stuk minder panisch met haar bezig geweest. En Saar was dus wel zindelijk met 12 weken. Zal ook deels aan het hondje liggen, maar volgens mij ook grotendeels omdat ik niet meer als een stresskip achter het pupje aanliep.
En dat maakt een tweede vaak ook makkelijker; je eigen stressniveau is dan een stuk lager
Niet gedaan natuurlijk maar aan het eind van de eerste week begon ik me wel een vreselijk slechte en ontaarde puppenmoeder te voelen omdat Smek in die week nog maar 1 keer buiten had geplast, laat staan dat hij ooit zindelijk leek te worden. Nou deed ik er toen ook vrij relaxed over. Heb hem nooit gestraft voor een plas of poep in huis maar ik voelde me wel bij elke keer dat hij het deed een mislukking.
Ik heb lekker een zomerpup! (kan ik ook eens 
