Een hond moet je straffen op het moment dat je hem op heterdaad betrapt, anders snapt ie het niet. Dat is de algemene aanname toch?
Dus niet een puppy met z'n snufferd door zijn eigen keutels halen als je die 3 uur later vindt en niet de hond op zijn kop geven als hij 5 minuten eerder de kaas van je broodje op de kruk heeft gejat.
Tip zette mij gisteren echter aan het denken.
Beneden staat de voerbak van Bonk (hond van hospita), daar mag Tip niet uit eten en dat 'weet' hij ook (hij heeft van mij wel eens een verbale correctie gehad op het moment dat ik hem eruit zag eten). Hij doet het dus ook niet als ik erbij ben. Normaal wordt die bak als hij niet leeg is ook omhoog gezet. Je moet de hond niet op het spek binden natuurlijk
Gisteren was dat niet gebeurd en Tip was vast naar beneden gegaan. 5 minuten later kwam ik beneden en kwam ik een zwaar onderdanig Tip tegen. Hij wilde ook liever niet bij me komen. Net alsof ie 'wist' dat ie iets fout had gedaan. (Ik had alleen geen flauw idee wat dan
In eerste instantie verbond ik dat gedrag met het chocolade eten en het daaropvolgende zout van de dag daarvoor. Maar dat vond ik ook wel gek, omdat hij de hele nacht en avond daarvoor toch heel lekker bij me had gelegen en lekker gekroeld, dus echt bang voor mij zijn leek me sterk.
Toen ik even later naar buiten ging en nog even door het raam naar binnenkeek zag ik Tip uit de voerbak van Bonk staan eten, dus ik weer naar binnen, niks gestraft of gezegd, alleen die bak weggehaald. Hij stond namelijk, zo gauw hij de deur hoorde alweer netjes 3 meter van de bak af (dus geen kans op te straffen, als ik dat al wilde). Maar wel deed hij weer vreselijk onderdanig.
Echt alsof hij gewoon wÃst dat hij fout was. Terwijl ik daar geen aanleiding voor gaf. Zeker de eerste keer niet, want toen wist ik niet eens dat hij iets fout deed.
Kan dat dan toch? Dat honden wél weten dat ze fout zijn? Of heb ik de stelling in eerste instantie al verkeerd begrepen?