Inge O schreef:wie me van al mijn honden altijd het meeste versteld deed staan door haar intelligentie was spook, mijn 'superwartje'. die begreep dingen die me haast achterom deden vallen van verbazing. één voorval is me altijd bijgebleven, en lÃjkt misschien normaal voor een hond, maar is het toch niet als je wat dieper op de details ingaat.
spook was nog geen jaar oud, maar was altijd al een heel 'behulpzame hond', mijn selfmade hulphond noemde ik haar altijd. één van de taken die ze zichzelf had toebedacht was het naar huis dragen van mijn krant - vanaf de brievenbus vooraan aan het hek is het zo'n 150m, en daarachter ligt nog zo'n goede 50m bos. ik haalde de krant en post dan uit de bus, spook droeg de krant, en ik de brieven, taken netjes verdeeld dus. daarbij liep ze altijd wel wat voorop, maar wachtte dan bij het huis tot ik de krant overnam.
die najaarsmorgen was het hà rd aan het waaien, spook liep zoals altijd met krant de oprit af op huis aan, maar plots ontdekte de hele 'meute' een wandelaar met hond op het weggetje net achter ons bos. iedereen vloog er luid blaffend op af, inclusief spook, die met krant en al al blaffende het bos inrende, en achteraan aan het hek natuurlijk al blaffende de krant uit haar bek liet waaien, ik zag de pagina's her en der wegwaaien tussen de bomen

....
komt ze enkele minuten later terug, ik sta aan het huis, en steek quasi ontdaan een 'preek' tegen haar af, 'nou nog mooier

, en wáár is mijn krant nou

??? - vooruit, ga halen die krant, ben je nou helemaal

!!!'
geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat ze dit ook zou doen, ik was ook helemaal niet boos, vond het hele tafereeltje alleen maar supergrappig, en leverde er dus gewoon wat commentaar op...
spook staat me daarbij aan te kijken, je ziét haar denken, 'krant, krant, wat zeg je, oohhh jaaaa, ik had nog ergens een kránt in dat bos

!!!' ze spurt in haar ééntje terug, grabbelt her en der wat losse pagina's bij elkaar, en komt stralend met wat plukken krantenpapier aanzetten.....'de krant, baasje

'
ik stond echt zo

van verbazing, het was de eerste keer dat ik van spook dacht dat dit echt niet meer klopte, dit hóórde een (zeer jonge) hond niet te snappen en al helemaal niet uit te voeren na een zeer vaag geformuleerde vraag, dit had ze allemaal niet geleerd, en al helemaal niet op deze manier

.
spook is me met de regelmaat van de klok blijven verbazen, haar combinatie van 'taalvaardigheid' en hulphondeigenschappen maakte dat ze vaak op een bijna griezelige (maar zeer ontroerende) manier zeer onhonds overkwam.