Saar vond Vegas heel leuk (hij haar ook!), maar ook wel een beetje groot en wild denk ik. In ieder geval heeft Saar voor het eerst in haar leven echt flink naar een hond gesnauwd. Elke keer als Vegas probeerde te spelen dan snauwde Saar hem behoorlijk af. Maar als hij dan ophield zocht ze hem zelf weer op, en ging kwispelen en snuffelen, om hem vervolgens weer af te snauwen als hij ook maar 1 poot haar richting op bewoog.
Vegas was een beetje 'verliefd' op Saar, en wilde heel graag contact met haar maken. Saar liet dat dan toe, maar snauwde dan meteen als Vegas een pietsie wild werd. Met name toen Reini en Vegas hier binnen waren kon Saar er wat van. Uitdagen, snauwen, uitdagen, snauwen. En die arme Vegas snapte helemaal niet meer wat ze nou wilde, want na een snauw daagde ze hem zelf ook weer uit.
Nu weet ik niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan. Het was wel snauwen van 'ophoepelen', maar er zat duidelijk ook wat angst in omdat ze Vegas dus wel erg groot vond. Ik wil absoluut niet dat Saar gaat angstsnauwen, en doe dus ook vreselijk mijn best om dat te voorkomen. Maar aan de andere kant wil ik haar ook niet vreselijk betuttelen, en mag ze ook best eens voor zichzelf opkomen. Alleen de grens tussen 'voor zichzelf opkomen' en 'angstsnauwen' vind ik bij Saar nogal moeilijk te ontdekken.
Daarnaast vond ik het ook gewoon wat sneu voor Vegas, want hij deed echt zijn best om lief en zachtjes te doen, en hield ook vaak op na een snauw van Saar. Maar Saar daagde hem dan weer uit, waardoor hij dacht 'jippieeee' om vervolgens weer een snauw te krijgen



