Lies en co schreef:Euh... De Berner Sennen die ik goed ken (1jr), is een doodbraaf beestje (lees: een beetje loom), met weinig zot in zijn lijf. Als je dit vergelijkt met onze spring in't veld, is er een héél groot verschil aan energie. Omdat dit zo uitgesproken is, dacht ik dat dit wel een raskenmerk zou zijn. Ben ik mis? 'k Ken maar twee Berners heel goed, en die hebben dit beiden. Da's eigenlijk de voornaamste reden waarom we voor een Hovawart gekozen hebben, omdat we er mee gaan sporten. En dat zagen we net iets minder zitten met een Berner Sennen. Als we op schoonheid hadden afgegaan, hadden we wel getwijfeld.
Ik vind dit niet echt uitgesproken voor het ras de Berner Sennen. Vaak zijn het de mensen die dit er van maken.
Hmmm, we willen wel een hond, het liefst ook een beetje een grote hond, maar er niet zo veel mee willen doen,
Hé, laten we een Berner nemen. Zo kunnen mensen denken, met als gevolg dat de hond wel genoeg energie heeft en het heerlijk vindt om lekker lange wandelingen te maken, spelen en gek doen. Maar bij veel mensen bestaat het beeld dat het slome honden zijn die niks willen en kunnen. En zo gaan mensen zich er ook naar gedragen, met dus als gevolg dat ze inderdaad sloom overkomen en vaak nog te dik zijn ook, omdat veel mensen er niets mee doen.
Misschien schikken ze zich dan in de situatie, en zullen ze daar "makkelijker" in zijn dan een bijvoorbeeld een herder waar niets mee gedaan wordt. De herder zou denk ik tegen het plafond op springen van energie en de hele tent verbouwen en het kalk van het plafond aftrekken. Bij een Berner zal dit minder zijn.
Het zijn geen honden die je echt de hele dag moet bezig houden, lichamelijk als geestelijk. Maar als je er mee omgaat zoals een goed hondenbezitter betaamt, dan zijn het geen slome, dikke honden
Mijn hond moet echt haar energie elke dag kwijt, vindt het heerlijk om bezig te zijn, ze kan urenlang als het aan haar ligt spelen met andere honden. En bijna alle Berners die ik ken, zijn net zo
.
.
ze zijn gewoon gestoord 
!