Meer vragen wil ik niet stellen, sterker nog een heleboel van die vragen waren niet expliciet naar jou maar in het algemeen gesteld.
De discussie die daardoor ontstaat vind ik wel belangrijk.
Ik pik er een paar uit:
Verder waren ons in die tijd (bewust die tijd gewacht, juist ZODAT ons dingen op konden vallen) opgevallen dat ze heel veel dronk, dat ze niet wilde zitten (wel lopen staan en liggen).
Dat zijn inderdaad symptomen die alarm bellen laten rinkelen.
Hier ook.
Maar niet zitten en veel dreutelen kan in een druk asiel heel makkelijk op stress duiden. Baarmoeder ontsteking kán lang sudderen en kán ook heel snel opkomen. -ik geloof dat we daar op dit forum ook wat voorbeelden van hebben gehad-
De baarmoeder van jouw hond kán al weken van te voren opgezet zijn geweest, maar er het kán ook pas een paar dagen voor jouw DA bezoek duidelijk voelbaar zijn geworden.
Het kan .... het is geen wet van Meden en Perzen.
En dan geef ik graag het voordeel van te twijfel.
Overigens ga ik ervan uit dat de DA van het asiel helemaal niets -of alleen maar vluchtig iets- onderzocht heeft en er alleen de verplichte enting en chip ingezet heeft.
Ik ga er wél vanuit dat die enting gewoon volgens boekje gezet is.
Overigens mijn collega heeft vorige week keurig volgens schema haar hond laten enten.
Vijf minuten in en uit: met gezondheidsverklaring.
De DA heeft vluchtig aan het hart geluisterd en in een oog en oor gekeken. Dat was het.
En dat is waarschijnlijk ook dat hele DA onderzoek van een nieuwe hond in het asiel.
Goed, er was geen keuze meer; baarmoeder moest eruit, dus op de kop af nadat ze 14 dagen bij ons was ging ze onder het mes. Dood-eng.. operatie op 12,5 jarige leeftijd EN een collie zijnde.... Ze heeft 't gered
Ja dood eng, ben ik met je eens.
Ben je nou niet dankbaar dat ze dat bij jou mocht ondergaan en niet in het asiel.
Dáár was ze er waarschijnlijk in gebleven.
Ik zou héél gelukkig zijn dat het onder mijn supervisie kon, sterker nog: ik heb wel eens expliciet een kat opgehaald omdat die wel kans op herstel had in mijn huis en niet in het asiel.
Ten tijde dat ze daar wegging had ze al een "gehavende, geïrriteerde en zichtbaar rode" huid. Wij vonden dat geen prioriteit, weten dat aan de algeheel slechte conditie en hebben het tijdens ons bezoek aan de DA aangekaart. Op dat moment zag het er wel rot uit, maar niet ernstig genoeg.
Dit heb ik ook meegemaakt en mijn ervaring schreeuwde meteen SCHURFT!
Nee, zei de DA van het asiel, dat kan het niet zijn.
Gewoon geïrriteerd door slechte conditie.
Nee zei mijn eigen DA: dat kan het niet zijn, hij moet gewoon weer beter in zijn vel komen te zitten.
Tweede controle door eigen DA: dat kan het niet zijn, gewoon een beetje allergie.
Verrek zei mijn DA bij de derde controle: je hebt toch gelijk.
Moet je dan het asiel kwalijk nemen dat ze niet ziet wat de expert ook al niet ziet.
Weer "nee" .. het alternatief is dat herplaatsende instanties of personen EERLIJK zijn en volstrekt eerlijk over de hond om ervoor te zorgen dat die in de juiste handen terecht komt. Waar hij/zij goed en eerlijk behandeld wordt en goed en eerlijk verzorgd kan worden. Zo bekeken zit die dame hier prima, want al heeft ze straks kanker EN nierfalen (bij wijze van) ik breng haar idd niet terug. For better or for worse, HIER is ze en hier gaat ze blijven; we houden van haar voor het geval je daaraan twijfelt!!
Volstrekt eerlijk wachten totdat alles maar dan ook alles bekend is, en dan volstrekt eerlijk melden dat het een heel moeilijk plaatsbaar model met veel problemen is. En dan volstrekt eerlijk de rest van je leven in het asiel laten zitten. Omdat de potentiële eigenaar iets neemt wat makkelijker is.
Nee dus, voor mij zeker niet. Die rest KAN geen bijzaak zijn. Als ik "no matter what" maar kneusjes ga redden dan doe ik daar mijn andere honden (en mij en mijn man) oneindig mee tekort. En DAT kan de bedoeling niet zijn.
De rest van mijn roedel past zich maar aan aan wat IK uitzoek.
IK ben per slot van rekening de Alpha.
En raad eens: het maakt mijn roedel geen flikker uit wie erbij komt of weg gaat.
En mijn partner wil altijd de vorige hond kopen, daar hou ik geen rekening mee. Na één tot twee jaar is hij gewend en dan is dit model het beste wat hij ooit had.
Ik zou meer kneusjes willen helpen dan wat ik kan.
Ik moet nu wachten totdat er twee dood zijn.
En dan kijk ik hier en daar met interesse naar een aangeboden sporthond of leuk aanstaand nest.
En neem dan de volgende "onplaatsbare" uitdaging aan vanuit een asiel of herplaats organisatie.
Of dat een reu of teef is
Of het groot of klein is
Of het lang of korthaar is
Welk ras of zelfs maar type het is
Maar het is waarschijnlijk wel al een veel langere tijd op zoek naar een goed tehuis.
Goedkoop uit willen zijn, daar heb ik al over geschreven; je vertelt hier de grootste nonsens. Je leest uit mijn postings wat je WILT lezen, niet wat er staat of bedoeld wordt.
Ik lees uit je post ook iedere keer dat het zo veel geld kost, blijkbaar is dat toch een issue.
Maar ik geloof best dat het niet het belangrijkste was, je had de hond ook terug kunnen brengen en ik denk niet dat dát nog een serieuze overweging is geweest.
Is het wel eens bij je opgekomen dat het asiel zo lauw reageerde omdat ze wel gewend zijn dat mensen met behulp van wat zeuren het aankoop bedrag terug willen krijgen. Een gratis hond dus.
Of de hond terug willen brengen na de proefperiode en geen afstandsgeld willen betalen.
En dat mensen die dat doen heel vaak wat later gespot worden met een andere hond. Van een net nog wat kekker modelletje.
Het zou me niets verbazen dat het asiel daar ernstig rekening mee hield.
Dat jij dat nooit zou doen geloof IK meteen.
Het asiel misschien wat minder snel.....
Een hond die een roedel versterkt MOET (waarom en hoe die ook bij ons komt) "perfect daarin passen". In het belang van ALLE betrokkenen.
Waar is de flexibiliteit om je aan te passen aan wat nodig is in plaats van het zoeken naar een individu die jouw wens perfect in kan vullen.
Is het wel eerlijk ten opzichte van dat asiel en die hond om te verlangen dat alles perfect is.
Is de verhouding tussen jou en het dier of het asiel in kwestie niet al tot mislukken gedoemd als je met deze instelling een probleem dier onderdak wil geven.
Kan je er dan misschien beter niet aan beginnen?
Ieder dier verlangt wat passen en meten in je eigen roedel, een asieldier verlangt nog een beetje meten meer.
Krijg ik ooit de 10 miljoen uit de Staatsloterijk, kan ik mijn eigen "permanente dierpension voor kneusjes" openen... Tot die tijd moet ik het doen met een aantal gegevens, waar "een volgende hond" in moet passsen.
Ik niet ..................
Maar ik heb me wel voor genomen om een aantal zeer forse donaties tbv diverse asiels te doen. En vooral: een aantal castratie-fondsen fors te gaan sponseren. Want we hebben het hier over honden, maar bij de katten is de zaak nog veel erger.
En iedere zomer komen er weer honderden praktisch onplaatsbare kittens bij.
Maar goed: waar ik goed boos van wordt is de manier waarop hier, mede door jou, een aantal asiels afgekraakt worden zonder dat jullie ze het voordeel van de twijfel willen gunnen.
Ik vind dat er in de asiel met te weinig mensen, met te weinig kennis, met veel te weinig geld, maar met met veel liefde geprobeerd wordt om te doen wat er kan. En dat daar fouten bij gemaakt worden: tja, alleen god is onfeilbaar. En die doet niet mee.
edit= quotes goedgezet