Pup: benchproblenen

[renee-uk]

Goed, ik ga de treurbuis maar eens aanzetten, ik wil graag Endeavour zien.

veel plezier met kijken

[Lynnepien]

Dit is volgens mij juist het recept voor verlatingsangst. De hond weet helemaal niet hoe het is om een tijdje alleen te zijn. Het lijkt mij juist beter om een hond zo vroeg mogelijk aan te leren om alleen te zijn.

Dat valt wel mee hoor. Pippa is hier niet zo vaak alleen: mijn moeder werkt parttime, mijn vader is met pensioen, ik heb niet elke dag les en mijn zus is soms ook eens thuis. Ze is dus alleen op momenten dat ze ergens niet mee naartoe kan, als we bijvoorbeeld boodschappen doen, verder niet structureel. De eerste maanden is ze helemaal nooit alleen thuis geweest, ze was ook nog zo'n klein ottertottertje toen. Na een maand of 2-3 is ze eens 15 minuutjes alleen geweest toen mijn vader mijn moeder ging ophalen bij de kapper, en later nog eens een half uurtje toen hij mijn moeder ophaalde van haar werk.

Toen ze hier 4 maanden was (ze was dus toen al 6 maanden oud) moest ze een paar uur alleen zijn. Ik had een verplichte les, mijn ouders waren op reis en mijn zus was op haar werk. Helemaal niets aan de hand, buren hadden haar niet gehoord en toen ik thuis kwam zat ze op de keukentafel, haha. Maar niets gesloopt en gewoon een paar uur op de bank liggen slapen. En sindsdien kan ze gerust een halve dag alleen zijn (langer doen we natuurlijk zelden of nooit, maar het kán wel). Heel vaak is ze beneden en gaan mijn ouders bijvoorbeeld boodschappen doen terwijl ik op mijn kamer zit. Ik hoor haar nooit. Ja, eens blaffen naar een kat in de tuin Voor de rest ligt ze dan opgerold in een fleecedekentje op de bank, als ik beneden kom. En dan doet ze nog vaak de moeite niet om eraf te komen

Ze heeft gewoon geleerd dat wij een veilige basis vormen en dat alles hier in huis goed en leuk en ok is. De eerste keer dat ze echt alleen was, was ze al lang gewend om hier te zijn, ze kende het huis en de katten. Ze vond het helemaal niet eng of gek. Vanuit die basisveiligheid is het veel makkelijker voor de hond om alleen gelaten te worden, het huis is dan per definitie een veilige plek en wordt ook niet geassocieerd met angst. Nu, er zullen best honden zijn die het moeilijker hebben en die veel meer gebaat zijn bij rustig opbouwen, maar naar mijn idee is het makkelijker als die basis er al is. Een heel jonge pup maakt al zoveel mee op korte tijd en moét al zoveel, dat is gewoon nog eens een extra onzekerheid (soms is de baas ineens weg) wat het m.i. niet makkelijker maakt. Nogmaals, het zal afhangen van hond tot hond, maar om meteen te zeggen dat zo'n aanpak voor verlatingsangst zorgt is wat te kort door de bocht.

[-Lilo-]

Verlatingsangst heeft niet zozeer te maken met 'de hond is nog nooit zo lang alleen gewrest', maar met 'Ik vertrouw erop dat mijn baas weer terugkomt'. Jouw hond raakt vooral in de war van jou als ik het zo lees. Binnen ontlasten, buiten ontlasten, langer alleen thuis dan de hond prettig lijkt te vinden en een baas die vindt dat de hond alles snel onder de knie moet hebben. Top...

[ranetje]

Dit is volgens mij juist het recept voor verlatingsangst. De hond weet helemaal niet hoe het is om een tijdje alleen te zijn. Het lijkt mij juist beter om een hond zo vroeg mogelijk aan te leren om alleen te zijn.

Dat valt wel mee hoor. Pippa is hier niet zo vaak alleen: mijn moeder werkt parttime, mijn vader is met pensioen, ik heb niet elke dag les en mijn zus is soms ook eens thuis. Ze is dus alleen op momenten dat ze ergens niet mee naartoe kan, als we bijvoorbeeld boodschappen doen, verder niet structureel. De eerste maanden is ze helemaal nooit alleen thuis geweest, ze was ook nog zo'n klein ottertottertje toen. Na een maand of 2-3 is ze eens 15 minuutjes alleen geweest toen mijn vader mijn moeder ging ophalen bij de kapper, en later nog eens een half uurtje toen hij mijn moeder ophaalde van haar werk.

Toen ze hier 4 maanden was (ze was dus toen al 6 maanden oud) moest ze een paar uur alleen zijn. Ik had een verplichte les, mijn ouders waren op reis en mijn zus was op haar werk. Helemaal niets aan de hand, buren hadden haar niet gehoord en toen ik thuis kwam zat ze op de keukentafel, haha. Maar niets gesloopt en gewoon een paar uur op de bank liggen slapen. En sindsdien kan ze gerust een halve dag alleen zijn (langer doen we natuurlijk zelden of nooit, maar het kán wel). Heel vaak is ze beneden en gaan mijn ouders bijvoorbeeld boodschappen doen terwijl ik op mijn kamer zit. Ik hoor haar nooit. Ja, eens blaffen naar een kat in de tuin Voor de rest ligt ze dan opgerold in een fleecedekentje op de bank, als ik beneden kom. En dan doet ze nog vaak de moeite niet om eraf te komen

Ze heeft gewoon geleerd dat wij een veilige basis vormen en dat alles hier in huis goed en leuk en ok is. De eerste keer dat ze echt alleen was, was ze al lang gewend om hier te zijn, ze kende het huis en de katten. Ze vond het helemaal niet eng of gek. Vanuit die basisveiligheid is het veel makkelijker voor de hond om alleen gelaten te worden, het huis is dan per definitie een veilige plek en wordt ook niet geassocieerd met angst. Nu, er zullen best honden zijn die het moeilijker hebben en die veel meer gebaat zijn bij rustig opbouwen, maar naar mijn idee is het makkelijker als die basis er al is. Een heel jonge pup maakt al zoveel mee op korte tijd en moét al zoveel, dat is gewoon nog eens een extra onzekerheid (soms is de baas ineens weg) wat het m.i. niet makkelijker maakt. Nogmaals, het zal afhangen van hond tot hond, maar om meteen te zeggen dat zo'n aanpak voor verlatingsangst zorgt is wat te kort door de bocht.

Onze pogingen om een hond "zo vroeg mogelijk" van alles aan te leren komt voort uit onze noodzaak om de hond regelmatig alleen te laten vanwege werk, boodschappen, studie enz.

Wat Lynnepien schrijft klopt wel.
Hondje heeft geleerd dat thuis veilig is.
En dat werkt door zo lang de hond in dat zelfde huis woont met min of meer het zelfde gezin.
(Na verhuizingen zie je dan evengoed nog wel eens onzekerheid en angst opkomen).

[Paisley]

Dan blijven ze ook nog vier uur gezellig op de bank in de strontlucht zitten?

Daar hebben onzindelijk honden geen enkel probleem mee hoor. Anders waren ze wel zindelijk geweest.

[dagmar88]

Dan blijven ze ook nog vier uur gezellig op de bank in de strontlucht zitten?

Daar hebben onzindelijk honden geen enkel probleem mee hoor. Anders waren ze wel zindelijk geweest.

Ah. Okay.

[renee-uk]

Dan blijven ze ook nog vier uur gezellig op de bank in de strontlucht zitten?

Daar hebben onzindelijk honden geen enkel probleem mee hoor. Anders waren ze wel zindelijk geweest.

Ah. Okay.

honden hebben van pup af controle over hun sluitspieren dagmar, dat weet je toch

[Hanneke2]

Dit is volgens mij juist het recept voor verlatingsangst. De hond weet helemaal niet hoe het is om een tijdje alleen te zijn. Het lijkt mij juist beter om een hond zo vroeg mogelijk aan te leren om alleen te zijn.

Dat valt wel mee hoor. Pippa is hier niet zo vaak alleen: mijn moeder werkt parttime, mijn vader is met pensioen, ik heb niet elke dag les en mijn zus is soms ook eens thuis. Ze is dus alleen op momenten dat ze ergens niet mee naartoe kan, als we bijvoorbeeld boodschappen doen, verder niet structureel. De eerste maanden is ze helemaal nooit alleen thuis geweest, ze was ook nog zo'n klein ottertottertje toen. Na een maand of 2-3 is ze eens 15 minuutjes alleen geweest toen mijn vader mijn moeder ging ophalen bij de kapper, en later nog eens een half uurtje toen hij mijn moeder ophaalde van haar werk.

Toen ze hier 4 maanden was (ze was dus toen al 6 maanden oud) moest ze een paar uur alleen zijn. Ik had een verplichte les, mijn ouders waren op reis en mijn zus was op haar werk. Helemaal niets aan de hand, buren hadden haar niet gehoord en toen ik thuis kwam zat ze op de keukentafel, haha. Maar niets gesloopt en gewoon een paar uur op de bank liggen slapen. En sindsdien kan ze gerust een halve dag alleen zijn (langer doen we natuurlijk zelden of nooit, maar het kán wel). Heel vaak is ze beneden en gaan mijn ouders bijvoorbeeld boodschappen doen terwijl ik op mijn kamer zit. Ik hoor haar nooit. Ja, eens blaffen naar een kat in de tuin Voor de rest ligt ze dan opgerold in een fleecedekentje op de bank, als ik beneden kom. En dan doet ze nog vaak de moeite niet om eraf te komen

Ze heeft gewoon geleerd dat wij een veilige basis vormen en dat alles hier in huis goed en leuk en ok is. De eerste keer dat ze echt alleen was, was ze al lang gewend om hier te zijn, ze kende het huis en de katten. Ze vond het helemaal niet eng of gek. Vanuit die basisveiligheid is het veel makkelijker voor de hond om alleen gelaten te worden, het huis is dan per definitie een veilige plek en wordt ook niet geassocieerd met angst. Nu, er zullen best honden zijn die het moeilijker hebben en die veel meer gebaat zijn bij rustig opbouwen, maar naar mijn idee is het makkelijker als die basis er al is. Een heel jonge pup maakt al zoveel mee op korte tijd en moét al zoveel, dat is gewoon nog eens een extra onzekerheid (soms is de baas ineens weg) wat het m.i. niet makkelijker maakt. Nogmaals, het zal afhangen van hond tot hond, maar om meteen te zeggen dat zo'n aanpak voor verlatingsangst zorgt is wat te kort door de bocht.

Foxen heeft gelijk als het gaat om een hond die continue menselijk gezelschap en aandacht krijgt, die je op een rare manier aanleert dat er altijd een mens binnen zijn gezichtsveld moet zijn, ja zo kan je prima verlatingsangst kweken.

Maar wat Lynnepien zegt is gewoon waar. Een hond die zich lekker veilig voelt in huis, let er amper op wat jij aan het doen bent als je je niet met de hond bezig houdt. En of je dan staat af te wassen of boven bezig bent of effe de deur bent gelopen, dat maakt niet uit, er is geen reden tot paniek.

Mijn ervaring met een hond die extreme verlatingsangst had, was dat we hem na heel lang nooit alleen thuis laten (die luxe hadden we), vrij makkelijk konden wennen aan een paar minuten, en toen een kwartiertje, en toen een uur en toen al heel snel zonder problemen een paar uur. Als die basisveiligheid er eenmaal ingehamerd is, is er nooit reden tot paniek, want jij komt altijd terug.

[Foxen]

Het is nu een week later en gelukkig ziet de situatie er nu heel anders uit.
We zijn véél te snel gegaan met het laten aanwennen van de bench. Sinds we de bench nu helemaal niet meer gebruiken gaat het een stuk beter en heeft onze pup geen enkele keer meer gejankt of gepiept.

Ook met de zindelijkheid gaat het nu beter. Er gebeuren nog steeds een paar ongelukjes zo nu en dan, maar het wordt wel al wat minder. Buiten in de tuin plassen/poepen gaat uitstekend alleen tijdens het uitlaten gebeurt het nog niet zoveel. Wandelen is ook nog niet zo zijn ding (misschien heeft iemand nog een tip hiervoor). Ook 's nachts gaat het steeds beter. Ik slaap nog beneden op de bank en ik sta ook nog een keer op om 4 uur. Maar het wordt steeds een kwartier later en dat gaat tot nu toe goed. Er zijn geen ongelukjes meer geweest in de nacht.

Het alleen zijn levert eigenlijk geen problemen op en van verlatingsangst zijn er geen tekenen. Hij jankt of blaft niet als we weg zijn en, waar we aanvankelijk bang voor waren, hij sloopt niets. Hij heeft soms wel eens wat te pakken, maar hij heeft nog niets kapot gemaakt. Ik heb gelukkig nog met mijn werkgever kunnen regelen dat ik wat eerder kan beginnen en ik heb nog een aantal verlofuren kunnen inzetten. Hij is de komende twee weken nog 3x3,5 uur alleen. Daarna is het kerstvakantie en dan is er altijd iemand hier. De weken na de kerstvakantie wil ik het alleen zijn ook nog beperken om het dan op te bouwen naar 3x5 uur per week.

Aan de bench proberen we hem misschien als hij wat ouder is opnieuw te laten wennen. Voor de oudere hond gebruiken we de bench wel eens als we op vakantie gaan (in de auto en als slaapplek).

Verder speelt hij veel met de oudere hond en moet nog alles onderzoeken. Hij kent al de basiscommando's zit en af. Nu oefenen we vooral blijf en hier.

Ik snap een aantal reacties in dit topic over het alleen zijn heel goed. Ik zou anderen nu ook aanraden om de eerste tijd gewoon veel tijd vrij te maken en 24/7 aandacht aan de pup te besteden.

[Paisley]

Goed bezig! Komt allemaal goed.

[Mirri]

Geweldig zeg

[renee-uk]

dat klinkt inderdaad al een heel stuk beter

[Hutsje]

voor wat het lopen betreft, vindt het hij het aangelijnd lopen niet leuk of vindt hij het eng om van huis weg te zijn?
misschien kun je hem in de auto zetten en naar een leuk plekje gaan?

[Shari]

Goed hoor dat je er zo bewust mee aan de slag gegaan bent. Je had ook geen hulp kunnen vragen en op dezelfde voet verder kunnen gaan.

[Foxen]

voor wat het lopen betreft, vindt het hij het aangelijnd lopen niet leuk of vindt hij het eng om van huis weg te zijn?
misschien kun je hem in de auto zetten en naar een leuk plekje gaan?

Vind ik moeilijk om te zeggen. Van de lijn is hij inderdaad niet zo'n fan, maar volgens mij heeft het ook met de kou te maken, want zodra de deur open gaat en hij de kou voelt wil hij terug naar de kamer.

Meestal pak ik hem als hij niet mee wil op en dan loop ik een paar meter verder, zet ik hem vervolgens neer en dan loopt hij vaker wel weer mee. Maar het komt soms ook voor dat hij tijdens een wandeling stopt en niet meer verder wil. Tijdens de wandeling komt het regelmatig voor dat hij ontspannen hier en daar wat snuffelt maar soms is hij ook wat bibberig. Of dat angst is of kou weet ik niet. Overdag loopt hij in ieder geval iets beter door dan 's avonds en 's ochtends heb ik gemerkt. Als we op de terugweg zijn naar huis dan heeft hij juist erg veel haast...

[dagmar88]

Goed hoor dat je er zo bewust mee aan de slag gegaan bent. Je had ook geen hulp kunnen vragen en op dezelfde voet verder kunnen gaan.

[ranetje]

klinkt gunstig
En even optillen om verder van huis te kunnen komen is prima.
Het liever niet van huis weg willen in het begin is heel herkenbaar.
Veel pups hebben daar moeite mee.

[Foxen]

het is typisch voor jonge pupjes om niet graag van 'het hol' weg te gaan en er juist graag naar terug te keren, dat is wat hun instinct hun ingeeft want normaal blijven (wilde) puppen van die leeftijd altijd bij hun hol, ervan weggaan zou alleen maar gevaar betekenen.

Het liever niet van huis weg willen in het begin is heel herkenbaar.
Veel pups hebben daar moeite mee.

Dus dat gaat vanzelf beter na verloop van tijd neem ik aan?

[Shari]

Hier heeft meneer dat toch zeker 10 weken vol gehouden... Erg vermoeiend. Maar gewoon volhouden.
Mijn moeder had een 2de hands kinderwagen gekocht daar zat hij dan heen in terug liep hij hard naar huis hihi.