"Liever verwend dan verwaarloosd"

[Machie]

Ik ben een luie opvoeder, mijn honden mogen dus heel veel.

[Manu]

Ik heb mijn hond niet echt opgevoed, of echt niet. Het gaat gewoon zoals het gaat.
Als hij bedelt krijgt hij eten, als hij bij de deur staat te piepen sta ik op en doe de deur open en als hij in de weg ligt stap ik 6x over hem heen. En toch, als ik wil dat hij voor deze keer naar zijn plaats gaat, dan gaat hij. En heel makkelijk.
Of als ik geen bedelen wil draait hij zich om. Hij is heel beleefd, alsof hij precies mijn grens weet terwijl ik die voor zover ik weet nooit aangegeven heb.
Ik ben ook helemaal niet zo consequent want de ene dag vind ik het wel oké en de andere dag niet. En dat kan.

Als hij op de bank wil of in bed komt hij het vragen. Hij zal er nooit zomaar opklimmen. En als ik eens nee zeg is dat prima, dan gaat ie op een van zijn eigen 6 slaapplaatsen in huis liggen

Ik bof echt met zo'n makkelijke hond. In huis is het echt de braafste. Ik leg hem in de watten maar hij mij ook, elke dag weer

[Marjoleine]

Consequent is helemaal niet zo belangrijk.
Ik ben zo inconsequent als de pip. Maar ze weten wel wat ze aan me hebben en dat iets soms kan en soms niet.
En als baas, of hoe je dat ook noemt, ben ik stabiel en betrouwbaar. Dat is waar het om gaat.

[[Sandra]]

..sprak een van de Gooische Meisjes eens. Wijze woorden!

Ik moet er ineens aan denken naar aanleiding van een ander onderwerp over een hond die zelf wel even bepaalt dat de stal en het stro aldaar boven de bijkeuken te verkiezen is.

Bij mij hebben ze veel inbreng. Erg veel zelfs. Het is niet dat ze de baas zijn maar waar het kan en dat is vaak, wordt gemanipuleer en gesjacher danig op prijs gesteld.
Gewoon omdat het me zo leuk lijkt om te merken dat je je vinger ferm in de pap hebt en dat gun ik ze. En ik vind mondige honden ook gewoon leuker dan kadavergedisciplineerde saaikeutels.
Hein was in het begin een beetje bang voor de auto. Nou, niet zozeer voor de auto maar hij wist nooit zeker of hij er wel in wilde want hij is nogal honkvast. Tenminste, dat dacht ik.
Nu weet hij ook niet meer zeker of hij wel bereid is om van de bijrijderstoel af te gaan en terug in het achterdeel te gaan. Nou ja, dan niet. Als hei dat nou leuk vindt. Het heerschap weet ook dat hij bepaalt of het tijd is om te piesen. Dat vind ik ook al goed maar dan krijgt hij wel exact 5 seconden om daadwerkelijk iets te gaan doen want ik ben natuurlijk ook weer gekke Henkie niet.

"Met mate" zijn de toverwoorden en je moet ook niet denken dat je iets werkelijk af gaat dwingen met driftbuien maar heel erg duidelijk vragen en ook een beetje voet bij stuk houden is meer dan prima.
Eigenwijs maar niet opstandig, zeg maar.

Hoeveel inspraak hebben jullie honden?

Hier hebben ze veel inspraak. Ze mogen doen wat ze willen, zolang ze de katten maar met rust laten - dat is nog wel eens een punt met Jet, dus dan gooi ik er toch maar een soort van discipline in. Dat werkt.

Otto is mijn allereerste hond ooit, en ik moet zeggen dat het eigenlijk bijna net als een mensenrelatie is. Beetje geven, beetje nemen.

[renee-uk]

ik vind consequent wel belangrijk.
duidelijk zijn is nooit verkeerd en met duidelijk en rechtvaardig zijn leg ik de basis van de verhouding die ik met mijn hond wil hebben.
ze weet wat ze aan me heeft en juist daardoor leven we heel ontspannen met elkaar.

[Frolic]

Ik merk dat ik daar met Toby heel anders in ben dan met Vriend. Vriend kun je geen vinger geven, dan ben je je hand kwijt.
Als Toby een keer bedelt en je geeft hem stiekem iets lekkers, dan staat hij niet de volgende keer gelijk bij je. Vriend wel en die is daar dan heel dwingend in.
En zo gaat het met heel veel dingen.

Toby is vanuit de opvang in Bosnië gewend om blikvoer te eten. Hij zou niet anders kunnen ivm zijn korte kaak en de vele tanden en kiezen die hij mist.
Hjj krijgt hier gewoon brokken (kvv blieft hij niet), maar..... dan moet er wel een beetje blikvoer door.
Ik ben dat wel aan het afbouwen, nu gaat er een kleine eetlepel door. Met minder neemt hij geen genoegen. Nu zoek ik in elke winkel naar lekker nieuwe smaakjes blikvoer, zodat meneer ook eens een andere smaak topping heeft

[Zoie]

Maargoed, na het rijtje honden dat er geweest is wil dat misschien ook wel. Ik merk dat ik zelf in elk geval extreem natuurlijk en vanzelfsprekend met Bas om kon gaan vanaf dag 1. Een hond is er al 25 jaar. Dus je weet inmiddels wel wat je wel en niet wil stimuleren en welke fouten tot welke shit kunnen komen.

het rijtje is hier een stuk korter, ( hoewel, met al die opvangers en uitlaathonden heb ik ook wel wat ervaring opgedaan ) , maar dat heb ik ook. Het lijkt allemaal steeds vanzelfsprekender te gaan. Abra mag best op de bank en aandacht op eisen. Maar als Tineke haar van de bank bonjourt, en ze wil dan Sien van de bank knikkeren om bij mij te liggen, mag dat niet. Waarom niet ? Weet ik het, daar denk ik op zo'n moment niet over na, ik voel dat het zo moet. Zou ik twijfelen, dan ben ik niet goed bezig.

Zolang ze de drie gouden regels niet overtreden, gaan ze hun goddelijke gang maar. En die drie regels zijn:
1 Men sloopt elkaar niet
2 Men sloopt geen andere honden
3 Men sloopt mijn huis niet

vooral de eerste twee zijn in steen gegrift.

Consequent is helemaal niet zo belangrijk.
Ik ben zo inconsequent als de pip. Maar ze weten wel wat ze aan me hebben en dat iets soms kan en soms niet.
En als baas, of hoe je dat ook noemt, ben ik stabiel en betrouwbaar. Dat is waar het om gaat.

niet consequent in de betekenis wel of niet op de bank ( de ene keer wel, de andere keer niet. )

Wel duidelijk in die zin dat als je echt iets verlangt, jouw wil groter is dan die van de hond. Dat is overigens wel een zwak punt van mij, maar ik heb wel geleerd dat dat belangrijk is.

Je hoort vaak aan de manier waarop een hond toegesproken wordt, dat de baas niks over z'n hond te zeggen heeft.

[laeken]

Maargoed, na het rijtje honden dat er geweest is wil dat misschien ook wel. Ik merk dat ik zelf in elk geval extreem natuurlijk en vanzelfsprekend met Bas om kon gaan vanaf dag 1. Een hond is er al 25 jaar. Dus je weet inmiddels wel wat je wel en niet wil stimuleren en welke fouten tot welke shit kunnen komen.

het rijtje is hier een stuk korter, ( hoewel, met al die opvangers en uitlaathonden heb ik ook wel wat ervaring opgedaan ) , maar dat heb ik ook. Het lijkt allemaal steeds vanzelfsprekender te gaan. Abra mag best op de bank en aandacht op eisen. Maar als Tineke haar van de bank bonjourt, en ze wil dan Sien van de bank knikkeren om bij mij te liggen, mag dat niet. Waarom niet ? Weet ik het, daar denk ik op zo'n moment niet over na, ik voel dat het zo moet.

Bij je eerste hond denk je vaak, ik moet op cursus en de hond moet leren wat zit en blijf betekent. Weet jij veel dat je dat van zijn levensdagen niet gebruikt verder. Vervolgens ga je je concentreren op niet trekken aan de riem. Dat hoort immers niet. Ik kwam er na mijn eerste hond achter dat ik juist wil dat mijn honden trekken. Dat vind ik gemotiveerd overkomen. Ik kwam er ook achter dat ik de voorkeur heb voor flexlijnen en een hond die zich vrij rondom mij bevind en niet naast of achter mij. Ook leerde ik vooral kom hier gebruik. Nooit zit en al helemaal nooit lig.

Dus hoeveel honden je hebt gehad of hoe lang doet er niet toe. Na je eerste hond wordt sowieso alles anders.

[DeDiana]

Ik ben wel consequent, maar eigen inbreng en een eigen mening worden wel gewaardeerd en daar luister ik vaak ook wel naar. Ik vind het juist leuk als Mila aangeeft wat ze wil, en als ik dat dan ook een goed idee vind, dan krijgt zij haar zin. Dat heeft niets met wel en niet luisteren of consequent zijn te maken, dat is meer eigen initiatief stimuleren. Ik bepaal wel wanneer iets wel of niet kan, dus Mila mag het vragen, maar ze kan het niet afdwingen. Dat snapt ze prima en dat werkt voor ons goed.

[Lief]

Ik heb er de honden niet naar om me op te stellen als akela. Zelfstandigheid en eigen initiatief is voor hun heel normaal. Maar juist daarom zijn er wel regels. Ik wens niet de straat over gesleurd te worden omdat men heeft besloten aan de overkant te willen snuffelen. Dus contact zoeken vanuit de hond is erg belangrijk; als ze het eerst vragen mag het, doen ze het zonder vragen, dan mag het niet.
En ja honden kunnen vragen, zonder praten, met houding, geluid etc. lukt het de mijne altijd zeer goed om zaken over te brengen.

[Manu]

Ik merk af en toe wel dat ik weer even ergens de touwtjes aan moet trekken. Zo begon hij laatst meerdere keren achter elkaar bij het pakken van zijn riem te joelen en daarbij tegen me op te springen. Nu vind ik een keer enthousiast zijn echt niet erg, maar toen hij het eenmaal een aantal keer deed vond ik het niet leuk meer.
Dan moet hij dus weer even een tijdje gaan zitten voor hij zijn riem om krijgt.

Of als ik rust af wil dwingen en hij kruipt verdorie de hele tijd stiekem van zijn plaats af met een schuin oog naar mij Ik schreeuw zelden tot nooit, ik ben nooit boos en gebruik al helemaal geen fysieke straf en tóch, als ik op zo'n moment op sta en NU zeg vliiiiegt hij terug naar zijn plaats.
Hij weet gewoon heel goed te zien aan mijn lichaamstaal wanneer ik het zat ben of wanneer ik wat van hem wil. Dat is vaak genoeg.
Ik denk ook dat het hele consequente het niet eens leuker zou maken voor ons, zo'n hond is hij niet. Hij doet graag zijn eigen ding en dat mag, zolang dat maar binnen mijn grenzen blijft.
En die grens verschuift nog wel eens Toch wordt dat begrepen.

[M@scha]

dat ligt aan de omgeving.

toen sam en lola samen waren heerste er een strak regime. daarbinnen mochten ze hun goddelijke gang gaan.

nu sam alleen is bewegen we om zijn behoeftes heen. we kunnen lezen en schrijven met ons drietjes en geloven dat we zijn behoeftes begrijpen en kunnen lezen. zolang die behoeftes niet in strijd zijn met de wet helpen wij hem om te doen waar de oude man zin in heeft

[laeken]

Ik denk dat stuurbaarheid niks met basiscommando`s te maken heeft. Als ik wil dat Bas uit de keuken gaat dan zeg ik, even wegwezen jij. Dan loopt ze weg omdat ze aan mijn klank en lichaamshouding ziet dat ze even uit mijn buurt moet blijven. En als ik zeg, effe wachten en ze gaat lopen en ik zeg nee dan wacht ze. Iik heb nooit ook maar 1 basiscommando aangeleerd en toch kan ze alles wat ik vraag. Met wandelen zeg ik niet te ver. Omdat ik iets zeg en normaal niks zeg wacht ze al en richt zich op mij. Als er een auto komt zeg ik niet ZIT en BLIJF! maar gewoon Bas, auto, even bij mij blijven. Loopt ze te ver door dan zeg ik nee, bij mij blijven, en dan loopt ze naast. Dus alleen het woordje nee is genoeg om verder in het Nederlands met haar te overleggen. Ze luistert perfect zonder te weten wat zit, lig, of plaats betekent. Nooit een koekje voor gehad ook. Dus als ik voor Bas ga staan en zeg, lig! Of bv af! Dan zal ze geen benul hebben. Als we wandelen en ik zeg, even aan de riem, auto. Dan stopt ze ter plekke en laat zich aanlijnen. Idem overigens als ik zeg, fietsers, je moet even vast. Ze weet gewoon hoe het werkt en is daar extreem gevoelig voor. Dus ze is in niks een verwende hond of een onprettig hondje of het zou zo gaan omdat ze klein is. Menig grote hond die 10 commandos kent luistert sæechter dan Bas. Bas laat ik altijd los en ze reageert direct op alles wat ik vraag. Puur omdat ze nee en goed zo kent en ik daarmee alles kan bepalen wat ze doet.

En inmiddels gaat alles vanzelf. Komt er een auto dan wacht ze om of naast te komen lopen of aangelijnd te worden. Zodra ik praat kijkt ze naar me. Het is zelfs zo dat als de penning aan de riem hoort rinkelen ze stopt om aangelijnd te worden. Nog gekker is dat als er mensen komen ze vanzelf rechts volgt en ze negeert. Op wegen loopt ze automatisch aan de rechterkant en ze zal nooit 1 poot van de stoep zetten zolang ik dat niet doe. Dus opvoeding en stuurbaarheid hebben niks te maken met commandos.

[Jaap*]

Ik merk af en toe wel dat ik weer even ergens de touwtjes aan moet trekken. Zo begon hij laatst meerdere keren achter elkaar bij het pakken van zijn riem te joelen en daarbij tegen me op te springen. Nu vind ik een keer enthousiast zijn echt niet erg, maar toen hij het eenmaal een aantal keer deed vond ik het niet leuk meer.
Dan moet hij dus weer even een tijdje gaan zitten voor hij zijn riem om krijgt.

Of als ik rust af wil dwingen en hij kruipt verdorie de hele tijd stiekem van zijn plaats af met een schuin oog naar mij Ik schreeuw zelden tot nooit, ik ben nooit boos en gebruik al helemaal geen fysieke straf en tóch, als ik op zo'n moment op sta en NU zeg vliiiiegt hij terug naar zijn plaats.
Hij weet gewoon heel goed te zien aan mijn lichaamstaal wanneer ik het zat ben of wanneer ik wat van hem wil. Dat is vaak genoeg.
Ik denk ook dat het hele consequente het niet eens leuker zou maken voor ons, zo'n hond is hij niet. Hij doet graag zijn eigen ding en dat mag, zolang dat maar binnen mijn grenzen blijft.
En die grens verschuift nog wel eens Toch wordt dat begrepen.

Dit is eigenlijk precies waarom ik meteen op mijn qui-vive ben als iemand zegt heel makkelijk te zijn.
Hij moet niet 'een tijdje weer gaan zitten', hij moet gewoon altijd zitten, óf je moet er niet periodiek over klagen.
Het enige wat een hond wenst is betrouwbaarheid. Ik vind het heel erg oneerlijk om negen keer iets oogluikend toe te staan, en er de tiende keer kwaad om te worden. Dat is iets wat een hond niet begrijpt en het maakt je onbetrouwbaar.
Je kunt een hond, bij wijze van spreken, beter heel betrouwbaar een hengst aan z'n harses geven voor bepaald gedrag. Dat zorgt in ieder geval niet voor wantrouwen.
De basisrelatie die je met een hond hebt is echt volledig gebaseerd op vertrouwen, en dus op betrouwbaar gedrag.
Je zegt dat hij zo'n hond niet is, maar ik vind uit alles juist blijken dat hij 'zo'n hond' wél is, en dat hij het (in deze gevallen tenminste) niét begrijpt

[cloris]

Napoleon wordt gewoon verwend, wat overigens niet inhoudt dat alles maar geoorloofd is;) het is wel een boefje maar daar hebben wij dan weer een hoop lol om. Hij is de laatste tijd toch wel gek op eten geworden en laatst hadden wij het brood al op tafel gezet, lekker geroosterde broodjes met roomboter voor bij de soep. Tot mijn bezoek zei; joh wat loopt Nap nou te kauwen? hihi had hij gewoon met zijn brutale snuit een broodje gepikt! doet hij anders nooit hoor.. Napoleon zag er totaal het kwaad niet van in en zou nog wel even kijken of er nog meer was, daarop heb ik even gezegd dat ik dat niet zo leuk vond, van tafel wordt niet gejat! Hij accepteerde het als een waar heerser en ging lekker terug naar zijn warme plekje op de bank. Als ik trouwens wil zitten waar hij op dat moment ligt is dat ook totaal geen probleem, zonder wat te zeggen gaat hij altijd opzij voor ons dus zolang het lekker zo gaat zijn wij daar allemaal heel blij mee.

[Manu]

Ik merk af en toe wel dat ik weer even ergens de touwtjes aan moet trekken. Zo begon hij laatst meerdere keren achter elkaar bij het pakken van zijn riem te joelen en daarbij tegen me op te springen. Nu vind ik een keer enthousiast zijn echt niet erg, maar toen hij het eenmaal een aantal keer deed vond ik het niet leuk meer.
Dan moet hij dus weer even een tijdje gaan zitten voor hij zijn riem om krijgt.

Of als ik rust af wil dwingen en hij kruipt verdorie de hele tijd stiekem van zijn plaats af met een schuin oog naar mij Ik schreeuw zelden tot nooit, ik ben nooit boos en gebruik al helemaal geen fysieke straf en tóch, als ik op zo'n moment op sta en NU zeg vliiiiegt hij terug naar zijn plaats.
Hij weet gewoon heel goed te zien aan mijn lichaamstaal wanneer ik het zat ben of wanneer ik wat van hem wil. Dat is vaak genoeg.
Ik denk ook dat het hele consequente het niet eens leuker zou maken voor ons, zo'n hond is hij niet. Hij doet graag zijn eigen ding en dat mag, zolang dat maar binnen mijn grenzen blijft.
En die grens verschuift nog wel eens Toch wordt dat begrepen.

Dit is eigenlijk precies waarom ik meteen op mijn qui-vive ben als iemand zegt heel makkelijk te zijn.
Hij moet niet 'een tijdje weer gaan zitten', hij moet gewoon altijd zitten, óf je moet er niet periodiek over klagen.
Het enige wat een hond wenst is betrouwbaarheid. Ik vind het heel erg oneerlijk om negen keer iets oogluikend toe te staan, en er de tiende keer kwaad om te worden. Dat is iets wat een hond niet begrijpt en het maakt je onbetrouwbaar.
Je kunt een hond, bij wijze van spreken, beter heel betrouwbaar een hengst aan z'n harses geven voor bepaald gedrag. Dat zorgt in ieder geval niet voor wantrouwen.
De basisrelatie die je met een hond hebt is echt volledig gebaseerd op vertrouwen, en dus op betrouwbaar gedrag.
Je zegt dat hij zo'n hond niet is, maar ik vind uit alles juist blijken dat hij 'zo'n hond' wél is, en dat hij het (in deze gevallen tenminste) niét begrijpt

Hmm.. Ja en nee. Ik begrijp wat je bedoelt hoor, ik denk alleen dat ik het verkeerd neer zet of jij het verkeerd begrijpt.
Een keertje enthousiast zijn en opspringen (doet-ie-anders-nooit-momentje) negeer ik en ga door met het normale traject. Riem om en de deur uit.
Maar die tweede keer zeg ik wel dat ik het niet wil en om het enthousiasme wat in te dimmen laat ik hem zitten. Dat houd ik dan vol tot het moment er is dat hij rustiger blijft als ik de riem pak. Dan hoeft hij van mij niet meer te gaan zitten, als ik maar gewoon rustig die riem om kan doen. Dat is het enige wat ik wil.
Is dat onduidelijk? Want opzich werkt het wel voor ons.
Het is niet zo dat ik hem 3 keer laat springen en de vierde keer vanuit het niets een mep geef of hem 10 minuten strak op zijn plek laat zitten.

Bij het naar zijn plaats sturen wil ik dat hij werkelijk óp de plaats ligt. Hij kruipt er dan vaak weer vanaf, dan wijs ik naar zijn plek en schuift hij terug. Die derde keer dat hij verdorie wéér die voorpoten van zijn plaats schuift sta ik op en dat is genoeg om hem duidelijk te maken dat ik het echt meen.

Zo heb ik het iets duidelijker omschreven Of ben ik nu nog steeds oneerlijk en onbetrouwbaar naar mijn hond?

Overigens is onze basisrelatie naar mijn mening wel heel ontspannen en betrouwbaar. Ik ben dan wel een leek wat honden betreft maar met dieren in het algemeen heb ik wel redelijk wat ervaring en ik probeer vooral rust, geduld en duidelijkheid te bewaren. Dit zijn de regels, daar houd je je aan en als we ergens tussenin iets tegenkomen wat niet kan, wordt dat op een kalme manier met veel geduld opgelost. En vaak is daar helemaal niet veel voor nodig.

[laeken]

En of ik nu met een bot of koekje in mijn hand poep, koffie of bananenboom zeg, ze gaat sowieso zitten als ik stil sta en iets tegen haar zeg. Ze denkt dat het hoort dat je zit als er tegen je gepraat wordt en we staan stil. Staat tegenover dat ze niet kan en gaat liggen als ik dat wil. Maar waarom zou ze verplicht moeten liggen? Zit is prima. En ze kan ook niet los blijf want ze denkt dat ze bij mij moet blijven. Dus als ze ergens moet blijven lijn ik haar daar an en zeg dat ze daar even moet blijven en braaf moet zijn. Prima, geen kick en engelengeduld. Ik heb geen bench maar als ze ergens in de bench moet dan zeg ik, braaf zijn. En dan kan ze uren in een bench zonder piep of protest. Ze is dus ook wel een uitermate prettig hondje om op te voeden.

[laeken]

Snap ik. Niet elke hond is zo stuurbaar en automatisch zo extreem baasgericht als Bas. Bas is de letterlijke vertaling van boomer, lassie of commisaris rex. Dat was Dapper bv niet. Die moest ZIT! AF! Dus ik neem er ook niet de credits voor. Een beetje misschien omdat ik de juiste aanpak zag maar verder? Verder had mijn oma er ook een braaf hondje van kunnen maken. Denk ik.

[runninggirl]

Ik merk trouwens bij mijn hond prima het verschil of ze initiatief toont, of dat ze de grenzen aan het testen is.
Het eerste mag ze wel. Het tweede (ik moet!!!! naar dat geurtje toe en ga daar echt niet om vragen...) is altijd nee en klaar of doorlopen.

[laeken]

Dat vind ik dus allemaal totale lariekoek. Bas is overal welkom maar als ze ergens verplicht haar mandje in moet rennen op commando dan gaat ze daar dus ook niet heen. En ik zie ook echt geen noodzaak in ergens moeten liggen hoor. Dan denk ik dat ik dat ook niet leuk vind. Niet om vervelend te doen maar verplicht liggen en naar mandjes sturen vind ik gewoon niet nodig. Wegsturen is ruim voldoende. Waarheen moet ze echt helemaal zelf weten. Ze gaat overigens wel naar haar mandje als ik haar weg zou sturen. Of naar haar stoel. Maar dat is toevallig.

[mercedes2803]

Ik weet niet of het ook aan de leeftijd ligt,
Aan het karakter ligt het in elk geval wel en let op; het ligt aan zowel het karakter van de hond als de baas

Ik merk dat ik met Rimpel steeds makkelijker werd , en eigenlijk was ik dat altijd al.
En met Muis tegenwoordig?
Nou...die woont aan de Paradijsstraat nr 1 in het dorpje Gelukzaligheid
Ze mag alles, ze hoeft niets, we vragen niets van haar en dat prima
Ook buiten... het enige dat ik nog weleens doe is haar aanmanen of ze nog meekomt - doorloopt
maar dat gaat ook nog : "ohhhmaaa Muis...ga je nog mee naar huisssssjjj ? "
Halloooooo... aantrrrreden graag, dat doe je maar in je eigen tijd
En als ze langdurig staat te blaffen tegen postbodes die voor het huis langskomen brul ik nog weleens "kop dicht"

Maar verder? Ze mag overal komen, overal slapen, overal aanzitten of ruiken, doen wat ze wil...
Muis heeft een prinsessenleven

[j.werkman]

Ik denk dat er veel te weinig aandacht wordt gegeven aan de nonverbale signalen die je aan je hond geeft en onderschat wordt hoe goed je hond je kan lezen. De verbale opdrachten zijn je bewuste wensen die je op bepaalde momenten kenbaar maakt en het hangt vaak samen met je lichaamstaal hoe je hond hierop reageert. Hoe meer je lichaamstaal in overeenstemming is met je gedrag en handelen, hoe gemakkelijker je hond lijkt te zijn. Veel problemen ontstaan als je anders doet dan wat de hond leest.
Als je geniet van enthousiasme op hetzelfde moment dat je het verbiedt, ontstaat er onbegrip bij de hond. Ook als je een hond gerust wilt stellen, terwijl je zelf gespannen bent, gaat het niet lukken.
Veel mensen zijn zich niet bewust van de dubbele signalen die ze kunnen afgeven.
Ik denk dat Cleva en meerdere hier heel goed door hun hond te lezen zijn en voorspelbaar, dus betrouwbaar zijn. Die betrouwbaarheid is vooral in nieuwe situaties heel belangrijk.
Het heeft volgens mij dus weinig te maken met verwend zijn of eigen inbreng toestaan.

[Roompie]

Romy is net als Bas. Zo verduld makkelijk dat ik eigenlijk niet vaak echt iets van haar moet vragen. Ze doet het 'uit zichzelf' al. Maar dat zal wel komen omdat ze mij goed kent en weet wat ik wel en niet wil

[Jaap*]

Hmm.. Ja en nee. Ik begrijp wat je bedoelt hoor, ik denk alleen dat ik het verkeerd neer zet of jij het verkeerd begrijpt.
Een keertje enthousiast zijn en opspringen (doet-ie-anders-nooit-momentje) negeer ik en ga door met het normale traject. Riem om en de deur uit.
Maar die tweede keer zeg ik wel dat ik het niet wil en om het enthousiasme wat in te dimmen laat ik hem zitten. Dat houd ik dan vol tot het moment er is dat hij rustiger blijft als ik de riem pak. Dan hoeft hij van mij niet meer te gaan zitten, als ik maar gewoon rustig die riem om kan doen. Dat is het enige wat ik wil.
Is dat onduidelijk? Want opzich werkt het wel voor ons.
Het is niet zo dat ik hem 3 keer laat springen en de vierde keer vanuit het niets een mep geef of hem 10 minuten strak op zijn plek laat zitten.

Bij het naar zijn plaats sturen wil ik dat hij werkelijk óp de plaats ligt. Hij kruipt er dan vaak weer vanaf, dan wijs ik naar zijn plek en schuift hij terug. Die derde keer dat hij verdorie wéér die voorpoten van zijn plaats schuift sta ik op en dat is genoeg om hem duidelijk te maken dat ik het echt meen.

Zo heb ik het iets duidelijker omschreven Of ben ik nu nog steeds oneerlijk en onbetrouwbaar naar mijn hond?

Overigens is onze basisrelatie naar mijn mening wel heel ontspannen en betrouwbaar. Ik ben dan wel een leek wat honden betreft maar met dieren in het algemeen heb ik wel redelijk wat ervaring en ik probeer vooral rust, geduld en duidelijkheid te bewaren. Dit zijn de regels, daar houd je je aan en als we ergens tussenin iets tegenkomen wat niet kan, wordt dat op een kalme manier met veel geduld opgelost. En vaak is daar helemaal niet veel voor nodig.

De toon wordt voor mij gezet als iemand zegt 'de touwtjes weer even aan te moeten trekken'. Dan gaat mijn bel af
Je legt daarmee immers meteen het verband naar de machtsverhouding.
De onderlinge verstandhouding hoort geen golfbeweging te zijn. Het is overigens niet persoonlijk hoor. Het is juist iets heel algemeens, en daarom pikte ik jouw stukje er even uit.

[63673J]

Ik merk af en toe wel dat ik weer even ergens de touwtjes aan moet trekken. Zo begon hij laatst meerdere keren achter elkaar bij het pakken van zijn riem te joelen en daarbij tegen me op te springen. Nu vind ik een keer enthousiast zijn echt niet erg, maar toen hij het eenmaal een aantal keer deed vond ik het niet leuk meer.
Dan moet hij dus weer even een tijdje gaan zitten voor hij zijn riem om krijgt.

Of als ik rust af wil dwingen en hij kruipt verdorie de hele tijd stiekem van zijn plaats af met een schuin oog naar mij Ik schreeuw zelden tot nooit, ik ben nooit boos en gebruik al helemaal geen fysieke straf en tóch, als ik op zo'n moment op sta en NU zeg vliiiiegt hij terug naar zijn plaats.
Hij weet gewoon heel goed te zien aan mijn lichaamstaal wanneer ik het zat ben of wanneer ik wat van hem wil. Dat is vaak genoeg.
Ik denk ook dat het hele consequente het niet eens leuker zou maken voor ons, zo'n hond is hij niet. Hij doet graag zijn eigen ding en dat mag, zolang dat maar binnen mijn grenzen blijft.
En die grens verschuift nog wel eens Toch wordt dat begrepen.

Dit is eigenlijk precies waarom ik meteen op mijn qui-vive ben als iemand zegt heel makkelijk te zijn.
Hij moet niet 'een tijdje weer gaan zitten', hij moet gewoon altijd zitten, óf je moet er niet periodiek over klagen.
Het enige wat een hond wenst is betrouwbaarheid. Ik vind het heel erg oneerlijk om negen keer iets oogluikend toe te staan, en er de tiende keer kwaad om te worden. Dat is iets wat een hond niet begrijpt en het maakt je onbetrouwbaar.
Je kunt een hond, bij wijze van spreken, beter heel betrouwbaar een hengst aan z'n harses geven voor bepaald gedrag. Dat zorgt in ieder geval niet voor wantrouwen.
De basisrelatie die je met een hond hebt is echt volledig gebaseerd op vertrouwen, en dus op betrouwbaar gedrag.
Je zegt dat hij zo'n hond niet is, maar ik vind uit alles juist blijken dat hij 'zo'n hond' wél is, en dat hij het (in deze gevallen tenminste) niét begrijpt

Verwennen is een vorm van verwaarlozen vind ik, want een grenzenloze omgang kan heel onzeker maken, dat geldt voor kinderen en ook voor dieren. Daarom ben ik daar niet voor, maar we zijn óók niet van heel veel regels en van harde afdwinging daarvan, maar de paar regels die we hebben, liggen wel vast: hierkomen, niet knokken, doorlopen, en wachten. Dat hebben we allemaal spelenderwijs geoefend met de opvoeding en dat doet ze inmiddels perfect.

Verder mag ze eigenlijk alles: ze mag in het hele huis komen (heeft nooit iets stukgemaakt), ze maakt zelf uit waar ze slaapt, soms bij ons op bed, soms op het logeerbed, soms beneden op de bank. Ze mag kuilen graven in de tuin op een afgescheiden stukje, als we door de straten lopen mag ze via de steegjes waar konijnen in de achtertuin wonen, ze mag sowieso vaak en veel wandelen en ook gewoon vies worden. Maar als ik zeg dat we nú gaan doorlopen, dan doet ze dat ook.

Ik doe gewoon heel veel volgens een vast stramien en binnen dat stramien mag ze veel en heeft ze veel vrijheid. Maar er is dus wel degelijk regelmaat en vastigheid en ik heb het idee dat ze dat ook fijn vindt; het is voorspelbaar, vertrouwd, ze weet waar ze aan toe is en dat geeft rust, en zeker een terrier heeft dat wel nodig.

[runninggirl]

Ik merk trouwens bij mijn hond prima het verschil of ze initiatief toont, of dat ze de grenzen aan het testen is.
Het eerste mag ze wel. Het tweede (ik moet!!!! naar dat geurtje toe en ga daar echt niet om vragen...) is altijd nee en klaar of doorlopen.

Dat dus. Er zijn honden die nooit testen en er zijn honden die dat regelmatig doen, plus alle gradaties daartussen. Verschillende persoonlijkheden. En meestal neemt dat regelmatige testen ook op den duur af als duidelijk is wat waar en hoe de bedoeling is en waar de grenzen liggen. Het is dan dus wel belangrijk dat dat duidelijk is, voor die testers. Voor de niet-testers is dat niet relevant, die komen niet eens aan die grenzen. Bas klinkt als een hondje uit de niet-test categorie, ik heb er zelf diverse uit categorie super-tester gehad en die werden vooral gelukkig van duidelijkheid en ja, consequentie. En niet van IJzerenheinigheid (sorry Hein Gordijn) en ook niet van onredelijk boos worden. Gewoon helderheid in wat er gebeurt en wat niet.

Ja precies. Ze is nu 3 en het wordt allemaal steeds makkelijker. Ze weet nu dat jagen niet mag en fazanten laten schrikken mag ook niet. Daar heeft ze wat op bedacht! Ze speurt ze op en wijst ze voor mij aan. Heel stilletjes, want ze mogen van de baas dus niet opvliegen.
En daar waar ik een jaar geleden nog veel moest bijsturen dat ze niet in de bosjes mocht, kan ik haar nu gerust in het donker los laten lopen met een lampje aan haar tuig, en zie ik dat ze netjes op de paden blijft.

Een tijdje terug ging ze ineens testen of ze écht op de stoep moest blijven lopen. En dan niet één keer maar gewoon wel honderd keer in één wandeling. Ik hoop dat dat de laatste uitspatting was van zomaar de stoep af willen lopen.

Maar je merkt het echt wel hoor, dat ze volwassen worden. Vooral als je dan eens met iemand oploopt die een puber heeft van hetzelfde kaliber. Dan moet ik me echt inhouden om niet heel hard te lachen af en toe. Want ja, Jura was ook ooit zo en nu is ze meestal de braafste van de wandeling.

[Manu]

De toon wordt voor mij gezet als iemand zegt 'de touwtjes weer even aan te moeten trekken'. Dan gaat mijn bel af
Je legt daarmee immers meteen het verband naar de machtsverhouding.
De onderlinge verstandhouding hoort geen golfbeweging te zijn. Het is overigens niet persoonlijk hoor. Het is juist iets heel algemeens, en daarom pikte ik jouw stukje er even uit.

Ah ja, mijn touwtjes strak trekken zegt niet heel veel hoor, meer dat ik op zo'n moment merk dat ik eigenlijk een softie ben die veel te veel zwak heeft voor die lieve kop Ik zeg soms iets wat ik niet meen. Zo heb ik hem eens weggestuurd van de eettafel, waarop hij ter aarde stortte, op zijn rug ging liggen en joelend met zijn voorpoten ging maaien. Dan zit ik mijn proesten in te houden en heel serieus te doen dat hij écht moet. Tjaa.. dat werd niet geloofd natuurlijk Die touwtjes. Voor mij dus.
Logisch vanuit de hond, hij is jong en zoekt grenzen op. Al komt dat niet veel voor, hij is heel braaf.

En ik vatte het niet verkeerd op hoor, ik vind het ergens ook leuk kritiek te krijgen want wie weet steek ik nog wat op.

[tbeast]

Bij mij is het zo erg dat Bas alles zelf mag weten. Nu is ze wel zo braaf en lief dat het weinig uitmaakt. Bas kan geen enkel commando maar luistert altijd. Ik vraag alles. Kom je? Wil je eten? Wil je op de bank? Vreemd genoeg werkt dat. Ze kent geen plaats, geen zit en geen lig. Toch is ze mijn best luisterende hond. Nooit wordt ze berispt en toch is ze super bescheiden. Ze mag naar buiten wanneer ze wil en als ik weg ga mag ze beslissen of ze mee wil of een snoepje. Ze mag slapen waar ze wil. Ze mag op schoot of naast ons. Ze mag ook bij bezoek op schoot en als ze een snoepje wil dan rent ze naar de keuken, maakt raar geluid en vaak krijgt ze er dan een. Elke avond vraag ik, wil je nog een plas doen? Of hoef je niet?

Best bizar maar het werkt echt heel erg goed. Ze is zo braaf als wat en doet alles wat ik vraag. Zonder ooit boos, streng of een correctie. Die heeft ze nog nooit gehad. Zelfs als ik haar kam en ze wil niet meer stop ik. En dan kammen we later weer verder. Ondanks deze omgang geen enkel probleemgedrag. Mooi toch?

Feest der herkenning! Ik ga exact hetzelfde met mijn kleine Pebbles om. Ik hoef haar nooit te commanderen, alles gaat in goed overleg met haar. En inderdaad, ze luistert gewoon. Kent alleen zit en poot, maar ze weet altijd feilloos wat ik bedoel. Zij bepaalt wanneer ze naar buiten moet, dan gaat ze heen en weer rennen van mij naar de deur en dan moet ik naar haar luisteren en de deur open doen. Ze maakt er nooit een spelletje van, ze doet het alleen als ze echt wat moet doen. En als ze er wel een spelletje van zou maken, zou ik daar ook in mee gaan.
Anderen noemen haar verwend, maar in mijn ogen is ze dat juist niet.
Onze andere honden hebben ook zelf veel inbreng trouwens en dat werkt prima. Ze mogen veel zelf beslissen en regelen, ook onder elkaar. Tot op zekere hoogte.

[lieke]

Ik heb er nog eens over nagedacht. Ik denk dat ik in feite toch wel redelijk streng/consequent ben maar omdat ik eigenlijk superbrave honden heb die precies weten waar bij mij de grenzen liggen, hóef ik eigenlijk nooit 'touwtjes aan te trekken'.
Zo heb ik wel het commando 'voor' erin geprent omdat mijn honden bijna altijd los lopen en ze bij passerende fietsers e.d. direct bij me moeten komen om geen overlast te veroorzaken. En ze moeten altijd wachten bij de stoeprand tot ik 'over' zeg. Iets wat ze ook al braaf doen.
En als ik náást roep weten ze dat er iets zwaait, want dat commando gebruik ik alleen als ze iets willen uitvreten wat ik niet wil. Maar dat commando hoef ik slechts 2x per jaar te gebruiken.

Maar ik prefereer te denken dat wij als team functioneren i.p.v. als baas-hond-gebeuren. Al heb ik uiteraard altijd het laatste woord.

[laeken]

Dat vind ik dus allemaal totale lariekoek. Bas is overal welkom maar als ze ergens verplicht haar mandje in moet rennen op commando dan gaat ze daar dus ook niet heen. En ik zie ook echt geen noodzaak in ergens moeten liggen hoor. Dan denk ik dat ik dat ook niet leuk vind. Niet om vervelend te doen maar verplicht liggen en naar mandjes sturen vind ik gewoon niet nodig. Wegsturen is ruim voldoende. Waarheen moet ze echt helemaal zelf weten. Ze gaat overigens wel naar haar mandje als ik haar weg zou sturen. Of naar haar stoel. Maar dat is toevallig.

Nou dank je.
Ik vind het niet zulke lariekoek als een 92-jarige vrouw struikelt over een hond omdat ik vind dat een hond zelf moet kunnen bepalen waar hij ligt. Mijn honden, mijn verantwoordelijkheid, en misschien komt het niet zo bij je op, maar soms IS er even geen andere keus dan de honden mee te nemen. Ik laat ze dan bij voorkeur in de auto, maar toch niet als het 25 graden is.
Er zijn ook nog andere situaties dan die van jou.

Lieverd, jij geeft aan hondjes als Bas onprettig te vinden. Je geeft ook aan dat ik soort van rekening moet houden met oppas. Ik geef aan dat dit voor mij allemaal niet van.toepassing is. That's all.