"Liever verwend dan verwaarloosd"

[Hanneke2]

Nog niet alles gelezen, maar leuk topic!

Ik denk dat hoe meer praktische intelligentie een hond heeft, hoe meer je keuzes aan die hond over kan laten. Een puberende lab kan je weinig eigen keuzes laten maken, denk ik.

Jack was een slimme hond en waardeerde het ook zeer als hij mocht kiezen tussen wandelroutes, of speeltjes of weetikwat, en maakte dan een weldoordachte keus. Ik was ook altijd geneigd om dingen met hem even te overleggen, ook al verklaarden andere mensen me voor gek. Maar ik vind dat een prettige manier van met een hond omgaan.

Ik merk nu ook wel dat Lilo nu ze alleen is, steeds vaker aan gaat geven wat ZIJ wil. Voorheen had ze eigenlijk weinig te vertellen omdat Jack altijd de doorslag gaf, en dat had ze maar te accepteren. Maar ze geeft nu af en toe duidelijk aan naar welk park ze wil, of er nu een kauwbotje dient te komen, en toen ze laatst niet lekker was ging ze ook echt in de remmen en maakte heel duidelijk dat er niet meer gewandeld hoefde te worden. Vroeger zou ze braaf achter Jack aan blijven hobbelen ook al wilde ze liever naar huis.

Ik vind het wel bijzonder om die 'groei' te zien. Zij wordt er ook zelfverzekerder van, en ook wel iets minder gehoorzaam, maar zolang ze nog stikbraaf is op de momenten dat ze dat moet zijn, vind ik het prima.

[Dee]

Leuk filmpje, Cleva. Wat een heerlijke hond was Dapper, zo te zien. Lekker ding ( Dapper he, voor de wijsneuzen ).
Maar ik snap wel wat Laeken bedoelt, Dapper geniet duidelijk van wat jullie op dit filmpje doen. Die wacht echt op 'en wat nu?'

Leuk topic om te lezen trouwens

Alex, wat leuk om te lezen wat je schrijft over je dochter. Knap hoor, met haar 7 jaar!

Ik vind het van mezelf wat lastig te beschrijven hier, dus dat ga ik ook maar niet proberen.

[laeken]

Snap ik. Niet elke hond is zo stuurbaar en automatisch zo extreem baasgericht als Bas. Bas is de letterlijke vertaling van boomer, lassie of commisaris rex. Dat was Dapper bv niet. Die moest ZIT! AF!

Vond je dat echt?
Ik vond hem best meewerkend en ook nozel, hoor.

" onclick="window.open(this.href);return false;

En hier ook. Dat is toch een slim kind, of wat?

" onclick="window.open(this.href);return false;

Hij luisterde prima en toch moet hij zit! Af! Blijf! Dat hoor ik jou tenminste de hele tijd zeggen. Ik hoor je niet ziet zeggen, even hier blijven lieverd, 2 minuutjes maar. Ik vond Dapper een echte hier, af, plaats en blijf hond en dat filmpje bevestigd dat alleen maar. En als er een hond was gekomen dan was het HIER! Haha.

[Ingrid48]

wat een leuk topic! Ik dacht altijd dat ik zo'n slome baas was die alles goed vond, maar gelukkig ben ik niet de enige Ik moet ook zeggen dat ik hele gemakkelijke honden heb, dat scheelt volgens mij toch wel weer.
tja en consequent...ik weet niet, Pippy komt vaak met haar kong aanlopen en die geeft ze keurig aan en gaat dan heel lief zitten met haar koppie een beetje opzij...9 van de 10 keer doe ik er wat in, maar als ik er geen zin in heb dan zeg ik nee en dan loopt ze weg. Dus accepteert ze het wel. Als we pizza eten, dan weten ze dat heel snel en komen naast de tafel staan want dan krijgen ze altijd de korst. Verder staan ze nooit naast de tafel als we eten.
Ik stap ook altijd over honden heen en als ze in de weg staan, dan loop ik erom heen... verder weten ze volgens mij wel wat wel of niet mag en doen ze het toch dan is meestal een brul genoeg.

Kortom, ik heb gewoon heerlijke honden en we hebben het fijn samen

[Cindy52]

Een paar duidelijke regels hier die niet veranderen, verder een boel vrijheid en nee niet verwend

[Miranda]

Ik zie in dit topic verschillende verklaringen voor intelligentie voorbij komen. Nou wil het geval dat ik hier in huis de twee uitersten heb van het spectrum
Ik heb er ook veel over nagedacht, en ik denk dat het een combinatie van factoren is. Ten eerste het formaat van het brein. Cayuga heeft zo'n smalle kop, daar pást gewoon niet veel meer in dan een brein met het formaat van een pinda. Ik betwijfel ook of eigen initiatief en/of probleemoplossend vermogen bij hem gestimuleerd is (hij kwam hier toen hij al acht was). Kort door de bocht gesteld, hij hád al niet zoveel om mee te werken, en dat is ook nooit gestimuleerd Beetje in de kennel zitten (dan werken ze harder voor de baas ) en voor de rest kadaverdiscipline.
Als ik hem dingen zelf laat invullen, dan voelt hij zich totaal verloren. Hij raakt er erg van in de war.
Ik geef hem meestal op zachtzinnige wijze aanwijzingen/suggesties. Meestal volgt hij die braaf op, maar de laatste tijd verzint hij ook zelf wel eens dingen, en als ik kan leven met zijn oplossing prijs ik hem uitbundig.

Om een voorbeeld te geven, hij is dol op stukken hout, en stokken. Prima. Mag je mee spelen, mag je vasthouden. Maar niet, wat hij in het begin deed, opeten
Als hij een stuk hout vast had, prees ik hem, als hij het begon op te eten werd hij (op zachtzinnige wijze) gecorrigeerd. Er is een periode geweest dat hij alle stukken hout negeerde. Zelfs met afgewende blik. Maar ja, Skadi speelt er wel leuk mee. En hij wou dat ook wel. Nu heeft hij uit zichzelf bedacht dat hij stukken hout oppakt, en dan heel dicht bij mij komt staan, klemvast tegen me aan. Hij is dan wát ingenomen met zichzelf. En ik ook met hem. Ik vond het knap bedacht voor een hond die echt zo dom is als morgen de hele dag

Skadi is het andere uiterste. Alle ruimte voor een brein, de dikkop en van pup af aan gestimuleerd om zelf oplossingen te zoeken voor problemen. Die heeft een behoorlijk groot probleemoplossend vermogen. Ze is in staat om een tweetrapsprobleem (ze moet twee - of heel soms meer - los van elkaar staande handelingen verrichten voor je het probleem oplost) op te lossen. Dat zie ik de gemiddelde vierjarige niet doen.
Een voorbeeld hiervan? Ik leg de bal op de tuintafel, precies in het midden, zodat ze er niet bij kan. Dan zeg ik haar dat ze de bal mag pakken. Ze wéét dat met de kubus die bij de tafel staat ze er bij kan komen. Dát had ze in een spitsecond uitgevogeld. Dus ben ik het moeilijker gaan maken. Inmiddels moet ze eerst iets wat tussen de tafel en de kubus staat verwijderen, de kubus aanschuiven en dán kan ze er bij.
En dan is ze helemaal ingenomen met zichzelf. En ik ook met haar.

Zo mag ze als we onderweg zijn soms ook dingen uit zichzelf bedenken. Binnen kaders. Als ik hier roep moet je komen. Er wordt niet gejaagd. Er wordt niet geknokt. Voor de rest overleggen we. Waar zullen we eens heen gaan? Wat zullen we eens gaan doen. Ik heb het idee dat we het allebei wel gezellig vinden zo.

[Miranda]

Ik heb er ook veel over nagedacht, en ik denk dat het een combinatie van factoren is. Ten eerste het formaat van het brein. Cayuga heeft zo'n smalle kop, daar pást gewoon niet veel meer in dan een brein met het formaat van een pinda.

Als je dat consequent doorvoert moet je tot de conclusie komen dat de Mastino vele malen intelligenter moet zijn dan een Whippet.
Ik waag dat ernstig te betwijfelen

Ik bedoel niet dat het een een-op-een relatie is. Maar dat het één van de factoren is die meespelen.
Ik vergeleek ook twee herders met elkaar

Overigens, nog een aanvulling. Er wordt gezegd dat een hond die van het uittesten is minder vrijheid aan zou kunnen. Daar ben ik het niet mee eens. Geef Skadi een pinknagel, en ze vreet je arm tot aan de schouder op. Die hond hééft wat uitgetest, vooral toen ze jonger was. En dat kan prima, zolang maar heel erg duidelijk is wat wel mag en wat niet mag. Daartussen zitten die zaken die soms mogen. Die moet je vragen, en dan krijg je een "Ja hoor, ga je gang maar" of een "Vandaag even niet, schatje", afhankelijk van mijn bui en de omstandigheden. Maar de dingen die niet mogen, mogen nooit. Doe je het dan toch, dan heb je een woedende mama, en dat vindt Skadi verschrikkelijk.

[Miranda]

Hij heeft me één keer daarmee genegeerd en liep triomfantelijk tóch het water in schoon mamma het hem verbood Mamma kreeg ter plekke een hissy-fit en stoof achter hem aan om hem bij zijn kladden te grijpen. Hij schrok zich helemaal rot

Is verder helemáál niet herkenbaar, hoor

[Miranda]

b] Er wordt gezegd dat een hond die van het uittesten is minder vrijheid aan zou kunnen.[/b]

dat lees ik eigenlijk nergens ? ik heb die posts net zo geïnterpreteerd zoals jij het schrijft.

Op de eerste pagina.

Er mag en kan veel maar , maar hond mag niet alles bepalen, en ja de ene hond zal meer proberen zijn grenzen te verleggen als de andere .
Het gevaar van te tolerant zijn ,en dus niet duidelijk is niet voor elke hond weggelegd.

[tekkel]

Mijn hond en ik zijn van het overlegmodel. Voor zover er al overlegd moet worden, want voordat ik het heb bedacht heeft zij het al gedaan.
Commando's kent ze niet, al doet ze alles wat ik haar vriendelijk vraag. 'Even wachten popje', 'ga je mee terug?' Enz. En ik doe natuurlijk meteen wat zij vriendelijk vraagt

[jacq1970]

Best veel eigenlijk ... vaak bepaald Bowie de route die we lopen, ik hobbel er gewoon braaf achteraan maar zodra ik vind dat het klaar is dan stopt het ook weer, ik kan de wandeling zo weer overnemen.
Ook in huis geeft ze duidelijk aan als het volgens haar tijd is voor een kluifje of wat anders lekkers, ze staat dan bij de juiste kast en kiest er iets uit, helemaal goed toch?!
zolang er geen raar ongewenst gedrag van komt vind ik het prima, mocht het zo zijn dat het een nare dominante bitch gaat worden dan houdt dat op, maar eigenlijk vind ik het op deze manier ook wel erg fijn dus ik hoop dat het goed blijft gaan zo

[Hanneke2]

Ik zie in dit topic verschillende verklaringen voor intelligentie voorbij komen. Nou wil het geval dat ik hier in huis de twee uitersten heb van het spectrum
Ik heb er ook veel over nagedacht, en ik denk dat het een combinatie van factoren is. Ten eerste het formaat van het brein. Cayuga heeft zo'n smalle kop, daar pást gewoon niet veel meer in dan een brein met het formaat van een pinda. Ik betwijfel ook of eigen initiatief en/of probleemoplossend vermogen bij hem gestimuleerd is (hij kwam hier toen hij al acht was). Kort door de bocht gesteld, hij hád al niet zoveel om mee te werken, en dat is ook nooit gestimuleerd Beetje in de kennel zitten (dan werken ze harder voor de baas ) en voor de rest kadaverdiscipline.
Als ik hem dingen zelf laat invullen, dan voelt hij zich totaal verloren. Hij raakt er erg van in de war.
Ik geef hem meestal op zachtzinnige wijze aanwijzingen/suggesties. Meestal volgt hij die braaf op, maar de laatste tijd verzint hij ook zelf wel eens dingen, en als ik kan leven met zijn oplossing prijs ik hem uitbundig.

Om een voorbeeld te geven, hij is dol op stukken hout, en stokken. Prima. Mag je mee spelen, mag je vasthouden. Maar niet, wat hij in het begin deed, opeten
Als hij een stuk hout vast had, prees ik hem, als hij het begon op te eten werd hij (op zachtzinnige wijze) gecorrigeerd. Er is een periode geweest dat hij alle stukken hout negeerde. Zelfs met afgewende blik. Maar ja, Skadi speelt er wel leuk mee. En hij wou dat ook wel. Nu heeft hij uit zichzelf bedacht dat hij stukken hout oppakt, en dan heel dicht bij mij komt staan, klemvast tegen me aan. Hij is dan wát ingenomen met zichzelf. En ik ook met hem. Ik vond het knap bedacht voor een hond die echt zo dom is als morgen de hele dag

Skadi is het andere uiterste. Alle ruimte voor een brein, de dikkop en van pup af aan gestimuleerd om zelf oplossingen te zoeken voor problemen. Die heeft een behoorlijk groot probleemoplossend vermogen. Ze is in staat om een tweetrapsprobleem (ze moet twee - of heel soms meer - los van elkaar staande handelingen verrichten voor je het probleem oplost) op te lossen. Dat zie ik de gemiddelde vierjarige niet doen.
Een voorbeeld hiervan? Ik leg de bal op de tuintafel, precies in het midden, zodat ze er niet bij kan. Dan zeg ik haar dat ze de bal mag pakken. Ze wéét dat met de kubus die bij de tafel staat ze er bij kan komen. Dát had ze in een spitsecond uitgevogeld. Dus ben ik het moeilijker gaan maken. Inmiddels moet ze eerst iets wat tussen de tafel en de kubus staat verwijderen, de kubus aanschuiven en dán kan ze er bij.
En dan is ze helemaal ingenomen met zichzelf. En ik ook met haar.

Zo mag ze als we onderweg zijn soms ook dingen uit zichzelf bedenken. Binnen kaders. Als ik hier roep moet je komen. Er wordt niet gejaagd. Er wordt niet geknokt. Voor de rest overleggen we. Waar zullen we eens heen gaan? Wat zullen we eens gaan doen. Ik heb het idee dat we het allebei wel gezellig vinden zo.

Wat helder beschreven hoe ze van elkaar verschillen in intelligentie en tegelijkertijd hoe je ze gewoon waardeert om wat ze zijn.

En heel herkenbaar. Intelligentie is natuurlijk deels aangeboren, maar omgevingsfactoren hebben wel een enorme invloed op het toepassen van die intelligentie.

Jack had heel veel meegemaakt als jonge hond, heeft zich ook een tijd lang op straat moeten redden, en dat probleemoplossend vermogen is eigenlijk alsmaar gestimuleerd. En uiteindelijk resulteerde dat in een heel slimme hond. Dingen als verbanden leggen, oorzaak en gevolg zien, boevenplannetjes uitdenken in stappen, dat kon Jack wel. Lilo dus niet, hoewel ze heel veel geleerd heeft in de afgelopen jaren. Ik denk dat ze ook qua capaciteit minder intelligentiepotentie heeft, maar tel daar een slechte socialisatie met weinig tot geen positieve prikkels bij op, en dan is het al geweldig dat ze toch nieuwsgierig en op haar manier leergierig is.

Ik denk dat je er uiteindelijk blijere honden van krijgt als ze doorhebben dat alles om hen heen niet gewoon gebeurt maar dat ze er zelf wat invloed op uit kunnen oefenen.

[Hanneke2]

Ik heb er ook veel over nagedacht, en ik denk dat het een combinatie van factoren is. Ten eerste het formaat van het brein. Cayuga heeft zo'n smalle kop, daar pást gewoon niet veel meer in dan een brein met het formaat van een pinda.

Als je dat consequent doorvoert moet je tot de conclusie komen dat de Mastino vele malen intelligenter moet zijn dan een Whippet.
Ik waag dat ernstig te betwijfelen

Ik bedoel niet dat het een een-op-een relatie is. Maar dat het één van de factoren is die meespelen.
Ik vergeleek ook twee herders met elkaar

Overigens, nog een aanvulling. Er wordt gezegd dat een hond die van het uittesten is minder vrijheid aan zou kunnen. Daar ben ik het niet mee eens. Geef Skadi een pinknagel, en ze vreet je arm tot aan de schouder op. Die hond hééft wat uitgetest, vooral toen ze jonger was. En dat kan prima, zolang maar heel erg duidelijk is wat wel mag en wat niet mag. Daartussen zitten die zaken die soms mogen. Die moet je vragen, en dan krijg je een "Ja hoor, ga je gang maar" of een "Vandaag even niet, schatje", afhankelijk van mijn bui en de omstandigheden. Maar de dingen die niet mogen, mogen nooit. Doe je het dan toch, dan heb je een woedende mama, en dat vindt Skadi verschrikkelijk.

Zou het niet de relatieve hersenomvang zijn? Bij een chi barsten die hersens ongeveer uit hun oortjes, bij een lab hebben die hersens alle ruimte.

Wat jij zegt over uitproberen door Skadi, het is echt alsof je het over Jack hebt. Inclusief de Heilige Regels. Jack heeft herhaaldelijk vreten dat niet voor hem bestemd was van het aanrecht weten te hengelen (en ook een paar keer samengespand met Pippipoes; zij mepte het op de grond zodat hij de verpakking eraf kon halen), maar zelf op het aanrecht springen was VERBODEN. Jack heeft het twee keer gedaan, moeiteloos, maar dat mocht echt niet, en daarna nooit meer.

Hetzelfde met de trap. Wel helemaal languit over de eerste paar treden hangen om een glimp op te vangen van bijvoorbeeld die nieuwe kat, maar altijd achterpoten op de grond, want de trap was en is en blijft verboden voor honden. Geen discussie mogelijk. En dat is wel weer lekker als je verder een heel makkelijke baas bent, die paar regels die echt keihard zijn, die zijn superduidelijk en worden nooit overtreden.

En verdorie ik mis Jack.

[Hanneke2]

En verdorie ik mis Jack.

En ik Eva en Dapper.

Snap ik. Al die geweldige honden, die mogen helemaal niet dood en weg.

Ik heb er hartstikke vrede mee hoor, mooi leven, bladiebla, maar af en toe komt het toch weer effe hard aan dat hij nou in een stom blikje voor de haard staat (ik had hem al lang willen uitstrooien, maar de kinders hechten aan dat achterlijke blikje met zijn beertje ernaast, dus okee ). Jack in dat blikje zegt me niks, maar af en toe wil ik zo graag weer dat eigenwijze smoelwerk knuffelen, en dat hij de boel op stelten zet. Ik heb me aardig gevoegd in dat Jackloze leven, maar soms wil ik het niet meer, dan wil ik hem terug.

Sorry voor het off-topic gaan.

edit: En Pippi. Als er iets van een hiernamaals bestaat wens ik ze daar veel succes en sterkte met het superduo.

[alm@]

Ik denk dat er veel te weinig aandacht wordt gegeven aan de nonverbale signalen die je aan je hond geeft en onderschat wordt hoe goed je hond je kan lezen. De verbale opdrachten zijn je bewuste wensen die je op bepaalde momenten kenbaar maakt en het hangt vaak samen met je lichaamstaal hoe je hond hierop reageert. Hoe meer je lichaamstaal in overeenstemming is met je gedrag en handelen, hoe gemakkelijker je hond lijkt te zijn. Veel problemen ontstaan als je anders doet dan wat de hond leest.

Ja. Helemaal mee eens.
Daarom moet je ook geen dingen gaan verbieden die je eigenlijk niet echt erg vindt. Als het niet uit je tenen komt hoort het ook niet uit je mond te komen.

Er is een schemergebied tussen ergens blij mee zijn en ergens niet blij mee zijn. Honden hebben daar minder last van.
Stelling: ik vind dat je je hond niet moet lastig vallen met wat je zelf niet zeker weet.

Ik doe het ook weleens fout, hoor. Hein zit graag op de rugleuning van de stoelen in de auto. Dan kan hij alles goed overzien. Ik vind het enerzijds geinig maar vind ook dat ik het niet goed mag vinden. Snap je?
Hij voelt die twijfel feilloos aan ook al ben ik wel echt consequent in het hem er af sturen. Dat doe ik echt altijd. B ehalve twee keer per jaar als ik een jolige bui heb en het maar een klein stukje is. Zo nauw luister dat.
Hij leest me beter dan ik mezelf lees in dat geval. Hij begrijpt dat er daar nog iets te halen valt voor de toekomst, ofzo.
Ik denk niet dat je echt consequent kunt zijn zonder het bijbehorende gevoel dat je het ook echt niet wilt hebben.
Ik vind het niet echt belangrijk omdat ik weet dat ik doodleuk een bench in de achterbak gooi als ik er klaar mee ben maar dat weet hij natuurlijk weer niet.

Daarom geloof ik ook niet in negeren van ongewenst gedrag. Je krijgt dat nooit waterdicht. Je doet altijd een keer net iets anders.
Stel dat je last hebt van een hond die gaat zitten piepen als je zit te forummen. Met paas en pinksteren loop je toch een keer de tuin in en laat je hond meelopen. Dat is genoeg. Voor niets genegeerd.
Zeg liever gewoon "hou je rotkop en zonder sokken naar bed!"
Of niet, maar kom dan gewoon achter je PC vandaan m je hond even van zijn verveling te ontdoen. 5 minuten gekkigheid is genoeg om het gepiep in tevreden aan je voeten dutten te veranderen.

Hein wordt 25 per dag uitgelaten. En met uitlaten bedoel ik 21 keer een hap frisse lucht en 4 dat ik mijn schoenen aan moet trekken.
Hij wenst dat ik de voordeur open doe als ik er langs loop. Meestal gaat hij zelf niet eens naar buiten maar hij is er blij mee. En als hij toevallig wel de behoefte voelt om tegen de pot met gunnera manicata te pissen dan kan dat. Klinkt als veel maar hoppeta, nooit meer nadenken of hondje moet piesen.
Ik voel er voor om buiten te gaan paffen. Dat doet mij, het huis en Hein goed. Mit doet dat wel, heb ik begrepen.
Dan halen we onze verslavinkjes op dezelfde plek. Dat komt de harmonie enorm ten goede.

In ieder geval, ik vind dat je maximaal plaats moet maken voor wat je hond wil. En maximaal betekent dan niet óver je grenzen maar ook niet er voor. Wat je niet wil hebben wil je niet hebben maar waar twijfel heerst is ruimte voor gunnen. En als het echt je eigen grens nadert is het ook niet meer moeilijk om consequent te zijn.

helemaal mee eens .

En ik ook

[63673J]

Ik denk dat er veel te weinig aandacht wordt gegeven aan de nonverbale signalen die je aan je hond geeft en onderschat wordt hoe goed je hond je kan lezen. De verbale opdrachten zijn je bewuste wensen die je op bepaalde momenten kenbaar maakt en het hangt vaak samen met je lichaamstaal hoe je hond hierop reageert. Hoe meer je lichaamstaal in overeenstemming is met je gedrag en handelen, hoe gemakkelijker je hond lijkt te zijn. Veel problemen ontstaan als je anders doet dan wat de hond leest.

Ja. Helemaal mee eens.
Daarom moet je ook geen dingen gaan verbieden die je eigenlijk niet echt erg vindt. Als het niet uit je tenen komt hoort het ook niet uit je mond te komen.

Er is een schemergebied tussen ergens blij mee zijn en ergens niet blij mee zijn. Honden hebben daar minder last van.
Stelling: ik vind dat je je hond niet moet lastig vallen met wat je zelf niet zeker weet.

Ik doe het ook weleens fout, hoor. Hein zit graag op de rugleuning van de stoelen in de auto. Dan kan hij alles goed overzien. Ik vind het enerzijds geinig maar vind ook dat ik het niet goed mag vinden. Snap je?
Hij voelt die twijfel feilloos aan ook al ben ik wel echt consequent in het hem er af sturen. Dat doe ik echt altijd. B ehalve twee keer per jaar als ik een jolige bui heb en het maar een klein stukje is. Zo nauw luister dat.
Hij leest me beter dan ik mezelf lees in dat geval. Hij begrijpt dat er daar nog iets te halen valt voor de toekomst, ofzo.
Ik denk niet dat je echt consequent kunt zijn zonder het bijbehorende gevoel dat je het ook echt niet wilt hebben.
Ik vind het niet echt belangrijk omdat ik weet dat ik doodleuk een bench in de achterbak gooi als ik er klaar mee ben maar dat weet hij natuurlijk weer niet.

Daarom geloof ik ook niet in negeren van ongewenst gedrag. Je krijgt dat nooit waterdicht. Je doet altijd een keer net iets anders.
Stel dat je last hebt van een hond die gaat zitten piepen als je zit te forummen. Met paas en pinksteren loop je toch een keer de tuin in en laat je hond meelopen. Dat is genoeg. Voor niets genegeerd.
Zeg liever gewoon "hou je rotkop en zonder sokken naar bed!"
Of niet, maar kom dan gewoon achter je PC vandaan m je hond even van zijn verveling te ontdoen. 5 minuten gekkigheid is genoeg om het gepiep in tevreden aan je voeten dutten te veranderen.

Hein wordt 25 per dag uitgelaten. En met uitlaten bedoel ik 21 keer een hap frisse lucht en 4 dat ik mijn schoenen aan moet trekken.
Hij wenst dat ik de voordeur open doe als ik er langs loop. Meestal gaat hij zelf niet eens naar buiten maar hij is er blij mee. En als hij toevallig wel de behoefte voelt om tegen de pot met gunnera manicata te pissen dan kan dat. Klinkt als veel maar hoppeta, nooit meer nadenken of hondje moet piesen.
Ik voel er voor om buiten te gaan paffen. Dat doet mij, het huis en Hein goed. Mit doet dat wel, heb ik begrepen.
Dan halen we onze verslavinkjes op dezelfde plek. Dat komt de harmonie enorm ten goede.

In ieder geval, ik vind dat je maximaal plaats moet maken voor wat je hond wil. En maximaal betekent dan niet óver je grenzen maar ook niet er voor. Wat je niet wil hebben wil je niet hebben maar waar twijfel heerst is ruimte voor gunnen. En als het echt je eigen grens nadert is het ook niet meer moeilijk om consequent te zijn.

helemaal mee eens .

En ik ook

Ik dus ook, haha. En dit:

In ieder geval, ik vind dat je maximaal plaats moet maken voor wat je hond wil. En maximaal betekent dan niet óver je grenzen maar ook niet er voor.

vind ik eigenlijk de essentie: een hond moet zoveel mogelijk hond kunnen zijn.

Wat je niet wil hebben wil je niet hebben maar waar twijfel heerst is ruimte voor gunnen. En als het echt je eigen grens nadert is het ook niet meer moeilijk om consequent te zijn.

En dit ook; als je dat als uitgangspunt houdt, kan er ineens heel veel waar de hond én jijzelf heel blij van worden.

[j.werkman]

Je eigen grenzen aangeven en andermans grenzen herkennen en erkennen is een groot en toenemend probleem. Als je dat zelf niet geleerd hebt of ontwikkeld hebt wordt het moeilijk om op een natuurlijke wijze je hond ( of kind ) dit te laten ontwikkelen. Overigens als je wel die vaardigheid hebt heb je toch vaak problemen met vooral volwassenen die een nee niet kunnen accepteren en die als je iets prima vind geheid een stap, of vele stappen verder gaan over je grenzen heen alsof je alles maar goed dient te vinden, want ze vragen het toch vriendelijk of netjes.
Ik ben in mijn leven al veel mensen tegengekomen die mij niet diplomatiek, star, onaardig en noem maar op vonden, vooral mensen die vanuit hun functie meenden dat ze grenzeloos met je om mochten gaan. Met kinderen, verstandelijk beperkten, psychiatrische ptienten overigens niet, die gaven hun grenzen vaak goed aan en voelden ook goed aan waar die van mij lagen. Dat werd trouwens ook vaak als verwennen benoemd.
Ik heb dat nooit een goed woord gevonden. Verwennen heeft te maken met grenzeloosheid.

[j.werkman]

De grenzeloosheid wordt nu meer en meer beperkt door protocollen, regels en wetgeving en dat neemt ook steeds meer toe. Als je de protocollen en regels toepast doe je het goed. Volgens mij is dat niet zo.
Ik zou het een goede ontwikkeling vinden als er veel minder regels zouden zijn, veel minder bordjes waarop staat wat mag en niet mag.
Het is toch eigenlijk zot dat, hoewel we steeds meer kennis en ontwikkeling hebben verworven er overal regels moeten komen om te weten wat wel en niet geoorloofd is. Het is nu zo, als er geen regel voor is dan mag het.En als er wel een regel voor is, geldt het alleen voor een ander.
Wel wordt er overal rondgestrooid met eigen verantwoordelijkheid en participatie. Maar het moet ook daar volgens wetten en regels.
Ik ben dus wel voor eigen verantwoordelijkheid, maar overtreed regels en wetten als dat niet in overeenstemming is met mijn eigen verantwoordelijkheid. Verder ben ik heel braaf en ook wel aardig.

[63673J]

Wat je niet wil hebben wil je niet hebben maar waar twijfel heerst is ruimte voor gunnen. En als het echt je eigen grens nadert is het ook niet meer moeilijk om consequent te zijn.

En dit ook; als je dat als uitgangspunt houdt, kan er ineens heel veel waar de hond én jijzelf heel blij van worden.

en toch vind ik dit wel een struikelblokpunt : er zijn namelijk veel mensen waarbij dit niet werkt, die hebben ook nog steeds erg veel moeite met duidelijk en consequent zijn als hun grens genaderd is, zelfs als hij (ruim) overschreden wordt. en berg je dan maar wat dat is het recept op een 'explosie uit het niets' : ze zijn nooit duidelijk geweest naar hun hond over het feit dat ze iets echt echt echt niet wilden waardoor die het interpreteert als 'nog voldoende ruimte voor gesjoemel' tot de baas het op een gegeven moment zó zat is dat de hond vreselijk op zijn kop krijgt zonder zelfs te weten waarom, dus leren doet hij er ook niet uit.

en dan hebben ze een moeilijke hond .

Dat ben ik wel met je eens, maar dat doet aan de waarde van het uitgangspunt toch niets af? Ik ben het ook met je eens dat het belangrijk is om consequent te zijn als het gaat om het aangeven van grenzen. Maar je kunt ook teveel grenzen hebben. Voorbeeld: ik ken een aantal honden die zich nooit vies mogen maken; die mogen dus nooit pootje baden, in het natte gras rennen of rollen, kuilen graven. En daarom mogen ze ook nooit los, want dan rennen ze meteen naar dat lekkere slootje en ja, dan worden ze vies. Die mensen zijn daarin heel consequent: die honden mogen dat nooit. Een van die vrouwen vertelde mij een keer dat ze haar hond toen hij nog pup was meteen had afgeleerd om in de tuin te graven: ze had hem zo'n onbedaarlijke zwieper gegeven dat hij dwars door de kamer gevlogen was en haar bijna 3 dagen uit de weg ging. De tuin in wilde hij daarna helemaal niet meer, missie geslaagd dus, want ze "pikte het niet" dat hij haar hele tuin omver groef, en vies worden "pikt" ze ook niet. Die vrouw vindt ons maar een stel sufferds, omdat wij dat allemaal maar goed vinden. Wij daarentegen begrijpen niet waarom dat soort mensen honden heeft.

Onze hond mag wel vies worden (onze vorige honden ook, nooit moeilijk over gedaan). De hele tuin omgraven mag niet, dus hebben we een stuk afgescheiden waar ze wel mag graven. Daarin zijn wij dan wél steeds consequent geweest, als ze ergens anders wilde gaan graven, leidden we haar terug naar haar eigen stek. We begraven er ook regelmatig kluifjes of botjes, die gaat ze dan zoeken, opeten en/of 5 cm verderop weer begraven. Heel fijn en spannend allemaal. Naar de rest van de tuin taalt ze niet meer. Dat ze vies wordt vinden wij niet erg; hond blij, wij blij.

Knokken met andere honden mag ze niet, nooit, daarin zijn we heel consequent. Afgrommen wel, maar dan doorlopen, dat hebben we haar geleerd en dat doet ze perfect. Blijft een hond na het afgrommen klieren en vervelend doen, dan lossen wij het op en niet Polly en ook dat weet ze. Met doorlopen aan de lijn, hierkomen en wachten zijn we ook consequent, hebben we spelenderwijs geleerd en ook dat gaat heel goed. Daar staat tegenover dat we veel met haar spelen, ook tijdens het wandelen en ze alle ruimte en gelegenheid krijgt om zich uit te leven.

Maar dat is het wel zo'n beetje.

[Marjoleine]

We begraven er ook regelmatig kluifjes of botjes, die gaat ze dan zoeken, opeten en/of 5 cm verderop weer begraven. Heel fijn en spannend allemaal. Naar de rest van de tuin taalt ze niet meer. Dat ze vies wordt vinden wij niet erg; hond blij, wij blij.

Wat briljant!
Daar ben ik in al die jaren dus nooit opgekomen, maar ik vind het echt een briljant idee!

[63673J]

We begraven er ook regelmatig kluifjes of botjes, die gaat ze dan zoeken, opeten en/of 5 cm verderop weer begraven. Heel fijn en spannend allemaal. Naar de rest van de tuin taalt ze niet meer. Dat ze vies wordt vinden wij niet erg; hond blij, wij blij.

Wat briljant!
Daar ben ik in al die jaren dus nooit opgekomen, maar ik vind het echt een briljant idee!

Oh, nou, dank je wel.

[63673J]

Dat ben ik wel met je eens, maar dat doet aan de waarde van het uitgangspunt toch niets af?

nee, klopt, daarom noem ik het ook een struikelblok en niet iets waar ik het niet mee eens ben.

Ik snap het.

[Machie]

Als het om probleemoplossend vermogen gaat is dat bij Csiva verreweg het grootste van de 3 honden hier.
Csiva lost elk probleem op. En ze onthoudt dingen heel goed. Als ik iets wegleg wat ze leuk vind, weet ze een week later nog waar het ligt als ik haar vraag dat te zoeken. Maar, ze heeft ook een enorme will to please. Daarom leert ze ook veel makkelijker. Luca is niet zo slim, ook niet heel dom. En veel zelfstandiger dan Csiva. Luca heeft een grote will to please zichzelf En toch doet hij dat over het algemeen keurig binnen de grenzen. Misschien is hij wel slimmer dan Csiva maar ziet hij de noodzaak veel minder.
Dumas kan niet zo veel. Ook echt maar 1 ding tegelijkertijd. Met hem clickeren levert niks op. Hij kan dat niet. Hij kan alleen dingen die heel strak gekaderd zijn. Krijgt hij ruimte om zelf te zoeken dan raakt ie over de jank. Hij trekt dat niet. Csiva vind dat juist geweldig, zelf uitvinden wat een click oplevert. Luca kan het als ie zin heeft. Als er voor hem leukere dingen zijn dan doet ie dat liever

[Hanneke2]

Wat je niet wil hebben wil je niet hebben maar waar twijfel heerst is ruimte voor gunnen. En als het echt je eigen grens nadert is het ook niet meer moeilijk om consequent te zijn.

En dit ook; als je dat als uitgangspunt houdt, kan er ineens heel veel waar de hond én jijzelf heel blij van worden.

en toch vind ik dit wel een struikelblokpunt : er zijn namelijk veel mensen waarbij dit niet werkt, die hebben ook nog steeds erg veel moeite met duidelijk en consequent zijn als hun grens genaderd is, zelfs als hij (ruim) overschreden wordt. en berg je dan maar wat dat is het recept op een 'explosie uit het niets' : ze zijn nooit duidelijk geweest naar hun hond over het feit dat ze iets echt echt echt niet wilden waardoor die het interpreteert als 'nog voldoende ruimte voor gesjoemel' tot de baas het op een gegeven moment zó zat is dat de hond vreselijk op zijn kop krijgt zonder zelfs te weten waarom, dus leren doet hij er ook niet uit.

en dan hebben ze een moeilijke hond .

Ik denk dat deze manier van omgaan met je hond ook pas mogelijk en succesvol is als je je hond goed hebt leren kennen, én als je zelf een beetje duidelijk beeld hebt van hoe jij je gedraagt als baas en waarom.

Ik zie die 'ruimte voor gunnen' bij twijfel wel heel duidelijk. En Lilo weet ook dondersgoed het verschil tussen dingen die echt niet mogen en dingen waarvan ik denk 'Nou ja, thuis effe een doekje over die nek.'

[Hanneke2]

De grenzeloosheid wordt nu meer en meer beperkt door protocollen, regels en wetgeving en dat neemt ook steeds meer toe. Als je de protocollen en regels toepast doe je het goed. Volgens mij is dat niet zo.
Ik zou het een goede ontwikkeling vinden als er veel minder regels zouden zijn, veel minder bordjes waarop staat wat mag en niet mag.
Het is toch eigenlijk zot dat, hoewel we steeds meer kennis en ontwikkeling hebben verworven er overal regels moeten komen om te weten wat wel en niet geoorloofd is. Het is nu zo, als er geen regel voor is dan mag het.En als er wel een regel voor is, geldt het alleen voor een ander.
Wel wordt er overal rondgestrooid met eigen verantwoordelijkheid en participatie. Maar het moet ook daar volgens wetten en regels.
Ik ben dus wel voor eigen verantwoordelijkheid, maar overtreed regels en wetten als dat niet in overeenstemming is met mijn eigen verantwoordelijkheid. Verder ben ik heel braaf en ook wel aardig.

Haha, het wordt wel een heel andere discussie zo, maar wat je zegt is wel raak.

[Hanneke2]

We begraven er ook regelmatig kluifjes of botjes, die gaat ze dan zoeken, opeten en/of 5 cm verderop weer begraven. Heel fijn en spannend allemaal. Naar de rest van de tuin taalt ze niet meer. Dat ze vies wordt vinden wij niet erg; hond blij, wij blij.

Wat briljant!
Daar ben ik in al die jaren dus nooit opgekomen, maar ik vind het echt een briljant idee!

Ik wou dat ik dat gelezen had voordat ik mijn bolletjes had geplant en Lilo een mol rook.

[Zoie]

De grenzeloosheid wordt nu meer en meer beperkt door protocollen, regels en wetgeving en dat neemt ook steeds meer toe. Als je de protocollen en regels toepast doe je het goed. Volgens mij is dat niet zo.
Ik zou het een goede ontwikkeling vinden als er veel minder regels zouden zijn, veel minder bordjes waarop staat wat mag en niet mag.
Het is toch eigenlijk zot dat, hoewel we steeds meer kennis en ontwikkeling hebben verworven er overal regels moeten komen om te weten wat wel en niet geoorloofd is. Het is nu zo, als er geen regel voor is dan mag het.En als er wel een regel voor is, geldt het alleen voor een ander.
Wel wordt er overal rondgestrooid met eigen verantwoordelijkheid en participatie. Maar het moet ook daar volgens wetten en regels.
Ik ben dus wel voor eigen verantwoordelijkheid, maar overtreed regels en wetten als dat niet in overeenstemming is met mijn eigen verantwoordelijkheid. Verder ben ik heel braaf en ook wel aardig.

Haha, het wordt wel een heel andere discussie zo, maar wat je zegt is wel raak.

heel andere discussie idd, maar ik vind dit soort betogen eigenlijk een beetje goedkoop. Het klinkt leuk, maar in de praktijk kan je er vaak geen invulling aan geven. Voorbeeld:

In de zorg wordt nog al eens dwang gebruikt. Vroeger gebeurde dat ook, en wel vaak naar eigen inzicht van de behandelaars en verzorgers. Dat mag niet meer.

Er is een hele wet- en regelgeving omtrent het gebruik van dwang onstaan. Dwang mag alleen op grond van het gevaarcriterium, en dan nog moet het op allerlei manieren verantwoord worden. Dat neemt niet alleen veel administratie ( en scholing van medewerkers, en vergaderingen, en aanschaf van dure hulpmiddelen, en meer begeleiding ) met zich mee, het beperkt ook de individuele vrijheid van de verzorger of behandelaar om dwang toe te passen. Dat kan om voor de leek ogenschijnlijk onbenullige dingen gaan.

Aan de plus kant van deze ontwikkeling staat, dat dwang steeds minder toegepast wordt, het hele denken hieromtrent is veranderd, en als het toegepast wordt, veel humaner ( zonder vernederingen, zonder onnodig of traumatiserend geweld, met zo weinig mogelijk fysiek ongemak enz. )

Aan de andere kant kost dit alles wel enorm veel tijd, middelen en dus geld.

Ik zal het hier even bij laten, maar ik vind dat gepraat over minder regeltjes en meer eigen verantwoordelijkheid in abstracto leuk klinken, maar ik de praktijk gebeurt precies het omgekeerde. Professioneel verantwoord handelen, betekent meer en meer handelen volgens protocollen, volgens afspraak, volgens vast gelegd beleid, in overeenstemming met wet- en regelgeving.

[63673J]

We begraven er ook regelmatig kluifjes of botjes, die gaat ze dan zoeken, opeten en/of 5 cm verderop weer begraven. Heel fijn en spannend allemaal. Naar de rest van de tuin taalt ze niet meer. Dat ze vies wordt vinden wij niet erg; hond blij, wij blij.

Wat briljant!
Daar ben ik in al die jaren dus nooit opgekomen, maar ik vind het echt een briljant idee!

Ik wou dat ik dat gelezen had voordat ik mijn bolletjes had geplant en Lilo een mol rook.

Haha! Tot nu toe is ze niet overmatig geïnteresseerd in molshopen, maar hoe dat is als er een mol in onze tuin is weet ik niet, het blijft tenslotte een terrier. Maar in normale omstandigheden blijft de tuin in tact, dankzij haar eigen stek. Nu je dat zegt over mollen, een terrier van vrienden van ons is ooit heel hard in zijn neus gebeten door een mol, de dierenarts moest er aan te pas komen om de boel te hechten, het hondje was flink te pakken genomen. Heel stom waarschijnlijk, maar daarvoor had ik me dat nooit gerealiseerd van mollen.

[laeken]

Bas begraaft zelf kluifjes om te laten rijpen. Kluifjes noeten volgens haar eerst twee of meer weken rotten in aarde. Dus ik geef haar een kluifje, ze loopt verloren en moedeloos met haar kluifje door het huis en legt hem vervolgens op een stoel meestal. Twee uur later doe ik de tuindeuren open. Ipv dat ze gaat plassen rent ze opgelucht naar de stoel, pakt het kluifje en loopt de tuin in. Ze kijkt ook steeds of wij niet meekijken. Als ik buiten ga staan verstopt ze de kluif niet maar blijft er mee rondlopen. Kijk ik door het raam dan ziet ze me niet, waant zich alleen en loopt een aantal kluifjes na om haar nieuwe buit ook ergens te begraven. Eens in de zoveel tijd is er een kluifje rijp en dan haalt ze die op in de tuin en eet hem op haar kussen op. Ik vind dat mooi. De eerste keren dacht ik, gadver, wat heeft ze nou dan? En dan pakte ik de 3 keer zo groot geworden en vaak ontrolde kluif af. Ik wist niet wat het was. Inmiddels wel en ze wordt er ook nooit ziek van. Dus ik laat haar. Dat doelbewuste gedrag vind ik erg leuk. Tevens het aanleggen van voorraden. Vind ik ook erg leuk.
Ik denk dat Bas vrij slim is. Een overlevertje. Dat ze pups heeft gehad maakt ook dat ik haar hoger in schat.

[63673J]

Bas begraaft zelf kluifjes om te laten rijpen. Kluifjes noeten volgens haar eerst twee of meer weken rotten in aarde. Dus ik geef haar een kluifje, ze loopt verloren en moedeloos met haar kluifje door het huis en legt hem vervolgens op een stoel meestal. Twee uur later doe ik de tuindeuren open. Ipv dat ze gaat plassen rent ze opgelucht naar de stoel, pakt het kluifje en loopt de tuin in. Ze kijkt ook steeds of wij niet meekijken. Als ik buiten ga staan verstopt ze de kluif niet maar blijft er mee rondlopen. Kijk ik door het raam dan ziet ze me niet, waant zich alleen en loopt een aantal kluifjes na om haar nieuwe buit ook ergens te begraven. Eens in de zoveel tijd is er een kluifje rijp en dan haalt ze die op in de tuin en eet hem op haar kussen op. Ik vind dat mooi. De eerste keren dacht ik, gadver, wat heeft ze nou dan? En dan pakte ik de 3 keer zo groot geworden en vaak ontrolde kluif af. Ik wist niet wat het was. Inmiddels wel en ze wordt er ook nooit ziek van. Dus ik laat haar. Dat doelbewuste gedrag vind ik erg leuk. Tevens het aanleggen van voorraden. Vind ik ook erg leuk.
Ik denk dat Bas vrij slim is. Een overlevertje. Dat ze pups heeft gehad maakt ook dat ik haar hoger in schat.

Dat doet Pol ook, wij vinden dat ook mooi, want uit alles blijkt dat het een enorme oerbehoefte is van haar om dat te doen. Daarom laten wij dat gaan.