Dat deed ik ook bij Lilo in het prille begin, tot ze er twee aan gort had gebeten.duitse herder schreef:Tuig om laten? Zodat je niet steeds de strijd aan hoeft te gaan en dat het tuigje iets gewoon word. Na een tijdje kijken hoe het omdoen gaat, wie weet heeft ze in die tussentijd door dat een tuigje iets is wat bij het leven hoort.
En ik snap de 'Hup, niet zeuren'-methode, maar mijn methode is het niet. Juist van zelf keuzes maken krijgen hondjes meer vertrouwen, dus ik zou telkens aankondigen dat we gaan wandelen, Lola roepen en met koekie en tuig in de hand wachten bij de deur. Misschien zelfs toch eerst een paar keer met halsband en koekie, zodat ze het hele gedoe met dwingen en tuig aan vergeet en ze er steeds zelf voor kiest om zich aan te laten lijnen, koekie en wandelen. Desnoods loop je een minirondje door de straat met die halsband, en bewaar je het tuig voor de echte wandelingen.
Lilo moest destijds wel eerst honderd nerveuze rondjes door de kamer lopen terwijl ik stond te wachten, maar ze wilde zo graag mee dat ze uiteindelijk wel kwam. Goedzokoekie in de gloria en geen dwang.
Je kan ook voor de gein eens andere dingen bij haar aantrekken/omdoen. Gooi een theedoek over die rug, roep van hoe mooi ze is en douw er koekies in. Knoop een strik over haar borst en associeer dat met stukkies biefstuk. Wees creatief.
Ik kan alleen maar uit eigen ervaring spreken, maar Lilo zou ik inmiddels wel een heel carnavalspak aan kunnen trekken en dan staat ze nog te kwispelen. 
