Ongeïnteresseerde hond geïnteresseerd krijgen. Hoe?

[Manu]

Alle ideeën uit mijn trucendoos zijn óp. Ik weet het even niet meer.

Uma is nu 5 weken bij ons.
Ze is ontzettend braaf, zit geen kwaad in. Maar omdat er nog lastig contact met haar te maken is, heb ik haar de eerste weken vooral met rust gelaten en alleen gedaan wat moest.
Dat was bijvoorbeeld het tuigje om doen, ergens weg "sturen" (dit doe ik met "nee" en lichaamstaal tot ze zélf kiest om er van weg te gaan) en allerlei kleine huisregels.

Nu merkte ik dat Manu wat laks wordt in het luisteren, dus ben ik met hem wat puntjes op de i aan het zetten. Het is ook mijn schuld natuurlijk, met een nieuwe hond erbij moet je de aandacht verdelen en Manu is eigenlijk vrij gemakkelijk dus die vergeet je gauw. Hij doet alles wel netjes maar ook met hem heb ik nauwelijks contact. Als ik hem roep komt hij pas na dik 10 tellen aan kakken waarbij hij geen seconde contact zoekt. Hij doet het omdat het moet.
Voor hem heb ik dus Frolics en stukjes kip in mijn zak en het werkt! Hij is nu dolenthousiast in het hier komen en ook wachten bij de stoep of netjes langs andere honden lopen gaat weer met contact. Nu een gewoonte van maken.

Uma is een ander verhaal.
In huis luistert ze als ik vraag of ze komt, ze luistert naar "nee" en ze zoekt vaker contact. Ze kijkt me aan als ze iets van me wil of als ik haar iets zeg.
Buiten is echter heel anders. Ik oefen sinds een paar dagen stukjes loslopen in een omheind gebied, als ik roep dat ze moet komen krijg ik totaal geen reactie. Draai ik abrupt om (met Manu aangelijnd) komt ze wel achter me aan gehuppeld. Soms komt ze zich ook zelf melden (na een paar minuten rond snuffelen) wat ik uitvoerig beloon met aaien en stem. Ze vindt dit nog steeds spannend, je ziet haar wat wegduiken en na een paar aanrakingen pas weer ontspannen.
Snoepjes pakt ze niet aan. Ik heb Frolic, kip, kaas, frikandel en leverworst geprobeerd maar niks.

Gisteravond heb ik de honden voor een extra lange ronde meegenomen met 2 zakken vol snoep en af en toe voor ze uit gestrooid. Dat had ik met Manu veel eerder moeten doen, hij vond me maar wat interessant en we konden samen snoep zoeken Ik hoopte dat Uma dan wel interesse zou krijgen in het snoep (van de grond pakt ze thuis wel namelijk), het rolt en gaat alle kanten op maar nee. Ze rook er even aan, keek mij aan en trippelde weer verder.
Ik heb eerder al een piepspeeltje meegenomen maar ook dat vindt ze eng. Ze duikt weg en kijkt mij beschuldigend aan In zekere zin dus contact maar elke daarop volgende actie duikt ze voor weg. Ik zeg nu dus maar gewoon "braaf".

Het enige wat ze heel leuk vindt is Manu. Daarom neem ik hem iedere keer mee. Zodra hij zijn oren spitst gaan haar oren ook en krult die staart omhoog. Als Manu een snoepje komt halen huppelt ze ook mee (aangelijnd dan) maar let daarin weer niet op mij.
Ik heb al bedacht om eens apart te gaan lopen met ze, dat ga ik vanavond proberen.

Heeft iemand een gouden tip?
Of wil ik toch te snel? Ik heb nog geen enkel commando aan haar geleerd omdat ik haar de tijd wil geven. Ik heb wel het idee dat ze mij nu vertrouwt.
Het enige wat ik graag zou willen is meer contact en een manier vinden om haar te belonen. De rest komt daarna wel.

[Perle]

Ik zou inderdaad al beginnen met alleen met haar bezig te zijn/ op wandel te gaan. Sowieso gaat ook Manu daar deugd van hebben als je dit met hem ook doet. Effe de band met Manu aanhalen en terug de puntjes op de i zetten met hem.
En als Uma dan contact wil, kan ze dat enkel met jou, M is er niet. Ze heeft genoeg steun en voorbeeld-tijd van M gehad, misschien is het niet slecht om haar nu te 'leren' (onbewust, niet door bepaalde bevelen) om zelfstandiger te zijn. Kort door de bocht: Hondse taal is nog altijd makkelijker voor een hond dan mensentaal. Dus als er een hond (Manu) is, waarom zou ze zich dan richten op het leren/spreken van mensentaal?

[Valerie]

Ik denk dat je inderdaad te snel wilt. Wat ik mij ook best voor kan stellen hoor
Wat vind ze van aanrakingen? Kiyoshi wilde heel lang geen snoep aanpakken (dat is nu wel anders overigens ) dus hij kreeg een kus, een knuffel of een massage als beloning. Of als hij niet in de buurt wilde komen een glimlach en lieve woordjes.
Uiteindelijk luistert hij alleen omdat hij mij geaccepteerd heeft als baas en hij het wel gezellig vindt bij mij en Jigzy en dat had wat tijd nodig.

[Perle]

Ik denk dat je met een kruising windhond al blij mag zijn dat ze goed bij je blijft. De omgeving is vaak heel interessant voor dit type hond

Zeer terechte opmerking, lijkt me .

[Manu]

Ik denk dat je met een kruising windhond al blij mag zijn dat ze goed bij je blijft. De omgeving is vaak heel interessant voor dit type hond, interessanter dan die domme snoepjes die jij strooit Snoepjes vreten in een omgeving die zo vol is met heerlijke verleidende geuren is meer iets voor domme boeren. No offense.

Uhhh.. Ja daar zeg je wat. Dat is natuurlijk ook gewoon zo. Manu loopt ook liever los dan dat hij een snoepje krijgt.
Ik heb het idee dat ze bij me blijft omdat ik het enige ben dat ze kent. Ze gaat altijd wel even kijken maar als ik ver weg ben komt ze wel weer terug. Na een paar minuten heeft ze het meeste wel gezien en komt ze uit zichzelf bij me.

Ze is wèl heel gevoelig voor prijzen dus als ik roep en ze komt dan prijs ik haar de hemel in en dan glundert ze helemaal.
Is ook meteen het enige dat ze kan hoor. Van ZIT, AF en LIG heeft ze nog nooit gehoord. Dat boeit een windhondachtige niet zo.

Zit, af en lig hoeft ook niet. Ze luistert redelijk naar "wachten", dus ik kan haar op één plek houden.
Ze weet ook dingen omdat ik ze vaak herhaal, al dan niet voor Manu want ik heb haar naar ik herinner nooit fysiek beloond daarvoor.
Prijzen dus, maar dan moet ik dus eerst al zorgen dat ze iets wílt doen wat ik wil. En dus contact krijgen

Ik zou inderdaad al beginnen met alleen met haar bezig te zijn/ op wandel te gaan. Sowieso gaat ook Manu daar deugd van hebben als je dit met hem ook doet. Effe de band met Manu aanhalen en terug de puntjes op de i zetten met hem.
En als Uma dan contact wil, kan ze dat enkel met jou, M is er niet. Ze heeft genoeg steun en voorbeeld-tijd van M gehad, misschien is het niet slecht om haar nu te 'leren' (onbewust, niet door bepaalde bevelen) om zelfstandiger te zijn. Kort door de bocht: Hondse taal is nog altijd makkelijker voor een hond dan mensentaal. Dus als er een hond (Manu) is, waarom zou ze zich dan richten op het leren/spreken van mensentaal?

Daar dacht ik dus inderdaad ook al aan, ik ga het vanavond voor het eerst proberen.
Ik heb ze wel eens eerder apart meegenomen maar nooit intensief geoefend.

Ik denk dat je inderdaad te snel wilt. Wat ik mij ook best voor kan stellen hoor
Wat vind ze van aanrakingen? Kiyoshi wilde heel lang geen snoep aanpakken (dat is nu wel anders overigens ) dus hij kreeg een kus, een knuffel of een massage als beloning. Of als hij niet in de buurt wilde komen een glimlach en lieve woordjes.
Uiteindelijk luistert hij alleen omdat hij mij geaccepteerd heeft als baas en hij het wel gezellig vindt bij mij en Jigzy en dat had wat tijd nodig.

Joh, het lijkt wel of ze er al een half jaar rondloopt
Uma vindt het aaien nog wat eng buiten, tenzij we blijven bewegen maar dat gaat zo lastig
Kiyoshi klinkt als een Manu, haha!

[Tiny]

Toen Beau weg viel was Akira haar steun en voorbeeld kwijt, het duurde even voordat ze doorhad dat wij samen liepen Ik ben toen op de grond gaan zitten en heel aandachtig een bloemetje of een takje gaan bekijken, dan kwam ze even langs en keek mee. Ze mocht het niet hebben maar alleen maar snuffelen, ik maakte het heel spannend door mijn handen half open te houden. Ik beloonde haar met een knuffel en dan mocht ze weer gaan. En heel soms had ik wat lekkers in mijn handen en dat mocht ze dan wel opeten. Op een gegeven moment ging zij ook dingen zoeken die ik mocht bekijken Kier is retenieuwsgierig en kon het niet laten om te komen kijken.

[Manu]

Ik lees even mee, denk dat ik, ondanks dat Pippi wél snoepjes aanpakt, tegen hetzelfde aan ga lopen.

Ik zou haar denk ik gewoon aan de lange lijn houden. En ik weet niet hoe lang Uma in het asiel gezeten heeft, maar misschien ga je ook wel te snel. Ik vraag me af of je zo snel al van een hond die lang in een roedel geleefd heeft kunt verwachten dat ze echt aandacht voor jou als mens heeft. Daar ben ik ook wel benieuwd naar eigenlijk.

Ja ik ga te snel. Als ik het nu teruglees denk ik dat al.
Ik lees dan in het opvang-topic dat honden al naar commando's luisteren, zich laten sturen en loslopen etc.
Daar zijn wij nog lang niet. Nu is Uma ook nog niet aan het spelen, kwispelt ze alleen binnenshuis als ik thuis kom of als ze me 's ochtends wakker maken en ze is met vreemde mensen echt nog heel erg bang. Aankijken is haar al te veel. Dus dat ze bij mij, mijn vriend, moeder en zus al ontspant is eigenlijk al heel fijn en knap van haar.
Ze is heel gemakkelijk hoor, ik heb nooit last van het feit dat ze nog niets kent op commando.
Ik moet haar misschien nog even met rust laten en ook eens zoals jij met Pippi doet samen op pad en daarvan genieten.

Ik merk hier bij Vriend ook dat er minder aandacht voor mij is, hij loopt de kantjes er van af. En ondanks dat Pipp wél steun aan hem heeft, ga ik ook juist de korte wandelingen alleen met Pippi op stap. Omdat ik dan minder met Vriend bezig ben. Ik denk namelijk dat ze heel goed merkt dat ik me irriteer als hij voor de 100ste keer niet luistert. Ook al doe ik zo mijn best het te verbergen. En Pippi is echt heel erg gevoelig. Zou dat bij Uma ook kunnen spelen?

Dat zou inderdaad heel goed kunnen, af en toe heb ik wel kleine irritatiemomentjes die ik niet goed binnen kan houden

[Manu]

Dankje Nanna Leuk om te lezen! Ik heb veel over Podenco's gelezen maar ik moet het allemaal nog maar gaan ontdekken.

Hoe heb jij het met Topsi aangepakt om haar los te kunnen laten lopen?

Dan zet ik mijn verwachtingen maar even opzij, en blijven we doen wat we deden inclusief apart wandelen. Dan zal ik vanzelf wel gaan zien wat de dame voor mij wil doen. Alleen al terug komen zou over een tijdje fijn zijn. Al heb ik voor nu het idee dat ze dat uiteindelijk wel kan. Ze gaat graag op avontuur maar is daarna klaar en wil terug.
Al heeft ze nu een slechte conditie en is alles nog wat spannend, dus misschien verandert dat nog wel.

[RedPassion]

Wat Nanna zegt inderdaad. Je hebt er het type hond gewoon niet helemaal naar. Dat in combi met te snel willen gaan (hoe begrijpelijk ook, want het voel al zo snel alsof ze er altijd al waren!) maakt denk ik dat je je verwachtingen iets moet bijstellen.

Ik moest er met Saar destijds enorm aan wennen, dat zelfstandige podenco-gedrag. Ik was Pim gewend en snapte eerst maar niet waar mijn opvoedkunsten nou zo tekortschoten dat het met Saar echt maar niet wilde. Ik heb toen mijn manier van denken aangepast: Wat zijn dingen die ik echt wilde dat ze zou kunnen/kennen? Waar Pim een scala aan commando's kent (en opvolgt!) houdt het bij Saar op bij 'wacht', 'nee', 'vrij', 'plaats' en 'los'. 'Kom' kent ze wel, maar doet ze lang niet altijd. En daar houdt het wel op geloof ik. Het is voldoende om fijn mee te leven en om voor beide partijen tevreden mee te zijn.

En naast het Podenco-zijn heb je ook nog de achtergrond en gevoeligheid van zo'n hond. Alleen met haar op stap gaan lijkt me een goede eerste stap. Weet je of ze misschien wel interesse heeft in een dummy? Saar neemt tegenwoordig wel voerbeloningen aan, maar in het begin had ik een dummy aan een touwtje. Daar mocht ze achteraan jagen als beloning. Samen een stukje met dat ding rennen vond ze heel leuk. Wellicht vindt Uma dat ook leuk, die heeft immers ook dat jachtinstinct.

[JBK]

Onze Truus was een zelfde typje, ook al is het geen podenco/windhondachtige. Ze is wel enorm achtergebleven in ontwikkeling, angstig en timide door haar achtergrond (nooit meer dan een schuur gezien)
Omdat ze nooit was uitgedaagd om te leren, was ze het verleerd om te leren. Nu, anderhalf jaar later, waarbij ik mijn verwachtingen heb bijgesteld, is het een heerlijke hond.
Ze kent maar 3 commando's, zit, wacht (alleen in context van eten krijgen) en soms snapt ze het "hier" . Maar dat is ok, want ze bemoeit zich niet/weinig met andere honden en loopt niet in zeven sloten tegelijk. Ik had het daar in het begin lastig mee, omdat ik graag wilde dat ze alle commando's die ik belangrijk vind, ging beheersen.
Nu vind ik het al goed als ze me in de gaten houdt en ze niet direct op haar etensbak duikt.

Om een lang verhaal langer te maken, stel je verwachtingen bij en dan kunnen ze je alleen nog verbazen
1 op 1 dingen doen, maakte hier niet uit, contact maken was niet haar ding. Ondanks dat ze gretig snoep aanneemt, dat hield niet in dat ze contact met je had. Ze had voornamelijk contact met frikandel

[lucie]

laat ik nu een slecht luisterende herder hebben en een goed luisterende windhond
Lizzy heeft de eerste jaren van haar leven rond gezworven en was dus niet bepaald gewend aan mensen die dingen verwachten. Maar gelukkig wordt zij wel heeeel blij van snoepjes, maakt niet uit wat. Waarom zou je achter een konijn aan rennen als je zomaar zonder moeite een frolicje kunt krijgen ? maar inderdaad: word nooit boos of geergerd, want dan bereik je het tegenovergestelde. Dus als ik wil dat Lizzy komt, geef ik geen commando maar probeer ik haar ervan te overtuigen dat ik heel blij wordt als ze naar me toe komt Zit af blijf vindt ze hele leuke spelletjes. Zozeer zelfs, dat ze ooit een (voor de fun) obedience wedstrijdje heeft gewonnen waar ook clicker getrainde herders aan meededen

Kailen, de DH, is nu 4 maanden bij ons en heeft nog steeds veel meer oog voor de omgeving dan voor mij. Thuis is hij (in toenemende mate) aanhankelijk, doet graag iets voor een snoepje en is graag bij me (maar is nooit klef). Even erbij vermelden dat hij komt uit een verwaarloosde situatie waarbij hij in het huis van een oude man leefde met nog 9 andere herders! Mensen laten hem volstrekt koud. Daarentegen is hij dol op andere honden.
Maar eenmaal aan de wandel gaat hij graag zijn Eigen gang. Weinig contact, zoals TS ook schrijft, en lekkere dingen boeien hem maar matig. Knuffels of prijzingen ook niet.
Bij hem werkt het juist wel om strakke commando's te geven. Als je het lief vraagt, keurt hij je geen blik waardig. Maar sta je erop dat hij komt, dan doet hij het wel. Toch nog een beetje herder
Wat ik probeer is hem te laten inzien dat een beloning (in welke vorm dan ook) op wandeling net zo leuk is als op Eigen terrein. Het gaat er mij niet alleen om dat hij doet wat ik zeg, maar ook dat hij het gevoel heeft dat het fijn is om even bij elkaar te komen. Daarna mag hij weer los. Ik gebruik daarbij de andere honden als lokkertje en ik denk dat jij dat ook kan doen.
Als Manu heel blij wordt van iets lekkers, leert Uma vanzelf wel dat komen en iets lekkers krijgen leuk is. Ik vind het ook vreemd, maar blijkbaar leggen niet alle honden vanzelf die associatie
En 1 op 1 bezig zijn, is altijd goed. van Kailen krijg ik dan ook veel meer aandacht. Maar het kan dus nog even duren

[Manu]

Bedankt voor jullie reacties!
Dit steekt me wel even een hart onder de riem

[DeDiana]

Ik zou ook voor nu mijn verwachtingen nog wat bijstellen. Je eerst richten op het opbouwen van een band, zonder verder nog echt iets van haar te vragen (in ieder geval buiten, en er binnen rustig mee beginnen).
Uit je verhaal lees ik dat ze aaien buiten nog spannend vindt. Ze ervaart dat waarschijnlijk dus ook niet als beloning, dus ik zou haar dan ook niet 'als beloning' aaien voor het hierkomen.
Sommige honden vinden het bijvoorbeeld heel erg leuk om samen met de baas een paar meter te rennen en zien dat meer als een beloning dan een voertje, speeltje of aai. Misschien wordt Uma ook wel heel vrolijk van een stukje samen rennen

[Manu]

Ja dat dacht ik ook dus ook dat heb ik geprobeerd maar dan rent ze als een geslagen hond achter je aan met die enorme oren plat. Dus ook dat is geen succes.
Terwijl ze naast de fiets dan weer geweldig leuk vindt. Dat doe ik dan ook om de dag, en na het fietsen komt ze echt even bij me staan om een paar aaien te halen.
Bij Manu helpt het ook om samen te bewegen, dan is hij al veel meer gericht op mij. Dat probeer ik nu ook met Uma, net als met hardlopen. Alleen dat vindt ze nog wat eng.

[sirene]

Als ze binnen wel voer aanneemt zou ik iig aan de slag gaan met de clicker aanleren en dat gaan gebruiken om voor contact te gaan belonen (met een snoepje die daarop volgt). Misschien kun je haar een tijdje minder eten geven en haar tijdens de wandelingen het eten laten verdienen met contact ?
Aaien en stemgeluid is voor heel veel honden geen beloning, dit moet net zo goed aangeleerd worden.

[Manu]

Ik vind de clicker echt een onding
Ik vergeet het, heb momenten die ik wil belonen en dan is dat ding er weer niet. Ik heb het ook bij Manu geprobeerd maar ik ben zo'n vergiet dat ik dat ding overal vergeet en kwijt raak.

Binnen neemt ze helaas ook niet altijd wat aan. Heel zelden
Ik denk wel dat het een hond is die de clicker leuk zou kunnen gaan snappen. Misschien toch maar weer even op zoeken en langzaam wat proberen.

Overigens vond ze de voerbal ook erg leuk! Tegen verwachting in.

[pioenroos]

Los van het windhond verhaal
Hier een buitenlandse straatteckel die wél heel graag snoep aanneemt ( ) en absoluut niet angstig is. Tóch duurde het zeker een half jaar voordat ik het gevoel had dat er een echte band tussen ons ontstond en ze het leuk begon te vinden dingen met/voor mij te doen. Pas met een jaar/anderhalf jaar (geloof ik) liep ze echt fijn los zonder dat ik het gevoel had dat ze er continue tussen uit zou kunnen piepen. Ze wil nu ook (iets) minder naar alles en iedereen op straat alsof het haar langsverloren vriend is. Ik ben nu toch echt (meestal) de leukste geworden

Geduld dus

[Manu]

Haha, ik ga ook veel te snel. Ik ben te enthousiast
Met Manu duurde het zelfs al dik een jaar voor ik het idee had dat we elkaar nu echt kenden en waardeerden. En die heb ik vanaf pup.
Ik mag al heel blij zijn dat ze het zo naar haar zin lijkt te hebben en mij eigenlijk ook wel heel leuk vindt

[Kirra]

In het asiel zat een hond uit India, genaamd Dingo (leek hij ook wat op).
Lieve hond over het algemeen, maar je kon er erg lastig contact mee krijgen.
Voordat hij ook maar een snoepje van je aan wilde nemen, konden er weken/maanden voorbij gaan...
Er waren een paar mensen, die gedurende lange tijd veel met hem bezig waren, die wel contact met hem konden maken.

Ik denk dat geduld en vooral niets willen afdwingen wat er nog niet is, het belangrijkste is.
En kijken waar Uma enthousiast van wordt, maar soms lukt dat niet. Zeker als die band/vertrouwen/klik nog niet fantastisch is (waarbij ik dat niet negatief bedoel, maar sommige honden hebben daar gewoon tijd voor nodig).

Edit: nou was Dingo wel een geval apart.
Maar veel honden (N.L. asielhonden is vooral waar ik ervaring mee heb) hebben tijd nodig om écht contact met je te maken.

[lucie]

Ik vind de clicker echt een onding
Ik vergeet het, heb momenten die ik wil belonen en dan is dat ding er weer niet. Ik heb het ook bij Manu geprobeerd maar ik ben zo'n vergiet dat ik dat ding overal vergeet en kwijt raak.

Binnen neemt ze helaas ook niet altijd wat aan. Heel zelden
Ik denk wel dat het een hond is die de clicker leuk zou kunnen gaan snappen. Misschien toch maar weer even op zoeken en langzaam wat proberen.

dat is héél makkelijk op te lossen. die clicker ligt bij mij al lang in de la; ik gebruik gewoon het woordje YES. altijd bij je, nooit je handen vol en net zo makkelijk aan te leren voor een hond. Ik gebruik het bij mijn paarden ook en het werkt prima.
Sommigen zullen het als een nadeel beschouwen dat het geen neutraal geluid is. Persoonlijk vind ik wel stimulerend als je een dier kunt duidelijk maken, dmv het enthousiasme waarmee je het woordje YES uitspreekt, hoe blij je bent met die stap.
Als ik lizzy weer neem, die heel gevoelig is voor harde geluiden, die vindt de clicker an sich helemaal niet leuk (wel het snoepje natuurlijk). Maar sinds ik met YES werk, kan ik dit zachtjes uitspreken en dan wordt ze helemaal blij. Zou voor jouw gevoelige meisje ook heel goed kunnen werken.

[Valerie]

Haha, ik ga ook veel te snel. Ik ben te enthousiast
Met Manu duurde het zelfs al dik een jaar voor ik het idee had dat we elkaar nu echt kenden en waardeerden. En die heb ik vanaf pup.
Ik mag al heel blij zijn dat ze het zo naar haar zin lijkt te hebben en mij eigenlijk ook wel heel leuk vindt

Dat zeker

[Sulluna]

Maar je doet jezelf nu echt tekort hoor! Ze is al zó veranderd ( zowel qua uiterlijk als gedrag) sinds je haar hebt! Het begon als een rillerig hoopje, staart tussen de benen, oren laag en harder dan een normaal stap tempo liep ze niet..

Nu komt ze zelf naar je toe, oren hoog, staart ontspannen en rent ze Manu voorbij.

Je mag al zo ontzettend trots op Uma zijn met deze stappen én niet te vergeten trots zijn op jezelf! Want door jouw geduld, aandacht en liefde ontpopt Uma zich als een blije hond!

Bijna Luna duurde het maanden voordat zij was, hoe zij nu is.. Het komt wel goed hoor, wacht maar over een paar maandjes!

[DeDiana]

Maar je doet jezelf nu echt tekort hoor! Ze is al zó veranderd ( zowel qua uiterlijk als gedrag) sinds je haar hebt! Het begon als een rillerig hoopje, staart tussen de benen, oren laag en harder dan een normaal stap tempo liep ze niet..

Nu komt ze zelf naar je toe, oren hoog, staart ontspannen en rent ze Manu voorbij.

Je mag al zo ontzettend trots op Uma zijn met deze stappen én niet te vergeten trots zijn op jezelf! Want door jouw geduld, aandacht en liefde ontpopt Uma zich als een blije hond!

Bijna Luna duurde het maanden voordat zij was, hoe zij nu is.. Het komt wel goed hoor, wacht maar over een paar maandjes!

Inderdaad
Geduld is een schone zaak Uma is zich nu zo aan het ontwikkelen en nog heel erg aan het ontdekken. Die band met jou groeit alleen maar de komende tijd en dan wordt het ook steeds makkelijker communiceren met haar en weet je ook steeds beter wat haar motiveert.

[Paisley]

Ik vraag me af of je zo snel al van een hond die lang in een roedel geleefd heeft kunt verwachten dat ze echt aandacht voor jou als mens heeft. Daar ben ik ook wel benieuwd naar eigenlijk..

Ik denk dat ´de aard van het beessie´ veel meer meespeelt dan het roedelleven. Ik heb opvanghondjes gehad die zeker een jaar in het asiel hebben geleefd, en die in Nederland vanaf dag 1 tegen mijn been zaten geplakt, continu contact zochten bij nieuwe indrukken en heel klef waren buiten tot het irritante af Ik had hier een keer een Vizsla-achtige jachthond die vanaf begin af aan al beter luisterde dan Mayke en los in het bos bij mijn voeten kwamen liggen als ik een praatje met iemand stond te maken, terwijl ik Mayke steeds kleiner zag worden

Ik denk dat je ook te snel wilt voor een podenco. Als je voor een windhond kiest, kies je in ieder geval niet voor een hond die omhoog naar zijn baas kijkend naast je meetrippelt, zich afvragend wat je nu weer van dr wil

[Manu]

Ik denk dat je ook te snel wilt voor een podenco. Als je voor een windhond kiest, kies je in ieder geval niet voor een hond die omhoog naar zijn baas kijkend naast je meetrippelt, zich afvragend wat je nu weer van dr wil

Maar dat is ook helemaal niet wát ik wil

Kijk:

Het enige wat ik graag zou willen is meer contact en een manier vinden om haar te belonen. De rest komt daarna wel.

En gezien ik al gelukkige eigenaar van een Husky ben, heb ik al niet veel slaafse verwachtingen.

Het komt nu over alsof ik niet wist waar ik aan begon.
Ergens is dat ook wel zo omdat ze natuurlijk als opvanghondje kwam. Ik heb echter veel over het ras gelezen, helaas ken ik ze niet in het echie, en ben er toch voor gegaan. Ze zouden zelfs wat minder zelfstandig dan de Husky zijn.
En al zou ze de rest van haar leven lekker haar eigen gangetje willen gaan en mij alleen nodig hebben voor een bak eten en knuffels op de bank, dan doen we dat lekker. Maar dan weet ik in ieder geval dat ik heb gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag. Ik heb niet veel ervaring in de honden en de meeste leden hebben een heel scala aan trucs liggen, vandaar mijn topic.
Niet omdat ik zwaar gefrustreerd, al vloekend rondloop omdat ze niet gaat zitten als ik dat zeg. Ik zou graag wat meer contact met haar willen maken, niet nu, dat hoeft niet. Maar ik wil er wel naar toe werken en daarin alles geprobeerd hebben zodat ik onze eigen weg kan gaan vinden.

Geloof me, ik weet maar al te goed hoe het is om een ábsoluut níet slaafse hond te hebben En inmiddels kan ik daar redelijk goed mee om gaan.
Dat ik te snel wil geloof ik nu ook. Maar ik wilde toch even rechtzetten dat ik geen absurde verwachtingen heb.

[Manu]

Maar je doet jezelf nu echt tekort hoor! Ze is al zó veranderd ( zowel qua uiterlijk als gedrag) sinds je haar hebt! Het begon als een rillerig hoopje, staart tussen de benen, oren laag en harder dan een normaal stap tempo liep ze niet..

Nu komt ze zelf naar je toe, oren hoog, staart ontspannen en rent ze Manu voorbij.

Je mag al zo ontzettend trots op Uma zijn met deze stappen én niet te vergeten trots zijn op jezelf! Want door jouw geduld, aandacht en liefde ontpopt Uma zich als een blije hond!

Bijna Luna duurde het maanden voordat zij was, hoe zij nu is.. Het komt wel goed hoor, wacht maar over een paar maandjes!

Inderdaad
Geduld is een schone zaak Uma is zich nu zo aan het ontwikkelen en nog heel erg aan het ontdekken. Die band met jou groeit alleen maar de komende tijd en dan wordt het ook steeds makkelijker communiceren met haar en weet je ook steeds beter wat haar motiveert.

Geduld, ja geduld

Ik ga nu even met haar apart een rondje.

[Paisley]

Ik denk dat je ook te snel wilt voor een podenco. Als je voor een windhond kiest, kies je in ieder geval niet voor een hond die omhoog naar zijn baas kijkend naast je meetrippelt, zich afvragend wat je nu weer van dr wil

Maar dat is ook helemaal niet wát ik wil

Nee dat weet ik maar als je kijkt naar wat je wél hebt, heb je al zoveel bereikt. Ik denk dat je je doelen wel gaat bereiken als je het wat meer tijd geeft.
Je band met haar zal natuurlijk sterker worden en daarmee ook de communicatie makkelijker maken, maar op korte termijn is het lastig als voer of speelgoed niets los maakt.

[Hanneke2]

Maar je doet jezelf nu echt tekort hoor! Ze is al zó veranderd ( zowel qua uiterlijk als gedrag) sinds je haar hebt! Het begon als een rillerig hoopje, staart tussen de benen, oren laag en harder dan een normaal stap tempo liep ze niet..

Nu komt ze zelf naar je toe, oren hoog, staart ontspannen en rent ze Manu voorbij.

Je mag al zo ontzettend trots op Uma zijn met deze stappen én niet te vergeten trots zijn op jezelf! Want door jouw geduld, aandacht en liefde ontpopt Uma zich als een blije hond!

Bijna Luna duurde het maanden voordat zij was, hoe zij nu is.. Het komt wel goed hoor, wacht maar over een paar maandjes!

Inderdaad
Geduld is een schone zaak Uma is zich nu zo aan het ontwikkelen en nog heel erg aan het ontdekken. Die band met jou groeit alleen maar de komende tijd en dan wordt het ook steeds makkelijker communiceren met haar en weet je ook steeds beter wat haar motiveert.

Geduld, ja geduld

Ik ga nu even met haar apart een rondje.

Wat iedereen al zei: je mag gewoon stiktrots op jezelf (en Manu) zijn, want ze is al een heel eind gekomen.

Ik ben met Lilo eigenlijk nooit apart gaan lopen, tot jaaaaren later toen Jack minder kon lopen. Lilo was bizar onzeker, Jack was haar veilige haven, en dat heb ik eigenlijk alleen maar gestimuleerd. Altijd Jack erbij zodat zij kon kijken wat hij deed in allerlei situaties. Met dingen waar zij 'blanco' was, was ze geneigd om Jack te kopiëren, en vaak pakte dat heel goed uit. (Tijdens de eerste drukke verjaardag hier liep ze doodkalm lekkers te bietsen bij wildvreemde mensen. Want zo hoorde dat blijkbaar. )

Ik zou dus zelf ook met Uma vooral werken aan vertrouwen en zelfvertrouwen, en ik ben ervan overtuigd dat een vaste routine, waarbij een hond steeds weet wat er nu gaat gebeuren, daar heel erg bij helpt. Onzekerheid is voor deel niet weten wat er gaat gebeuren en niet weten hoe je moet reageren in een nieuwe situatie. Dus daarom had ik altijd Jack erbij als goeie voorbeeld, en hebben we eigenlijk nog steeds een vaste dagelijkse routine, waar ik overigens probleemloos van af kan wijken, als het allemaal maar binnen de grote lijnen blijft.
Lilo is geen 'baasgerichte' hond, ze kent twee commando's (ZIT en WACHT), en als ik roep of fluit komt ze meestal heel hard aanrennen , want ze is wel verknocht aan me. Ze kan ook heerlijk knuffelen en helemaal in me kruipen, maar dat blije enthousiaste verwachtingsvolle oogcontact zoals ik met Jack kon hebben omdat we blijkbaar samen iets gingen DOEN, dat zit er bij haar gewoon niet in. Ik kan haar wel helemaal trillend van enthousiasme krijgen als ik zeg van OH KIJK EENS WIE DAAR IS! Want dan heb ik een hondenvriendje van haar gespot. En dan gaat ze helemaal uit haar plaatje. Koekjes en de hemel in prijzen of een nieuw speeltje vindt ze ook leuk, maar dat haalt het allemaal niet bij haar favoriete hondengezelschap.

De band die ik met Lilo heb is denk ik eigenlijk vooral gebaseerd op veiligheid. Ze is blij met me en ze is hier happy vanwege de faciliteiten. Jack was heel anders, die ging al stuiteren als hij de clicker zag, Toto kan ik met heel weinig moeite ook helemaal dolenthousiast krijgen over een speeltje of wat dan ook. Ik denk dan ook niet dat dat wat afstandelijker gedrag podenco-eigen is, maar meer te maken heeft met verleden en karakter.

Het niet luisteren als er iets interessanters is, verveeld raken na drie minuten 'trainen', een keer achter een balletje aanrennen en het dan wel voor gezien houden en natuurlijk het zelfstandig de hort op gaan, dat is podenco-eigen. Denk ik.

[laeken]

Ze is een windhond dus ze zal nooit zo reageren als wij normaal vinden bij honden. Cleo was half podenco. Wat haar erg kon bekoren was prijzen. Prijzen en aaien. Snoep spuugde ze vaak uit, boze woorden maakte dat ze dicht klapte en speeltjes waren net zo oninteressant als een stoeptegel. Maar uiteindelijk, toen we een goede band hadden deed ze alles voor een lieve knuffel, bevestiging en aandacht. Dus ik denk dat je geduld moet hebben en door moet gaan met het opbouwen van de band. Uiteindelijk denk ik dat je met respect voor het karakter windhond in combinatie met haar respect naar jou toe een heel eind zal komen.

[Manu]

Gisteravond had ik een prachtige kans!

Uma zag een kat wegschieten, zodra ze die zag zei ik: "ohhh dáár is 'ie! Braaf zeg!" En zijn we er samen langs gerend (kat was slim en had zich verstopt).
Ze keek wat verward naar me toen we weer stil stonden, waarna ze weer de kant van de struik incl. kat keek. Weer er langs rennen. Nog een keer. Nog een keer.
Toen was ze er klaar mee. "Braaf gezien" en weer doorgelopen. Ze keek me aan Ze snapte er niets van, gek vrouwtje dat maar langs de struiken holt

Daarna zijn we naar een vijver met eenden en ganzen gegaan. Daar stond een bankje, eerst ben ik daar gaan zitten maar dan wordt ze weer wat bang. Rillen en oren plat met een opgevouwen lichaam. Dus oké, de dieren vond ze wel leuk, dan gaan we gewoon weer continue langs lopen tot ze me weer aankijkt. En dat deed ze.
Ik zal haar die eetbare dieren allemaal laten zien tot ze haar neus uit komen
Maar het is wel wat ze op het moment het allerleukste vindt, beestjes kijken. Dan wordt ze heel alert dus ik heb er even gebruik van gemaakt.

En!
Ik ben 's avonds met beide honden naar mijn vriend gereden. Hij had een vriend in huis voor de voetbal (incl. schreeuwen ). Het eerste kwartier plakte ze aan mijn been en wilde ze absoluut niet in zijn buurt komen, zat ze al rillend bij me op minstens 8 meter afstand van die vriend. Ik ben elke keer een meter opgeschoven tot ze ontspande. En uiteindelijk heeft ze een snoepje aangepakt terwijl ze op 2 meter afstand van hem zat Dat is echt heel knap van Uma
Aaien ging nog niet.. Daar kiest ze zelf de mensen voor uit. De ene mag al binnen 5 minuten een schoothond verwachten en de ander laat ze gewoon echt niet in de buurt.