Ik denk dat die theorie best hout snijdt.lucie schreef: Mijn theorie is dat ie zich thuis, op eigen terrein, veilig waant. Bezoekers vormen een potentiele bedreiging, maar in plaats van weg te kruipen zoals Izzie in bovenstaand verhaal doet, probeert hij contrôle over de situatie te krijgen, het herderen. Hij laat de dingen best aan ons over gelukkig, daar zal ik nog scherper op zijn. Alleen weet ik (nog) niet altijd welke dingen voor hem te veel zijn, zodanig dat hij meent te moeten ingrijpen.
Als hij herdert (inderdaad scherp opgemerkt) dan zal hij zich niet zozeer veilig, als wel verantwoordelijk voelen. Primair voor de kudde. Zoang de kudde rustig is, is er geen gevaar en hoeft de hond niet de rust te herstellen. Is er ongebruikelijke stennis in de kudde, gaat de hond op de oorzaak van de stennis af. Voor de hond maakt het niet uit of het een wolf of een hitsige ram tussen de schapen is, bij wijze van spreken. Als je over soorten agressie praat lijkt me eerder een soort opvoedkundige agressie aan de orde. Zoals een teef pups kan corrigeren met een grauw en een snauw en soms een hap. Een loslopende logee is een verstoring van de orde en als dat stennis wordt (door lawaai, wilde bewegingen) dan zal de hond zijn verantwoordelijkheid nemen. Totdat een hogere macht (de baas) de verantwoordelijkheid overneemt.
Verplaats je maar eens in de hond. Wij zien een vrolijke begroeting: de hond ziet stennis; wij juichen bij een doelpunt - de hond neemt stennis waar. Wij ervaren luidruchtig afscheid: de hond neemt stennis waar. Lijkt de baas of andere hogere macht 'in control' van de stennis hoeft de hond niet in te grijpen. Loopt het uit de klauw, dan moet de hond ingrijpen en de ordeverstoorder tot de orde roepen. Hoe minder stennis en hoe meer rust en kalmte hoe minder de hond wordt getriggerd (want dit zullen geen heel bewuste of beredeneerde reacties van de hond zijn).

