Chemische castratie, meningen en ervaringen

[Shiloh86]

Duke heeft de laatste tijd toch wel erg veel last van zijn hormonen. Uiteraard zit hij vol in zijn pubertijd en is vreselijk eigenwijs. Ik krijg met regelmaat de dikke vinger zeg maar.

Hij is de laatste tijd eigenlijk behoorlijk gefixeerd aan het snuffelen. Hij staat dan bij een grassprieten te snuffelen en te likken. Als ik hem niet mee trek (hij is op dat moment eigenlijk niet echt te bereiken, al gaat het beter) dan staat hij gerust te shaken en flink te schuimbekken. Hij is binnen en buiten vaak onrustig en nerveus (beetje jammerend piepen/zeuren, geen rust in zijn lijf. Ook markeert hij bij andere honden thuis. Thuis begint hij super alert te worden en komt soms moeilijk tot rust. Hij rent dan met geborstelde rug van het voorraam naar het achterraam het huis te verdedigen. Hij doet dit alleen bij mij thuis en alleen als ik thuis ben. We oefenen hier hard op en het gaat al stukken beter. Weet beter hoe ik het moet doorbreken en krijg steeds makkelijker contact.

Ook op de cursus is dit lastig. Veel opwinding, weinig concentratie, laat zich makkelijker opnaaien door blaffende honden ed. en ook hier weer veel snuffelen en moeilijk weg te krijgen bij interessant ruikende grassprietjes.

Ik ben zelf eigenlijk altijd van mening geweest dat dit een periode is, dat je dat weet als je een reu neemt en dat het een kwestie is van geduldig blijven, afleiden, er doorheen begeleiden, en de tijd uitzitten tot hij na zijn pubertijd vanzelf rustiger wordt.

Ik krijg alleen steeds vaker van verschillende kanten te horen of ik niet een chemische castratie zou overwegen. Ik heb dit altijd afgewimpeld. Gaat vanzelf over, komt goed, etc. Vandaag begon mijn instructrice op de cursus er ook over. Waarom het mezelf en Duke moeilijker maken dan nodig, het zou Duke rust in de kop geven om de pubertijd door te komen en het is niet blijvend. Grote kans dat tegen de tijd dat het uitgewerkt is je de heftigste pubertijd voorbij bent en het probleem niet meer zo groot zou zijn. Ze raadde me aan het niet zomaar af te wijzen, maar eens rond te vragen en info in te winnen.

Tja, daarom nu dus toch maar eens verder info inwinnen. Houd ik echt onnodig aan mijn principes vast? Het voelt een beetje als de makkelijke weg en falen. Ben vooral aan het twijfelen gebracht door die instructrice. Ze heeft zelf ook al jaren Hollanders en is dus bekend met het ras. We hadden haar vandaag voor het eerst (in deze cursus, ze kent mij en Duke wel uit een eerdere cursus een paar maanden terug toen ze een paar lessen inviel.) en zij binnen 10 minuten "pfoe, hij heeft wel behoorlijk last van zijn hormonen hè".... Tsja

Daarom hier toch maar eens vragen wat jullie ideeën en ervaringen zijn erover. Ik heb het dus nooit overwogen en weet er dus ook te weinig vanaf.

[Marco88]

je hebt een jonge reu die lekker aan 't puberen is, geniet ervan
Ik heb reuen gezien die na een chemische castratie banger waren geworden, en korter lontje kregen, en toen het uitgewerkt was wat meer zelf vertrouwen terug kregen.

[Lemuria]

Hylos en Shibby, kom d'r maar in

[kipo]

Ik ben een groot voorstander van Suprelorin. Niet omdat ik alle reuen gecastreerd wil zien, juist niet en ook lang niet alle reuen hoeven chemisch gecastreerd, maar in twijfelgevallen liever eerst chemisch, dan zit je er tenminste niet definitief aan vast. De ene hond rolt makkelijker door die hormonale fase dan de andere en hoewel het er gewoon bijhoort en meestal ook wel weer afneemt, zijn er ook individuen die echt niet leuk om mee te leven zijn en waarbij castratie rust in de kop, in het gedrag en in je leven brengt
Terug naar Duke, ik ken hem niet en kan dus ook niet beoordelen hoe 'erg' het is. . Op Dukes leeftijd kan het inderdaad prima iets tijdelijks zijn en zul je moeten kiezen of je het geduld kunt opbrengen om daarmee om te gaan of dat je het jezelf liever wat makkelijker maakt en kiest voor chemische castratie.
Dat laatste is in mijn ogen niet verkeerd, er wordt alleen regelmatig om de verkeerde redenen voor gekozen (niet door jou, in het algemeen hebben toch nog heel wat mensen het idee dat castratie een vervanging voor zowel beweging als opvoeding is).

[welshwitch]

Herkenbaar, hebben wij met Tommy ook gehad en toen gekozen voor een chemische castratie van een half jaar.
Na een week of 6 kon je de verandering goed merken, de rust in zn koppie was terug.
Snuffelen bleef hij wel doen, maar niet meer dat extreme gedrag van likken, piepen en janken erbij.
Hij is er niet banger van geworden, het patserige werd wel minder.
Uiteindelijk was het na 8 maanden uitgewerkt (dat kan bij kleine hondjes) en keerde het gedrag van voor de chemische castratie weer terug. Wij hebben toen gekozen om hem definitief te laten castreren, ook voor de rust in zijn koppie want we hadden een hond die zich duidelijk niet happy meer voelde.

[KarinW]

Levi is hier eind januari gechipt met 4 jaar.
Die heeft die pubertijd nooit zo gehad, maar kreeg het toen hij 4 is geworden.
Heel onrustig in huis, buiten bijna nier bereikbaar en weglopen ook.
Getwijfeld voor een chip, maar toen het na een lange periode heel kort weg was en weer terug kwam toch er maar 1 laten zetten.
Heb er weer een hele fijne hond voor terug.
Dat likken en soms klappertanden erbij doet hij nog steeds maar in mindere maten.
Laat hem eind van het jaar ook helpen

[Hylos]

Hylos en Shibby, kom d'r maar in

Tsja, wat zal ik er over zeggen.
Xavi is niet een hond die vooraan staat te wachten op een commando. Hij is zelfstandig. Door al die hormonen erbij is hij wel heel erg niet bereikbaar. Ik besta buiten niet en op les bestond ik ook niet. Inmiddels op les wel, maargoed.
Drentelen in huis, piepen, jammeren, van deur tot deur lopen, hijgen overal op rijden.. tsja ook wel echte puber dingen. Xavi kreeg en chip en toen barste de hel los.
Ten eerste werd hij heeeel rustig in huis. Sliep (veel) te veel.. lui dus. Buiten was hij bereikbaarder maar veel snuffelen en markeren doen ze alsnog hoor. En op les kon ik ook nog steeds niks met hem. Het is bij hem dus onzekerheid en spanning en door het testosteron weg te halen, wordt dat alleen maar erger!
Het allerergste was dat hij uit begon te vallen naar honden.. dat deed hij voorheen dus helemaal niet.
Dat was echt niet fijn.. kon soms op 100 meter afstand al, dan begon hij al uit te vallen. Pure angstagressie.
Nou, dan maar met een trekkende hond over straat.

Ik was blij toen het uitgewerkt was. Het uitvallen is bijna helemaal weg. Hij wordt iig niet gecastreerd.
Nu hij wat ouder is, snuffelt en markeers hij nog steeds (ja, het is een reu!) Maar dat gejammer en gedoe is voorbij en overal op rijden doet hij ook niet meer.

Sluit je af van dat gejammer om je heen over castratie. Reuen mogen blijkbaar geen ballen hebben, die horen er af. Je kunt natuurlijk best een chip proberen maar verwacht geen wonderen.

[laeken]

Zie het als iets waar jij aan moet werken en niet iets wat je een snelle fix kan geven met een spuitje, pil of castratie.
Dapper is nooit gecastreerd en hij had een gouden karakter. Ja, hij vocht maar verder was hij karaktertechnisch gezien de ideale hond. Lief, zachtaardig en vooral heel erg tolerant. Ook naar de andere honden. Ik weet dat castratie dat kapot maakt. Je reu wordt dan minder lief naar andere honden als dat al een issue was. Dus teven kunnen dan zijn irritatie opwekken. Iets dat zelden voor komt bij intacte reuen. Ook wordt voer heel belangrijk en gaan ze ook vaak voer zoeken. Poep bv. En als ze voer hebben worden ze er ook sneller nijdig om tegen hun omgeving. Reuen die gecastreerd zijn gaan soms vechten met elke hond. Dus ook teven. Teven vinden die reuen ook niets soms.

Wat ook een rol speelt bij mij is de fysiek. Een reu is gewoon mooier dan een castraat. Daarover is vaak veel discussie maar de mensen die echt kunnen kijken en die echt oprecht schoonheid zien zien dat absoluut. Dat is niet te ontkennen.

Toen Dapper gesteriliseerd werd was onze dierenarts het daar 100% mee eens. Wij wilden natuurlijk geen pupjes maar wel intacte honden en omdat Eva de neiging had om stil loops te zijn en dat ook wel een beetje in haar familie zat hebben we hem laten steriliseren. De dierenarts waar ik een goede klik mee had zei dat hij het slim vond om zijn karakter intact te laten. Hij was naar mens, andere dieren en teven gewoon de liefste hond die er was. Alleen reuen. Kans zou groot zijn dat zijn intolerantie naar reuen zich zou uitbreiden naar andere zaken. En dat was niet handig bij een krachtige hond die een dikke kop had en zijn slachtoffers vooral muurvast hield. Persoonlijk castreer ik dus liever nooit.

Reuen die gecastreerd zijn zijn vaak een tikje onzekerder. En onzekerheid vind ik 10 keer lastiger dan snuffelen aan plasjes, markeren, klappertanden en moeilijk te bereiken zijn. Als je beter je best doet kom je bij elke reu binnen. Immers, heel veel werkende honden zijn intact als ze werken met hondengeleiders. Honden die hulp geven daarentegen niet. Want hun baasjes zijn geen hondengeleider en ze moeten vooral heel volgzaam en makkelijk zijn. Voergericht en niet te druk. Echte hondenmensen werken eigenlijk standaard met intacte honden en kampioenen in de sport, IPO, KNPV, behendigheid, flyball, obidience, schapendrijven etc zijn eigenlijk meestal wel intacte dieren. Dat betekent dus dat je op een juiste manier ook prima kan binnenkomen bij reuen.

Nu moet ik ook wel zeggen dat ik heel anders met honden ben dan veel mensen. Ik vind het bv heerlijk als een hond trekt tijdens het wandelen. Laat motivatie zien zou ik zeggen. Mooi juist. En een reu die staat te klappertanden bij een plasje vind ik dus ook prachtig. Dapper kon wel eens ergens op springen, een grote plantenbak bv. en dan gaan grommen naar de lucht. Ondertussen krabte hij met zijn poten en stond hij te piesen als een wilde bizon in de paartijd. Of hij plaste tegen takken van een treurwilg om zichzelf er vervolgens wild grommend doorheen wrijven. Waanzinnig! Of met de achterpoten van de grond je gat tegen een boom duwen om daar een drol tegenaan te plakken op 60 cm van de grond. Zag hij een reu dan nam hij een diepe ademteug, zijn poten zette hij dan stevig in de grond en zijn kop kwam 20 cm hoger te staan.

Dus persoonlijk vind ik dat reuengedrag ook iets heel moois. Eigenlijk net zo mooi als een paraderende Friese hengst die dansend door de wei gaat met een dikke kromme nek.

[laeken]

Het klopt dat er met intacte honden wordt gewerkt maar dan moet je ook niet vergeten dat bij die rassen het werken in de genen zit . Die werken gewoon graag voor je . Nu is dat bij de Hollandse Herder wel iets minder dan bij een Duitser en Mechelaar geloof ik .

Misschien vraagt een Hollander meer van de baas maar het zijn en blijven gewoon pure werkhonden. Een herder kan je echt met de juiste sturing tot een perfect gehoorzame hond maken. Hollandse herders worden gewoon gebruikt voor IPO en andere sporten. Ze hebben geloof ik wel wat meer eigenwijsheid in hun karakter maar dat zegt niet dat je er geen volgzame hond van kan maken.

Want het zijn geen bulldoggen of terriers met dikkoppen die zo eigenwijs zijn dat je er haast niks mee kan soms.

Mijn herder x bouvier was ook heel dominant en ook lastig. Maar dat wil niet zeggen dat ze na een tijdje niet super gehoorzaam was. Je moet alleen even de juiste methode vinden. Een herder is toch wel echt een herder. En juist herders kan je zo baasgericht en volgzaam maken als je zelf wil en kan.

Als deze hond een Ambull was geweest dan had ik je veel succes gewenst maar bij een Hollander moet je echt wel ver komen met de juiste training.

[Leonie.]

Ik heb er bij Lou zeker een jaar over getwijfeld en het uiteindelijk gedaan toen hij drie was. Dat hij klappertandend richting snelweg uit het zicht rende was de druppel.

Ook heb ik hem inmiddels echt laten castreren (toen de chip nog niet uitgewerkt was, dat maakte de operatie minder 'zwaar'). Het bevalt me wel in die zin dat hij inderdaad nu ontzettend goed luistert en niet eerst nog even gaat snuffelen voor hij hier komt. En voorheen is hij een aantal keer aangevallen door verschillende macho reuen. Nu gebeurt dat niet meer. Hij is vriendjes met de hond die een gat in zijn oor beet. Maar ik vind het wel zonde dat zijn vacht minder mooi is en hij steviger is geworden, terwijl hij minder eten krijgt. Hij heeft altijd honger. Deze twee nadelen kwamen trouwens pas naar boven na de definitieve castratie en dus niet met de chip!

Het blijft naar mijn idee dus altijd een gok. Je weet niet hoe het uitpakt. Maar onder meer omdat ik dit jaar een teefje erbij krijg wilde ik die gok wel nemen.

[Laura84]

op je tanden bijten en door blijven gaan, het is een periode. Je zou Bishy (hier op het forum) eens kunnen contacten, haar Dexter is in zijn pubertijd ook een behoorlijke uitdaging geweest, dankzij veel trainen zijn ze nu in rustiger vaarwater terecht gekomen. De aanhouder wint, hou dat aub voor ogen, zeker met een HH

[malinois]

Zie het als iets waar jij aan moet werken en niet iets wat je een snelle fix kan geven met een spuitje, pil of castratie.
Dapper is nooit gecastreerd en hij had een gouden karakter. Ja, hij vocht maar verder was hij karaktertechnisch gezien de ideale hond. Lief, zachtaardig en vooral heel erg tolerant. Ook naar de andere honden. Ik weet dat castratie dat kapot maakt. Je reu wordt dan minder lief naar andere honden als dat al een issue was. Dus teven kunnen dan zijn irritatie opwekken. Iets dat zelden voor komt bij intacte reuen. Ook wordt voer heel belangrijk en gaan ze ook vaak voer zoeken. Poep bv. En als ze voer hebben worden ze er ook sneller nijdig om tegen hun omgeving. Reuen die gecastreerd zijn gaan soms vechten met elke hond. Dus ook teven. Teven vinden die reuen ook niets soms.

Wat ook een rol speelt bij mij is de fysiek. Een reu is gewoon mooier dan een castraat. Daarover is vaak veel discussie maar de mensen die echt kunnen kijken en die echt oprecht schoonheid zien zien dat absoluut. Dat is niet te ontkennen.

Toen Dapper gesteriliseerd werd was onze dierenarts het daar 100% mee eens. Wij wilden natuurlijk geen pupjes maar wel intacte honden en omdat Eva de neiging had om stil loops te zijn en dat ook wel een beetje in haar familie zat hebben we hem laten steriliseren. De dierenarts waar ik een goede klik mee had zei dat hij het slim vond om zijn karakter intact te laten. Hij was naar mens, andere dieren en teven gewoon de liefste hond die er was. Alleen reuen. Kans zou groot zijn dat zijn intolerantie naar reuen zich zou uitbreiden naar andere zaken. En dat was niet handig bij een krachtige hond die een dikke kop had en zijn slachtoffers vooral muurvast hield. Persoonlijk castreer ik dus liever nooit.

Reuen die gecastreerd zijn zijn vaak een tikje onzekerder. En onzekerheid vind ik 10 keer lastiger dan snuffelen aan plasjes, markeren, klappertanden en moeilijk te bereiken zijn. Als je beter je best doet kom je bij elke reu binnen. Immers, heel veel werkende honden zijn intact als ze werken met hondengeleiders. Honden die hulp geven daarentegen niet. Want hun baasjes zijn geen hondengeleider en ze moeten vooral heel volgzaam en makkelijk zijn. Voergericht en niet te druk. Echte hondenmensen werken eigenlijk standaard met intacte honden en kampioenen in de sport, IPO, KNPV, behendigheid, flyball, obidience, schapendrijven etc zijn eigenlijk meestal wel intacte dieren. Dat betekent dus dat je op een juiste manier ook prima kan binnenkomen bij reuen.

Nu moet ik ook wel zeggen dat ik heel anders met honden ben dan veel mensen. Ik vind het bv heerlijk als een hond trekt tijdens het wandelen. Laat motivatie zien zou ik zeggen. Mooi juist. En een reu die staat te klappertanden bij een plasje vind ik dus ook prachtig. Dapper kon wel eens ergens op springen, een grote plantenbak bv. en dan gaan grommen naar de lucht. Ondertussen krabte hij met zijn poten en stond hij te piesen als een wilde bizon in de paartijd. Of hij plaste tegen takken van een treurwilg om zichzelf er vervolgens wild grommend doorheen wrijven. Waanzinnig! Of met de achterpoten van de grond je gat tegen een boom duwen om daar een drol tegenaan te plakken op 60 cm van de grond. Zag hij een reu dan nam hij een diepe ademteug, zijn poten zette hij dan stevig in de grond en zijn kop kwam 20 cm hoger te staan.

Dus persoonlijk vind ik dat reuengedrag ook iets heel moois. Eigenlijk net zo mooi als een paraderende Friese hengst die dansend door de wei gaat met een dikke kromme nek.

Ben t hier wel mee eens...
Natuurlijk is t niet altijd makkelijk. Xavi is een pittig kereltje en vreemde reuen vallen 9 van de 10 x niet in de smaak. So what... dat weet ik en hou ik rekening mee, teven zijn geen probleem en eigen reuen ook niet.
Ja hij klappert weleens bij een plasje... als ik t zat ben moet ie doorlopen en dat doet ie dan ook.
Hij is een reu die Laeken ook noemt... er staat een hond. En stiekem vind ik hem dan best mooi. Een stoere gespierde kerel.
Maar ook geweldig met zn zoon, een kant die niet achter hem gezocht had. Opvoedkundig en in voor een spelletje maar respect staat bovenaan en de rest moet zich daarin schikken. Ik denk dat t een ramp zou worden qua karakter als je hem zou castreren...
Nu weet elke hond wat ze aan hem hebben... hij is duidelijk en erg zwart wit.

[runninggirl]

Haha nu na de voorbeelden van Laeken weet ik zeker dat Jura in het verkeerde lichaam is geboren. Ze is gewoon een reu!

[Bonnie F]

Ik heb Zappa na een chemische castratie om het uit te proberen (2 keer om heel zeker te weten) wel gecastreerd.
Mijn motivatie was dat hij gecastreerd veel blijer en ontspannen was. Hij ging weer spelen, werd veel minder nerveus.
Maar Zappa is dan ook een herder met de draagkracht van een pakje roomboter in de zon.
Hij trok de verantwoording van ballen niet.
Tuurlijk is het nog een regelneef, maar wel 1 die zich laat sturen. Hij moet het niet meer van zijn hormonen en daardoor kan hij ervoor kiezen ander gedrag te vertonen.
En ja, zijn vacht is minder mooi en hij zou meer willen eten dan goed voor hem is.
Een stoere reu is hij nooit geweest.
Daarentegen zit hij zeer goed in zijn spieren. Gelukkig.

[Hippo]

Wij hebben onze eerste dobermann een suprelorin implantaat gegeven en erna laten castreren, helaas werkte het implantaat beter dan de daadwerkelijke castratie. Hij werd niet dikker, niet minder gespierd en hormoon gerelateerde problemen waren over. Hij bleef wel net zo eigenwijs als hij al was . Op andere honden reageerde hij beter(stabieler) en honden reageerde beter op hem, hij is nooit bereden.

Hippo draaide door van de hormonen. Er viel buiten geen land meer mee te bezeilen. Typisch gevalletje 'red zone'. Hij stapte naar buiten met het schuim op zijn bek om elke hond(teef of reu) te vermoorden en liet zich door niks tegen houden. Met 8 maanden laten castreren, binnen 2 weken was hij weer 'normaal'. Ja hij heeft altijd trek, maar dat had hij ook al voor de castratie. Ik ken er maar weinig die zulke spierbonkjes zijn zoals hij.
Hoe hij nu omgaat met andere honden is echt geweldig, super stabiel, blaakt van het zelfvertrouwen en kan met alles overweg. Laat zich niet de les lezen, maar heeft nooit gevochten ondanks vele ontmoetingen met honden die hem tot het uiterste dreven(door er bijv op te klappen). Hij pist niet meer bij elk grassprietje en soms door z'n knietjes (hij pieste al met een poot omhoog met 8 weken ), maar markeert buiten nog wel en dat vind ik prima. Hij heeft wel een aantrekkelijke geur voor sommige intacte reuen die hem dan willen berijden.

Persoonlijk houd ik niet van gedrag wat Laeken als 'prachtig' en 'mooi' beschouwt. Een reu mag bij mij best een reu zijn, maar mijn intacte reuen rollen gelukkig niet door de zelf ondergezeken bosjes en staan niet in het luchtledige te grommen
Een zelfverzekerde hond vind ik prachtig, maar hier wordt er dus niet aan pis gelikt, geklappertand, gereden op andere honden, aan de riem getrokken enz.

Van wat ik ervaar en in mijn omgeving zie is dat angstagressieve honden vaak verergeren in hun gedrag, maar dat de andere honden wel positief reageerde op de suprelorin. Wel wordt het gedrag behoorlijk versterkt de eerste 2-3 weken na het plaatsen van de plantaat.

[xTessa]

Ik heb er wel positieve ervaringen mee. Bij Beau hebben we het ook gedaan. Keek wat meer waar wij waren in het bos en ging ook niet meer zover weg als eerst. Hij was beter bereikbaar. En dat is eigenlijk wel zo gebleven. Het enige waar het niet bij heeft geholpen is zijn aandacht voor het naast lopen. Geef je het commanda doet hij het 5 sec en dan loopt hij weer naar voren. Maar we gaan niet voor een echte castratie. Maar de chemische vond ik toen erg prettig

[malinois]

Kijk en dat is nu zo verschillend voor mensen. Mijn honden hoeven niet naast me te volgen aangelijnd, zolang ik er maar niet als een veertje achteraan bungel. Als ze los lopen mogen ze overal pissen, snuffelen en likken maar aangelijnd alleen op de door mij aangewezen plekken. Likken en klapperen alleen los.
Rollen door de zeik heeft hier nog nooit een hond iets gevonden denk ik wat dat ken ik niet. Grollen bij t wegkrabben van gras maar heel sporadisch bij een plek waar een hond gezeken heeft die ze niet moeten. Als dat alles is...
Wat jij noemt een aantrekkelijke geur dat zou dus funest zijn dat zou echt grandioos verkeerd gaan.
Mijn reuen wandelen dagelijks in een roedel van 5 intacte reuen en je ziet erg mooi de verschillen onderling. Waar de een bij hond a heel ver gaat, haalt diezelfde hond bij hond b. dit niet in zn botte hersens.
Juist die duidelijkheid vind ik erg belangrijk en dat schop je dus wel in de war met (chemische) castratie

[Hippo]

*knip*
Mijn reuen wandelen dagelijks in een roedel van 5 intacte reuen en je ziet erg mooi de verschillen onderling. Waar de een bij hond a heel ver gaat, haalt diezelfde hond bij hond b. dit niet in zn botte hersens.
Juist die duidelijkheid vind ik erg belangrijk en dat schop je dus wel in de war met (chemische) castratie

Dan heb je het over je eigen roedel? Van een hond die andere honden wilde vermoorden, naar nu een hond die je met elke hond samen kan zetten, dat is in mijn ogen geen duidelijkheid door de war schoppen.

Als ze los lopen mogen ze tegen veel dingen aan piesen, maar niet tegen hekken, poorten, auto's e.d. Bij gras, bomen en struiken gaan ze hun gang maar.
Mijn honden lopen overigens 9 vd 10 x los (Hippo en Oscar bijna altijd), dus als ze aan de riem zitten, dan wil ik niet dat ze trekken aangezien ze dan met z'n drieën aan 1 kant/hand lopen. Als ik zeg dat ze mogen trekken, dan is het weer wat anders. Dat is wat ík fijn vind, ik zeg toch niet dat iedereen dat zo moet doen. Volgens mij maakt het geen bal uit of een hond gecastreerd is of niet voor het trekken aan de riem.
Mijn eigen twee mechels hebben niet dat ze Hippo 'aantrekkelijk' vinden ruiken, alleen sommige intacte reuen. En dan nog zorgt dat niet voor situaties waarin het 'grandioos verkeerd' gaat.

[malinois]

Het is geen oordeel, mijn mening. Ik heb ook een hond gehad die andere honden op wilde vreten. Helaas ook mijn eigen honden zowel reu al teef.
Ondanks dat ik over castratie gedacht heb toch niet gedaan dat was niet goedgekomen. Als hij niet eigen honden op zou vreten had hij hier nog gelopen hoor... liep elke dag los en nooit een vreemde hond aangeraakt, hij is herplaatst naar een huis zonder honden. Een geweldige plek die ik hem niet kon geven.

[pioenroos]

Diem heeft 2x een chip gehad en is uiteindelijk toen hij 3 jaar was gecastreerd. Geen spijt van.
Hij begon met markeren rond 4,5 a 5 maanden en was met 8 maanden compleet het padje kwijt. Álles draaide om die hormonen. Het markeren was nog tot daar aan toe maar de rest was extreem: altijd kwijlend klappertanden, altijd onrustig, niet normaal met honden (reu en teef) om kunnen gaan, niet eten. En daarbij slaat spanning bij Diem op z'n darmen dus hij ging ook nog vaak aan de diarree als er erg opwindende luchtjes voorbij kwamen. Ik stond zelfs regelmatig stil in het park met een hond die in de lucht aan het rijden was. Dan was het wachten tot de zwellichamen weer binnen waren want dat liep pijnlijk voor hem natuurlijk.
Met mijn mensenreferentie kader lijkt mij dat voor de hond niet leuk maar voor onszelf was het sowieso niet leuk.

Met 9 maanden heeft hij de eerste chip gehad en met anderhalf jaar een tweede. De eerste weken waren er naar omdat het gedrag alleen maar erger werd maar daarna was het een verademing. Toen de tweede uitgewerkt was heb ik nog gewacht tot hij 3 jaar (en echt volwassen) was om te zien of het gedrag zich zou stabiliseren. Dat leek wel iets, er zat ook veel training in inmiddels dus netjes aan de riem doorlopen en niet eindeloos snuffelen of een andere reu uitdagen ging best maar voor de uiteindelijke opwinding maakte het niks uit. Stond hij alsnog thuis in de lucht te rijden en/of diarree te hebben Laat staan dat je andere leuke dingen met hem kon ondernemen, alles moest onder strak appèl. Met 3 jaar is hij toen definitief gecastreerd.

Hij is nog steeds zelfverzekerd en markeert zich suf en pats met reuen dat het een lieve lust is, als hij die kans zou krijgen. Rijden doet hij ook nog incidenteel op aantrekkelijke teefjes maar laat zich wel stoppen. Het is nu allemaal leefbaarder en hij blijft bereikbaar/af te leiden. Diarree door opwinding heeft hij nu alleen nog in een heel wildrijk gebied
Enige nadeel bij hem is zijn vacht natuurlijk. Maar een professionele trimmer ontwolt hem volledig en knipt hem bij en dan is hij voor een paar maanden weer een keurig hondje

Ik weet heus dat er honden 'voor het gemak' of uit onwetendheid worden gecastreerd. Maar dat is hier echt niet aan de orde hoor, en bij meer mensen die in mijn omgeving wel (of niet) tot castreren van hun hond overgaan. Het is vaak een weloverwogen beslissing met eigen persoonlijke afwegingen. Mijn voorkeur was ook dat Diem zijn ballen gewoon zou houden, niks mis met ballen Maar in zijn geval is het gewoon fijner onderaan de streep

[heimwee]

Ik heb het na heel lang twijfelen wel laten doen, uiteindelijk heeft een wandeling met de hondenschool eigenaresse en gedragstherapeute voor mij de doorslag gegeven. Ze kende mij al van de lessen waar in ik mijn stinkende best deed een compleet reactieve, over de zijk, blaffende hond onder controle te houden en ze zag mij beetje bij beetje wanhopiger worden.

In Italië ging het super met Kalev, maar daar woonde we relatief afgelegen en waren er niet of nauwelijks andere hondenprikkels tijdens het wandelen.
Na de verhuis naar NL ging het van kwaad tot erger. Man wat heb ik me geschaamd en wat heeft het gevoeld als falen, maar wat is het een opluchting nu die chip er zit en ik met een week of 4/5 het verschil begon te merken.

Eerst liep ik over straat met een hond die alles wilde vermoorden, reuen, teven, kinderen, vogeltjes, blaadjes, mensen, fietsers, alles. Ik durfde hem nergens meer los te laten, en ook in huis was het een bonk frustratie.

Uiteindelijk zei Helma tegen mij, Sanne, ik stel het echt niet zomaar voor, maar alsjeblieft, wat doe je jezelf aan, dit is zo overduidelijk hormoon gerelateerd, en er is zo'n makkelijke stopknop voor beschikbaar... Kalev is nog steeds de te zelfverzekerde jongen met een grote persoonlijke zone, maar hij heeft weer rust in zijn kop. Hij is op straat weer bereikbaar, kan tijdens de cursus samen met mij naast andere staan en zitten zonder uit te vallen. Kan weer lekker overal los en kan met andere honden, reu en teef. En als het eens even niet klikt dan hoef ik de bal maar te voorschijn te halen en is er niets leuker dan baas en bal.
Zijn zelfvertrouwen zou nog steeds zo nu en dan een tikkie minder mogen, maar goed daar was het me ook niet om te doen. Ik ben zo blij dat hij weer bereikbaar is. Ook in huis is hij overigens veel leuker gezelschap geworden.

Hij heeft de chip nu ruim twee maanden en ik merk enkel dat hij met meer smaak eet (dat ging eerst ook ontzettend moeizaam), qua vacht, spieren ed is er helemaal niets veranderd.
Of ik hem na deze chip weer laat chippen of helpen weet ik nog niet, ik ben heel erg benieuwd in hoeverre de trainingsstappen die we nu maken hun vruchten af werpen wanneer hij weer 'heel' is. Maar mocht hij dan weer terug vallen doe ik er ons beide een veel groter plezier mee om hem nogmaals te laten chippen/of echt te laten helpen.

[Cindy52]

Ik hink op twee gedachtes, ik kan me voorstellen als je reu totaal onbereikbaar is dat je dan iets moet maar zelf denk ik dat het voornamelijk in opvoeding zit. Je weet als je een reu neemt dat dit consequenties heeft, ik vind het jammer dat mensen vanwege hun eigen keuze dan een ingreep laten doen voor eigen gemak.

[Marco88]

tja, sommige mensen noemen het al vrij snel ''onbereikbaar''

[heimwee]

Ik hink op twee gedachtes, ik kan me voorstellen als je reu totaal onbereikbaar is dat je dan iets moet maar zelf denk ik dat het voornamelijk in opvoeding zit. Je weet als je een reu neemt dat dit consequenties heeft, ik vind het jammer dat mensen vanwege hun eigen keuze dan een ingreep laten doen voor eigen gemak.

En soms is dat dus niet zo en is het ontzettend fijn dat er zo'n, relatief makkelijker, oplossing voor beschikbaar is. Een oplossing die ook nog eens niet definitief is.
Ik heb er vanaf het begin bij mijn reu boven op gezeten, en ik heb altijd gezegd dat ik hem intact wilde laten, maar er was echt geen beginnen meer aan. Hij zat zich zelf ook enorm in de weg, de omslag die er met die chip in 4 weken heeft plaats gevonden is zo enorm dat had ik met trainen nooit voor elkaar gekregen.
Voor de chip kon hij nergens los, was geen enkel ander hond contact meer mogelijk. Nu kan hij weer overal los en kan hij gewoon contact hebben met honden. Niet alleen voor mij is het 'makkelijker' (ik heb nog steeds een hond waar ik goed op moet letten en veel mee moet trainen om het voor hem, mij en de omgeving leuk te houden - die chip is tenslotte geen wondermiddel die alles maar oplost), maar ook Kalev zijn kwaliteit van leven is er echt mee voorruit gegaan.

[Leonie.]

Precies, in zo'n geval is het voor de hond echt een verademing lijkt me.
Ik verwacht niet dat hier op het forum zoveel mensen zitten die het puur voor hun eigen gemak doen.

[lucie]

Ik hink op twee gedachtes, ik kan me voorstellen als je reu totaal onbereikbaar is dat je dan iets moet maar zelf denk ik dat het voornamelijk in opvoeding zit. Je weet als je een reu neemt dat dit consequenties heeft, ik vind het jammer dat mensen vanwege hun eigen keuze dan een ingreep laten doen voor eigen gemak.

Kalev zijn kwaliteit van leven is er echt mee voorruit gegaan.

en dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste

[Shibby]

Hylos en Shibby, kom d'r maar in

Rest van de reacties nog niet gelezen.

Shib is puur om medische redenen chemisch gecastreerd en is in gedrag 0,0 veranderd.
Hij vindt andere honden nog steeds spannend en doet dan alsof hij hartstikke stoer is, maar gaat niet vechten. Dit was al voor de chip en is nu nog steeds zo.
Teven en hun plasjes zijn nog steeds verrekte interessant en als er een loopse teef in de buurt is, zit hij nog steeds piepend voor het raam. Ook in dat opzicht is hij 0,0 veranderd.
Hij eet nog steeds evenveel als voorheen en komt nog steeds 0,0 aan.

Wat mij betreft dus ideaal, want ik heb echt doemscenario's in mijn hoofd gehad toen ik de keuze moest maken om hem chemisch te laten castreren. Maar Shib is godzijdank gewoon exact dezelfde gebleven, alleen zijn prostaat is weer op normaal formaat (en zijn ballen zij gekrompen ).

Geen info waar je echt iets aan hebt dus denk ik zo

[YvetteJ]

Ik heb met m'n Cairn wel heel positieve ervaringen, hij heeft de chip gekregen toen hij 4 was en ik had ineens een heel andere hond, heerlijk, eindelijk weer aandacht voor andere dingen als de muts van de eerstbeschikbare teef in de buurt. De chip heeft ruim anderhalf jaar gewerkt, toen heb ik het een aantal maanden aangekeken maar kon uiteindelijk niet voorkomen dat hij weer in zijn oude gedrag verviel en dus heb ik hem toch echt laten castreren.

Volgende keer twijfel ik denk ik weer net zo lang want die vreetkick waar hij sinds de castratie in hangt is best een dingetje maar buiten dat heb ik nu echt een wereldhondje dat supergoed luistert. Geen last van andere reuen die hem lekker vinden ruiken trouwens en de eerste weken is zijn gedrag ook niet verergerd.

Of het in de situatie van TS zal helpen weet ik niet, ik denk dat je wellicht toch ook op zoek moet naar andere trainingsmethoden, als ik lees dat hij door je huis heen loopt te rennen om alles te regelen vraag ik me een beetje af of je de touwtjes niet wat meer moet aanhalen en zelf meer leiding moet nemen. Maar daar kan ik dus weinig over zeggen omdat ik je niet ken

[Shiloh86]

Bedankt voor alle reacties. Heb veel aan de reacties gehad en laat het allemaal eens rustig bezinken en voorlopig aanzien wat ik nog verder kan bereiken met training. Heb daarin wat maatregelen genomen die lijken te helpen.

Want met training komen we langzaamaan wel verder. @YvetteJ, grappig dat je dat zegt, ik kreeg van mijn instructrice juist te horen dat ik de touwtjes mogelijk te strak houdt en het voor Duke misschien wel goed is wat meer vrijheid te krijgen (met als notitie dat ik dat voorzichtig moet doen omdat hij er ook snel misbruik van maakt). We komen op dat punt zeker langzaam verder. Het is in zon situatie echt het geval dat hij zichzelf in zijn hoofd helemaal opfokt en ik hem moeilijk bereiken kan. Het is daarin op zon moment echt de kunst om het "snap out of it" knopje te vinden. En dat gaat steeds beter en sneller.

Buiten loopt hij inmiddels met een speurlijn van 10 meter aan zijn tuig mee te slepen. Dat werkt gelukkig erg goed, ik heb als het nodig is snel de controle terug en hij gedraagt zich net zo vrij als dat hij helemaal los is. Dat gaan we de komende maanden zo houden. Merk daarin dat ik ook sneller tot hem doordring en hij sneller en betrouwbaarder naar commando's luistert.

Kom alleen steeds thuis met een vieze modder lijn en handen... Maar ach

[YvetteJ]

Dat zeg ik, ik kan het zo ook niet inschatten. Ik hoop voor je dat je een manier vindt om hem een superfijne huisgenoot te maken en dat jullie veel straks met elkaar kunnen lezen en schrijven, al dan niet met een chip
Puberteit is gewoon helemaal geen leuke periode maar ik ben wel van mening dat wat je nu investeert je absoluut eruit gaat halen als de hormonen straks wat bedaard zijn.