De eerlijke rasbeschrijving

[Paisley]

Veel rasverenigingen doen hun best om hun ras in goed daglicht te plaatsen. Ergens logisch, want de beschrijvingen zijn vaak geschreven door mensen die helemaal gek zijn op het ras!
Steeds meer zie ik dat er ook veel wordt gewezen op de negatieve aspecten van het ras. Ik ben 'op papier' lang verliefd geweest op Schotse collies, maar toen ik er achter kwam dat de beschrijving "hoort geen spoor van angst te tonen" vaak betekende dat ze angsten hebben voor heel dagelijkse dingen, zoals rondzoemende insecten, vreemde oppervlakten zoals glimmende vloeren of overvliegende vliegtuigen, was ik wel genezen en ben verder gaan kijken.

Ook alle spaniël achtige honden zouden op papier heel goed bij me passen. Ik houd van levendige, sportieve honden. Maar het jolige gedartel en de beweeglijkheid in alle windrichtingen van Spaniëls werken me een pak op mn zenuwen. Vaak zijn het hele leuke hondjes waar niets mis mee is, maar ze zitten op 1 of andere manier in mn allergie (wat echt volledig aan mij ligt)


Ik vind niets zo leerzaam als een hond meemaken. Niet in een kort moment tijdens een gezamenlijke wandeling, maar door ze echt een tijdje mee te maken in het dagelijkse leven.


Als ik met andere working kelpie eigenaren spreek, komen heel veel dingen overeen die ik met Kiwi heb. Toch lees ik het nergens in de beschrijvingen die ik tegen kom via diverse bronnen. Dat heeft er ook mee te maken dat hoe wij in Nederland met honden omgaan heel erg kan verschillen van hoe de mensen die de teksten hebben geschreven met hun honden omgaan.

Als ik de beschrijvingen over de stabij lees, kloppen ze wel aardig en dat zal er ook mee te maken hebben dat het vanuit een Nederlanse omgeving geschreven is.

Als je een toekomstige eigenaar zou moeten wijzen op een karaktereigenschap van jou ras, waar zou je die mensen dan op wijzen? En dan bedoel ik de eigenschappen die je herkent bij meerdere rasgenoten, maar wat je niet in de ras beschrijving leest.

Ik ben heel erg benieuwd

[DeDiana]

Bij de collie zeker dat het een zeer gevoelige hond is. Dat vind ik gelden voor alle collies die ik ken, zowel Engelse als Amerikaanse type, en staat niet in de Engelse of Amerikaanse rasstandaard. Dat moet je echt liggen, zo'n gevoelig karakter. Angst is absoluut ook iets om bij de collie rekening mee te houden.

[Fotogravinnetje]

Markiesjes: (erg) gevoelig, erg goed in manipuleren van hun baasjes, hebben consequente, maar heel zachte hand van opvoeding nodig. Ze kunnen goed met kinderen omgaan, maar ik zie ze niet als ideale gezinshond. Gezin is vaak toch erg druk voor gevoelige Markiesjes. Als baasjes zich laten manipuleren, raakt het Markiesje vaak toch wel onzeker en gaat daardoor sneller keffen. Ze leren wel makkelijk en graag, zijn graag bij de baas, passen zich makkelijk aan het energieniveau van hun baas aan: wil je veel wandelen, staat ie altijd klaar; wil je liever de hele dag op de bank hangen, is ie daar ook tevreden mee. Toch zijn het wel echt actieve hondjes, dus te veel dagen alleen maar bankhangen moet je niet met ze doen.
Als je het vanaf het begin goed begeleid, hoeven ze ook niet overdreven waaks te zijn. Alert wel, maar je kunt ze prima leren om zwijgend naar buiten te kijken, zwijgend bezoek binnen te halen en niet te blaffen om het blaffen. Zelfs met een blafkeesje als directe buurman is het hier gelukt.
En ja, het zijn toch wel echt spanieltjes in hun gedrag en daar hou ik van

[lucie]

over herders is denk ik alles wel geschreven; misschien zou ik erbij zetten dat ze ondanks hun baasgerichtheid toch fanatieke jagers kunnen zijn (en dan niet alleen op katten )

De Magyar Agar is zowiezo al veel minder bekend. Wat Nanna schrijft over trainbaarheid, onderschrijf ik. Lizzy doet alles voor wat lekkers, vindt het nog leuk ook, en luistert prima zolang je er geen druk op zet. Wat haar ras onderscheidend maakt van andere windhonden is dat ze behoorlijk waaks is (ver absoluut niet blafferig) en géén pure zichtjager. Ze gebruikt al haar voortreffelijk ontwikkelde zintuigen om wild op te sporen. Zeker belangrijk om te weten als je verwacht een hond te krijgen die terugkomt zodra het konijn zn hol in is.
Gelukkig hebben ze ook een aangeboren luiheid en die trainbaarheid

[alm@]

Teckels zijn klootzakken. Nooit aan beginnen als je niet gillend in een dwangbuis in een gesloten afdeling wilt eindigen

Nietus

[Lemuria]

Als baasjes zich laten manipuleren, raakt het Markiesje vaak toch wel onzeker en gaat daardoor sneller keffen.

Christus ja. De buren van een vriend hebben 5 van die kefjoekels. Elke keer dat er iéts gebeurt, slaat de meute aan Maar goed, die hondjes maken ook verder niks mee, alleen op de jaarlijkse markiesjeswandeling worden ze even uit de kast getrokken om ze te showen

[Marjoleine]

Stabij en wetterhoun: die beschrijvingen zijn van mijn hand, en die zijn dus compleet wat mij betreft

Havanezer: de beschrijving klopt wel aardig maar je zou er toch bij mogen zetten dat die kleine rasjes vaak traag en lastiger zindelijk worden.
Het is de oceaan niet die je moet dweilen maar het is wel handig om te weten.

[Maeve]

Ik denk dat onze RV als één van de weinigen het ras juist liever afraadt Ze zijn mijn inziens ook best eerlijk over het karakter. Dit staat op de website:

"De Nova Scotia Duck Tolling Retriever is gefokt als werkhond en dankt veel van zijn karaktereigenschappen juist aan het specifieke werk waarvoor hij is gefokt. In Nederland zal over het algemeen slechts van de apporterende eigenschap van de Toller op de praktische jacht gebruikt gemaakt worden. De Toller is een gepassioneerde apporteur die over genoeg kracht moet beschikken om een volwassen gans aan land te brengen. Het spreekt voor zich dat niet van elke Tollereigenaar verwacht wordt dat hij met zijn hond de jachtsport gaat beoefenen, andere hondensporten liggen ook binnen zijn mogelijkheden. Denk hierbij aan behendigheid, obedience en gehoorzaamheid. De Toller is een zeer intelligente hond met een groot uithoudingsvermogen. Hij is een kundige en sterke zwemmer en een natuurlijke en goede apporteur op land zowel als uit het water, waarbij hij zichzelf snel in actie brengt zodra er een indicatie gegeven wordt dat apporteren gewenst is. Zijn sterke wil om te apporteren en zijn speelsheid zijn essentieel voor zijn "Tolling" eigenschap. Zelfs een taak als hulphond of reddingshond zijn op zijn lijf geschreven.

De natuurlijke wil om te apporteren en zijn speelsheid zijn noodzakelijk voor de "tolling" eigenschap. Zoals ook van "voorstaan" bij staande honden kan worden gezegd, geldt dat de "tolling" eigenschap erfelijk bepaald is en niet of nauwelijks kan worden aangeleerd. De honden hebben een intens en natuurlijk plichtbesef. Met pups, jonge én volwassen honden moet worden getraind, maar het opbouwen van een hechte relatie door de kinderen balletjes te laten weggooien, die de Tollers steeds weer met plezier zullen gaan halen, is ook trainen. De mensen in Nova Scotia spreken ook niet van werken met de hond maar van "playing the dog". Andere eigenaren zeggen dat het apporteer-maniakken zijn. "Als ooit iemand een balletje weggooit blijft de Toller hem net zolang terugbrengen totdat de arm van deze ongelukkige eraf valt". Er is een verhaal bekend van een Toller die steeds zijn balletje meeneemt naar de top van een heuvel om hem daar te laten vallen. Vervolgens loopt hij er hard achteraan in een poging het balletje te pakken te krijgen voordat het beneden is. Dit spelletje kon zich uren lang herhalen.

De Toller vertoont in gedrag overeenkomsten en verschillen met andere retrieversoorten. Het ras is gevoelig en erg gehecht aan zijn roedel. De Toller is niet altijd zo'n allemansvriend als de Golden Retriever. Ten opzichte van vreemden stelt hij zich soms wat gereserveerd (maar zeker niet agressief) op. Ook in de training onderscheidt de Toller zich door de hoge mate van intelligentie. Een Toller zal niet klakkeloos doen wat zijn baas van hem vraagt, maar zelf nagaan of er niet een eenvoudigere manier is om het door de baas gewenste resultaat te bereiken. Dit maakt dat voor een goede training een geduldige aanpak is vereist. Het is deze gevoeligheid die in het hele wezen van de Toller zichtbaar is en het trainen tot een aparte uitdaging maakt. Het is dus ten zeerste aan te bevelen met de hond te wandelen, te trainen, te spelen, te sporten en/of te werken. Mits aan deze voorwaarden wordt voldaan, kan de Toller een leuke en rustige "huishond" zijn."

Het enige wat er wat mij betreft uit mag, is dat het apporteren van balletjes ook trainen is. Ja, ze vinden het leuk. Maar echt niet genoeg voor de gemiddelde Toller, voor je het weet bouwen ze een dijk van een conditie op en moeten alleen nog maar meer doen. Dat red je niet met balletjes gooien.

[S@ndr@]

Tja, ik vind de CC ook heel gevoelig........ en ik kan geen eerlijke rasbeschrijving geven, ik weet wel dat dit ras niet bij iedereen past, dat dan weer wel. en ik zou hem zeker niet aan iedereen aanraden bij sommige mensen zou het een kleien ramp kunnen worden

Karakter
De Cane Corso is een vriendelijke, imposante hond. Hij dwingt door zijn rustige robuuste voorkomen respect af. In huis is het een rustige hond, buiten is het een actieve hond die zich uren lang kan vermaken. Naar mensen toe is het een sociale hond, maar afwachtend naar vreemden. Het is een goede waakhond. Naar andere honden toe is de Cane Corso ook sociaal en speelt graag met soortgenoten. Het is belangrijk om de hond goed te socialiseren. Als de Cane Corso niet sociaal wordt opgevoed, zal hij een teruggetrokken houding aannemen met een waakse instelling. Vanwege zijn nieuwsgierige en leergierige instelling is de Cane Corso zeer geschikt om gehoorzaamheidstrainingen te volgen.

dan vergeten ze even dat er behoorlijk wat zijn die sexe intolerant zijn - gehoorzaamheidstraining is hartstikke leuk als je oefeningen maar 1 keer doet - de CC verveelt zich al gauw mateloos en gaat lopen stieren terwijl die het best kan,.... en ja socialiseren lost niet alles op he, want ze laten het kaas niet van hun brood afvreten

[dagmar88]

Als je een toekomstige eigenaar zou moeten wijzen op een karaktereigenschap van jou ras, waar zou je die mensen dan op wijzen? En dan bedoel ik de eigenschappen die je herkent bij meerdere rasgenoten, maar wat je niet in de ras beschrijving leest.

Ik heb zelf de karakterbeschrijving van de amerikaanse stafford aangepast op wikipedia en het is na enkele jaren inmiddels nog niet gewijzigd.
Zowel de rasvereniging van de sbt als de amerikaanse stafford nemen het woord hond agressie niet in de mond.

[Paisley]

Als je een toekomstige eigenaar zou moeten wijzen op een karaktereigenschap van jou ras, waar zou je die mensen dan op wijzen? En dan bedoel ik de eigenschappen die je herkent bij meerdere rasgenoten, maar wat je niet in de ras beschrijving leest.

Ik heb zelf de karakterbeschrijving van de amerikaanse stafford aangepast op wikipedia en het is na enkele jaren inmiddels nog niet gewijzigd.
Zowel de rasvereniging van de sbt als de amerikaanse stafford nemen het woord hond agressie niet in de mond.

Wat bizar, omdat het juist een heel veel voorkomend probleem is en ook heel veel aanpassing van de eigenaar vraagt als t raak is!

[Machie]

Csiva is niet raszuiver, maar in alles een Pumi/Mudi (die 2 lijken qua karakter veel op elkaar) terughoudend zijn ze bijna allemaal, en bij (te) veel kan dat helaas doorslaan naar angst. Verder enorm vocaal maar dat is te sturen, al moet je er vanaf pup af aan wel goed bovenop zitten. Dumás heeft het 1e jaar van zn leven alles bij elkaar mogen blaffen en dat krijg ik echt niet meer eruit. Helaas..

[ranetje]

Als je een toekomstige eigenaar zou moeten wijzen op een karaktereigenschap van jou ras, waar zou je die mensen dan op wijzen? En dan bedoel ik de eigenschappen die je herkent bij meerdere rasgenoten, maar wat je niet in de ras beschrijving leest.

Voor de Korthals griffon staat o.a. dit:
"De Griffon is een temperamentvolle veelzijdige jachthond, zowel voor als na het schot. Een hond met een prima neus, die rotsvast voorstaat, goed onder appel staat en alles te land of te water apporteert"
Mooi gezegd, maar geen enkele hond staat aangeboren goed onder appel
Dat is trainen en nog eens trainen omdat je te maken hebt met een hond met veel jachtpassie.

Al zou geen zinnig mens bedenken dat het gemakkelijk is, zo'n voorstaande jachthond, lijkt het me toch dat daar best even wat meer nadruk op kan worden gelegd.
Daar wijs ik dus op als me informatie wordt gevraagd.

[Paisley]

Ik vind de Working kelpie Council teveel oogkleppen hebben. Ze raden de working kelpie absoluut af als huishond. Natuurlijk zijn het werkhonden de puur gefokt zijn op hun capaciteiten bij het vee, maar het bekent niet dat dat het enige is wat je ermee kan doen. Er zijn zelfs kringen waar je scheef wordt aangekeken als je zegt dat je een working kelpie hebt maar geen vee hebt

Nu denk ik dat we in nederland sowieso gewend zijn om meer met onze 'huishonden' te doen dan in Australie. Op de kelpie facebookgroep kom ik nog regelmatig verhalen tegen van mensen die hun hond in de tuin hebben en zich afvragen hoe het komt dat hun kelpie zich over het 2m hoge hek heen werkt. Die blijken verder nauwelijks te worden uitgelaten, of alleen in het weekend gaan ze eens wandelen.
Die vinden het op hun beurt dan weer gek dat ik een kelpie heb en een piepklein tuintje waar ze nauwelijks gebruik van maken. Waar heb je dan een hond voor, denken ze dan

Maar in Nederland ken ik de working kelpies als zeer geschikte honden voor de toegewijde hondeneigenaar. Ik vind ze zelfs enorm makkelijk van karakter. Stukken makkelijker dan andere werkhonden onder de herders, zoals de Cattle dog of een werklijn Mechelaar.
Ik ben lang 'bang' voor de werkdrift van Kelpies geweest en dat bleek totaal onterecht. Ik ken inmiddels een hoop working kelpies en stuk voor stuk zou ik ze zo in huis nemen. Ik ken ook geen 'ontspoorde' kelpies, zoals je bij Border collies wel eens tegen komt en ook bij duitse/mechelse/hollandse herders met veel werkdrift.

[Marjoleine]

Csiva is niet raszuiver, maar in alles een Pumi/Mudi (die 2 lijken qua karakter veel op elkaar) terughoudend zijn ze bijna allemaal, en bij (te) veel kan dat helaas doorslaan naar angst. Verder enorm vocaal maar dat is te sturen, al moet je er vanaf pup af aan wel goed bovenop zitten. Dumás heeft het 1e jaar van zn leven alles bij elkaar mogen blaffen en dat krijg ik echt niet meer eruit. Helaas..

Vergis je je niet een letter wat Dúmas betreft?
Puli, Pumi, Mudi, het is lastig, maar enfin, dat geblaf doen ze wel alledrie volgens mij

[_Jules_]

Dit staat er bij onze rasvereniging.. nou daar heb je echt wat aan
Veelzijdige, gemakkelijk af te richten, karaktervaste en gepassioneerde jachtgebruikshond,
die systematisch en volhardend zoekt, echter niet overdreven temperamentvol. Opvallend goede neus. Rooftuig- en wildscherp, waakzaam, maar niet agressief. Betrouwbaar bij het vorstaan en bij het waterwerk. Opvallende aanleg voor het werk na het schot.

En dit van een fokker, dat lijkt er meer op..
De Weimaraner is een aanhankelijke hond ten opzichte van zijn baas en zijn gezin. Hij is zeer gesteld op aandacht en gezelschap. Zijn aanhankelijkheid en ‘Will to Please’ zorgen ervoor dat (indien de hond consequent wordt opgevoed) gemakkelijk op te voeden is.
De Weimaraner heeft echter wel een duidelijke baas nodig!!
Naar vreemden toe kan de Weimaraner wat terughoudend zijn.
Het is een alerte hond, die echter niet bij elk wissewasje zal blaffen.

Met andere honden kan de Weimaraner het over het algemeen goed vinden.
Hij/zij is zeker geen vechtersbaas, maar laat zich de kaas zeker niet makkelijk van het brood eten! De Weimaraner is een jachthond, wat inhoudt dat sommige honden hun passie voor wild tonen tijdens het wandelen. Mits goed getraind zal dit geen problemen opleveren. Overigens is de Weimaraner een stuk honkvaster dan veel andere jachthonden. Dit komt door zijn grote aanhankelijkheid ten opzichte van zijn baas.
De Weimaraner is een sportieve hond, die elke dag een flinke wandeling (van de 4 wandelingen moet er 1 zijn van minimaal een uur los lopen) echt nodig heeft!!
Wordt hier aan voldaan dan heeft u thuis een hele fijne rustige en relaxte hond.


Dat laatste komt overeen met hoe ik ze ken. Alleen qua karakter zitten er wel veel verschillen tussen de weimpjes. Zijn veel fokkers in Nederland die met klote karakters fokken en met bepaalde lijnen die je niet als huishondje moet plaatsen. Wat ze dan natuurlijk wel doen en dan een hele gezellige hond gaat worden...
En wat er wel bij mag is dat je bij Weimpjes het alleen zijn heel goed moet opbouwen en vroeg mee beginnen, anders krijg je daar problemen mee. Ze kunnen ook erg creatief zijn met je spullen als ze niet genoeg beweging krijgen. Of zoals die van mij...alle spullen brengen die ze kunnen vinden en ermee om je heen blijven lopen totdat ze aandacht krijgen.

[Machie]

Csiva is niet raszuiver, maar in alles een Pumi/Mudi (die 2 lijken qua karakter veel op elkaar) terughoudend zijn ze bijna allemaal, en bij (te) veel kan dat helaas doorslaan naar angst. Verder enorm vocaal maar dat is te sturen, al moet je er vanaf pup af aan wel goed bovenop zitten. Dumás heeft het 1e jaar van zn leven alles bij elkaar mogen blaffen en dat krijg ik echt niet meer eruit. Helaas..

Vergis je je niet een letter wat Dúmas betreft?
Puli, Pumi, Mudi, het is lastig, maar enfin, dat geblaf doen ze wel alledrie volgens mij

Heb bij Dumás geen ras gezet. Dat is een Puli, heb ik als algemeen bekend aangenomen
Csiva is een Pumi/Mudi mix.

En idd, ze blaffen alle 3. Maar van deze 3 hondjes in de Puli verreweg het makkelijkste.

[_Jules_]

Teckels zijn klootzakken. Nooit aan beginnen als je niet gillend in een dwangbuis in een gesloten afdeling wilt eindigen

Nietus

Nou.. Ik eerst weleens op fb teckelgroepen en als je daar die verhalen leest.... Maar het lijkt ook wel alsof de meeste wonen bij baasjes die niet aan opvoeden doen

[Marjoleine]

Nou.. Ik eerst weleens op fb teckelgroepen en als je daar die verhalen leest.... Maar het lijkt ook wel alsof de meeste wonen bij baasjes die niet aan opvoeden doen

Nee, want teckels zijn toch wel heerlijk eigenwijs

Overigens zie je dat bij wetters ook: niet opvoeden en dan zeggen dat ze niet luisteren en dat dat bij het ras hoort.

[ranetje]

Teckels zijn klootzakken. Nooit aan beginnen als je niet gillend in een dwangbuis in een gesloten afdeling wilt eindigen

Nietus

Nou.. Ik eerst weleens op fb teckelgroepen en als je daar die verhalen leest.... Maar het lijkt ook wel alsof de meeste wonen bij baasjes die niet aan opvoeden doen

Er zijn ook wel vrij veel eigenaren ("baasjes") die van mening zijn dat je een teckel niets kunt leren "omdat ze daar te eigenwijs voor zijn".
Dan zit je al snel in de hoek "niet opgevoed"

[tycha]

De geluidsgevoeligheid bij de collie, vind ik in geen enkele rasbeschrijving terug. Ik wist niet wat ik me erbij moest voorstellen. Maar heb het nu met Triss wel ervaren. Het is wel in goede banen te leiden, maar best wel een issue vind ik. Je moet echt met beleid haar aan nieuwe geluiden laten wennen. Doe je het goed, dan is het ook goed, maar er zeker wel rekening mee houden.
Angstig vind ik haar overigens helemaal niet. Ze is juist erg open, blij en gaat overal op af, en best wel zelfstandig.

[Maeve]

Ik vind de Working kelpie Council teveel oogkleppen hebben. Ze raden de working kelpie absoluut af als huishond. Natuurlijk zijn het werkhonden de puur gefokt zijn op hun capaciteiten bij het vee, maar het bekent niet dat dat het enige is wat je ermee kan doen. Er zijn zelfs kringen waar je scheef wordt aangekeken als je zegt dat je een working kelpie hebt maar geen vee hebt

Nu denk ik dat we in nederland sowieso gewend zijn om meer met onze 'huishonden' te doen dan in Australie. Op de kelpie facebookgroep kom ik nog regelmatig verhalen tegen van mensen die hun hond in de tuin hebben en zich afvragen hoe het komt dat hun kelpie zich over het 2m hoge hek heen werkt. Die blijken verder nauwelijks te worden uitgelaten, of alleen in het weekend gaan ze eens wandelen.
Die vinden het op hun beurt dan weer gek dat ik een kelpie heb en een piepklein tuintje waar ze nauwelijks gebruik van maken. Waar heb je dan een hond voor, denken ze dan

Maar in Nederland ken ik de working kelpies als zeer geschikte honden voor de toegewijde hondeneigenaar. Ik vind ze zelfs enorm makkelijk van karakter. Stukken makkelijker dan andere werkhonden onder de herders, zoals de Cattle dog of een werklijn Mechelaar.
Ik ben lang 'bang' voor de werkdrift van Kelpies geweest en dat bleek totaal onterecht. Ik ken inmiddels een hoop working kelpies en stuk voor stuk zou ik ze zo in huis nemen. Ik ken ook geen 'ontspoorde' kelpies, zoals je bij Border collies wel eens tegen komt en ook bij duitse/mechelse/hollandse herders met veel werkdrift.

Ik snap de overdreven reactie van de RV wel. Bij ons zie je dat ook, van puur werkhond naar "je kan er mee werken" en inmiddels staat de Toller bekend als nerveus, ongehoorzaam en zenuwachtig omdat de grote meerderheid niets met de hond onderneemt En dát heeft niemand gezegd, dat je er dan maar niets mee moet doen. Maar dat is wel het logische gevolg, helaas.

[_Jules_]

Nou.. Ik eerst weleens op fb teckelgroepen en als je daar die verhalen leest.... Maar het lijkt ook wel alsof de meeste wonen bij baasjes die niet aan opvoeden doen

Nee, want teckels zijn toch wel heerlijk eigenwijs

Overigens zie je dat bij wetters ook: niet opvoeden en dan zeggen dat ze niet luisteren en dat dat bij het ras hoort.

Oh ja dat is het! Heb ik teveel mijn best gedaan met Jules.

Teveel mensen hebben gewoon geen idee hoe ze daarmee om moeten gaan en dan komt het inderdaad maar omdat ze eigenwijs zijn. Tsja dat is die van mij ook, maar luisteren kan ze..naar mij dan;p

[Maeve]

Ik zie de Toller hier in de buurt alleen maar aangeschaft worden als handige miniGolden.
Vloerkleed, dus.

Ja, dat is ook wat ik in mijn mailbox zie Echt 9 van de 10 mailtjes zijn in de trant van "We willen graag een hond, we hebben een grote tuin en bij mooi weer in het weekend gaan we wel eens naar het bos!"

[Paisley]

Ik ken helaas ook tollers die zeer onhandelbaar zijn bij jachttraining, en waar inderdaad nauwelijks mee te werken is door zn neurotische gedrag en gegil. Ik denk dat nervositeit bij de toller los staat van dat er niets mee wordt ondernomen.
De tollers die ik ken wordt veel mee gedaan maar ze zijn 'rondtollende' draakjes tijdens de trainingen. Bij de toller lijkt het er op dat er teveel mee gefokt wordt om aan de grote vraag te voldoen, en dat mede door de selectie op uiterlijk soms het karakter wat wordt vergeten. Al kan ik het mis hebben ben ik me zeker van bewust.

[TessaThomas]

Op de site van de RV is de beschrijving nogal erg beknopt.

De Duitse herdershond moet in zijn karakter beeld evenwichtig, zenuwvast, zelfverzekerd, absoluut
onbevangen en (zonder prikkeltoestand) volkomen goedaardig zijn. Daarbij is hij opmerkzaam en
handelbaar. Hij moet moed, strijddrift en hardheid bezitten om als geleide-, waak-, verdedigings-,
dienst-, en herdershond geschikt te zijn.

Dus daar heb je eigenlijk niks aan. Op andere sites lees je ineens dat een Duitse herder heel sociaal is naar vreemden, terwijl de meeste die ik ken (ook showlijnen) niet meteen heel sociaal naar vreemden zijn.

En je leest nergens over het vocale, of over het altijd bij de baas willen zijn. En nog 1000 andere dingen.

[Paisley]

Ik vind sowieso de combinatie van volkomen goedaardig, handelbaar, strijddrift en hardheid meer duiden op een goede training en competente eigenaar dan dat deze combinatie van nature aanwezig is
Ik denk dat bij harde en strijdlustige honden het een vast gegeven is dat ze niet voor iedereen handelbaar zijn, en dat daar veel werk in kan zitten.

[Maeve]

Ik ken helaas ook tollers die zeer onhandelbaar zijn bij jachttraining, en waar inderdaad nauwelijks mee te werken is door zn neurotische gedrag en gegil. Ik denk dat nervositeit bij de toller los staat van dat er niets mee wordt ondernomen.
De tollers die ik ken wordt veel mee gedaan maar ze zijn 'rondtollende' draakjes tijdens de trainingen. Bij de toller lijkt het er op dat er teveel mee gefokt wordt om aan de grote vraag te voldoen, en dat mede door de selectie op uiterlijk soms het karakter wat wordt vergeten. Al kan ik het mis hebben ben ik me zeker van bewust.

Ik denk niet dat uiterlijk het ding is. Wel dat niet iedereen werkeigenschappen even zwaar laat meetellen in de selectie. Maar! Ook een "werkgefokte" Toller kan zonder goede basis z'n rondtollend draakje worden Ze hebben de neiging om heel actief en speels te zijn, dat is de eigenschap die nodig was voor het tollen en dat staat nogal haaks op wat we tegenwoordig van de jachthond verwachten. Het tollen is eigenlijk een totaal andere discipline dan het werk na het schot, wat we doorgaans uitsluitend doen met retrievers. Dus om dat er goed in te krijgen moet je ook een goede basis leggen. Als je daar pas mee begint na een jaar of twee heb je groot kans dat de hond moeite heeft dit op te pakken inderdaad. Ik ben er met Bizzy heel streng op geweest, echt overdreven vonden sommigen. Vanaf een week of 8 meteen apporteren, maar vooral steadyness. Dus zij moest blijven zitten terwijl ik dummy's opgooide, over haar heen gooide en vaak zelf weer ophaalde. Vorig weekend liepen we tussen de Labradors, Goldens en Flatcoats op een clubdiplomadag en ze deed niet onder voor de anderen qua rust, steadyness en focus. Maar die basis is dus goed. Bij Coda heb ik er nog meer moeite mee omdat we te laat zijn begonnen.

Maar dit is nog een wereld van verschil met de honden die niets te doen krijgen. Dat dat los staat van nervositeit is gewoon echt niet waar. Het aantal herplaatsingen is de laatste jaren enorm gestegen, en als je naar de reden vraagt blijkt vrijwel altijd dat er probleemgedrag is én dat mensen geen idee hebben wat voor hond ze in handen hebben. Dan denken ze inderdaad een kleine Golden Retriever te hebben. Ook de vragen omtrent gedrag en opvoeding via social media bijvoorbeeld stijgt als een malle. En het niveau daalt met de week, denk ik wel eens

[malinois]

Dit zegt de RV van de belgische herder waaronder de mechelaar:

Gedrag / Karakter:
De Belgische Herder is een waakzame en actieve hond, bruisend van vitaliteit en altijd bereid om tot actie over te gaan. Aan zijn aangeboren geschiktheid als bewaker van de kudden paart hij de kostbare goede eigenschappen van de allerbeste waakhond voor huis en erf. Hij is, zonder de minste aarzeling, de hardnekkige en vurige verdediger van zijn meester. Hij verenigt in zich alle vereiste kwaliteiten om een herders-, waak-, verdedigings- en diensthond te zijn. Zijn levendig en alert temperament en zijn zelfverzekerd karakter, zonder ook maar enige vrees of agressiviteit, moeten blijken uit de houding van zijn lichaam en de fiere en opmerkzame uitdrukking van zijn fonkelende ogen. Tijdens het keuren zal men rekening houden met een 'rustig' en 'onverschrokken' karakter.

Er mist imo een stuk over duidelijkheid en consequent zijn. Dat is imo iig voor de mechelaar variant zo enorm belangrijk.
Heel zwart/wit zijn.
Daarnaast zie ik ook niets over het in juiste banen leiden van t waak-/verdedigingskarakter. Het zijn vaak niet de makkelijkste type honden. Zeker ook niet tegen sexegenoten. Ook daar zie ik niet iets van genoemd.
Toch wel handig om te weten.

[lucie]

Dit zegt de RV van de belgische herder waaronder de mechelaar:

Gedrag / Karakter:
De Belgische Herder is een waakzame en actieve hond, bruisend van vitaliteit en altijd bereid om tot actie over te gaan. Aan zijn aangeboren geschiktheid als bewaker van de kudden paart hij de kostbare goede eigenschappen van de allerbeste waakhond voor huis en erf. Hij is, zonder de minste aarzeling, de hardnekkige en vurige verdediger van zijn meester. Hij verenigt in zich alle vereiste kwaliteiten om een herders-, waak-, verdedigings- en diensthond te zijn. Zijn levendig en alert temperament en zijn zelfverzekerd karakter, zonder ook maar enige vrees of agressiviteit, moeten blijken uit de houding van zijn lichaam en de fiere en opmerkzame uitdrukking van zijn fonkelende ogen. Tijdens het keuren zal men rekening houden met een 'rustig' en 'onverschrokken' karakter.

Er mist imo een stuk over duidelijkheid en consequent zijn. Dat is imo iig voor de mechelaar variant zo enorm belangrijk.
Heel zwart/wit zijn.
Daarnaast zie ik ook niets over het in juiste banen leiden van t waak-/verdedigingskarakter. Het zijn vaak niet de makkelijkste type honden. Zeker ook niet tegen sexegenoten. Ook daar zie ik niet iets van genoemd.
Toch wel handig om te weten.

ik blijk geen mechelaar te hebben
Amber is geen vurige verdediger maar zal zich eerder achter mij verschuilen. niet uit angst, maar onzekerheid. onverschrokken is ze ook absoluut niet. Maar naar andere honden is ze altijd 100% lief, geduldig, open en betrouwbaar