Eerst had ik hier een roedel van drie: Coda als duidelijke roedelleidster en daaronder Nilo en hun dochter Bizzy. In deze roedel was spelen niet aan de orde. Coda en Bizzy speelden heel soms samen binnenshuis, maar Bizzy was ook de enige hond waarmee Coda dat wilde. Andere honden die we tegen kwamen tijdens wandelingen werden genegeerd, hooguit een korte kennismaking en dan weer doorlopen. Maar dat was ook hoe Coda het altijd wilde. Ook als ik haar alleen mee had verliep het allemaal zo, als pup heeft ze al nooit gespeeld met anderen. De rest van de wereld was gewoon oninteressant. En omdat zij zo'n overduidelijk en behoorlijk strenge roedelleidster was ging ik er vanuit dat de rest niet speelde omdat dat niet van haar mocht.
Na Coda's dood bleven Nilo en Bizzy over, en zoals ik al had verwacht werden die beide veel spontaner naar andere honden. Vooral Bizzy leerde echt om soms voluit te spelen met andere honden die we tegen kwamen. Uitdagen, wegrennen voor ze en andere honden op een speelse manier opjagen. Tot zover klopte mijn theorie dus, dat Coda degene was die dit gedrag onderdrukte maar dat het wel in Bizzy zit.
Nu hebben we weer een roedel van 3 met Segno erbij van nu 4 maandjes oud. Die zal waarschijnlijk qua temperament wel wat Coda-trekjes gaan ontwikkelen en staat ook redelijk serieus in het leven, maar is voor nu vooral een blije pup die ook wel speelt. Zij en Bizzy spelen veel, en toen ik haar vandaag alleen mee had speelde ze ook even met andere honden in het bos. Maarrrr...sinds we Segno hebben speelt Bizzy niet meer
Zou het een verantwoordelijkheidsgevoel zijn dat maakt dat ze niet meer wil spelen? Is het onverstandig als je een grotere roedel bij je hebt?
Het maakt me overigens niet zo uit hoor, het was lief om haar te zien spelen maar als ze het zelf niet wil is het ook best. Ik vind het hooguit fascinerend en ben wel benieuwd of iemand het herkent





