advies: welk ras past hierbij?

[SannePP]

Ten eerste is PDD-nos niet hetzelfde als autisme. Zelfs verschillende mensen met PDD-nos kunnen heel veel andere symptomen hebben. Je kan in principe geen goed beeld krijgen van iemand alleen doordat hij PDD-nos heeft. Hetzelfde geld voor ADHD, dat betekent echt niet voor iedereen hetzelfde. Ik denk dat er veel honden geschikt zouden zijn, als ze maar een passend karakter hebben. Een puppytest met 8 weken kan een goed beeld geven van welke pup het beste bij hun zou horen. Zou alleen niet voor te kleine hondjes gaan denk ik.

Dat is absoluut waar Maeve!

Wat is een puppytest? En hoe werkt dat?

[Brindlecardi]

Ik zou wachten tot de kids wat ouder zijn.

[Mojuan]

Het is denk ik beter om te wachten tot de kinderen wat ouder zijn.
Eigenlijk hetzelfde als wat veel van mijn voorgangers al hebben gezegd.
Dus voorlopig even nog geen hond aanschaffen.

[M@scha]

dit soort uitzonderingen zijn natuurlijk hartstikke mooi!

Jammer dat er hier alleen gekeken wordt naar dat het sjielig is voor de hond in kwestie.

uhm, volgens mij heb ik het geen seconde over de hond maar over een gezin dat ramgek wordt

misschien had je het tegen iemand anders toen je dit typte?

[Hanneke2]

Ik heb zelf een hele lieve brave teckelpup geplaatst bij mensen waarvan het jonge zoontje autistisch is.
Het jongetje wilde nooit wat; niet op voetbal, niet op een club, niks.
Nu hij zijn teckeltje heeft is met het hondje gaan trainen op de kynologenclub en hij doet het lang niet slecht! Het hondje is dol op zijn jonge baasje en het zusje van het jongetje is boos dat de hond altijd bij haar broertje zit en wil nu ook een "eigen hond"

Ik vind het gewoon raar om kinderen als hondenbaasje te diskwalificeren, puur omdat ze een gedragsstoornis hebben. JUIST deze kinderen kunnen heel veel baat hebben bij een hond(je).
Het is aan de ouders om met verstand en beleid te beslissen óf er wel een hond bij kan en zo ja, welke.

Ik diskwalificeer de meeste kinderen als hondenbaas, simpelweg omdat het kinderen zijn. Een gemiddeld kind van 4, met of zonder gedragsstoornis, is in mijn ogen niet de makkelijkste combi met een hond. Tuurlijk kan je het enorm treffen met de hond, maar wat ik aangaf, een hond die zich prima amuseert tussen kind+vriendjes, heeft ook de neiging om mee te gaan spelen, en dan krijg je op z'n best door de lucht vliegende Barbies en omvergelopen Duplo-bouwsels.

Een kat kan zich veel makkelijker aan de situatie onttrekken, daar zou ik dan misschien nog eerder aan denken in dit geval. Hoewel ik moet zeggen dat mijn kinderen menige (onterechte) haal hebben opgelopen van een van onze katers die al uitviel als ze iets te luidruchtig langsliepen. Daartegenover stond dan weer een kat die zich spinnend liet rondrijden in de poppewagen, maar kleine kinderen met dieren blijft een gok.

Ben het overigens helemaal met je eens dat mensen met autistische stoornissen gigantisch veel kunnen hebben aan een dier, maar dan denk ik aan volwassenen en aan oudere kinderen, waarbij het dier geen 'hulpdier' is, maar gewoon een maatje. Ik hou niet zo van 'hulpdieren', omdat er in veel gevallen tegennatuurlijk gedrag van wordt geeist.

[Duvel]

n kennis van me heeft 2 zoons waarvan 1 ADHD, 1 gezond, inmiddels in de leeftijd van nu 9 en 11 jr. Hun CC is nu 5 jr en van pup af bij hun. Tussentijds hebben ze ook nog een oudere CC opgenomen (inmiddels overleden). Dat ging en gaat super. De kinderen, juist die met ADHD trekt zich enorm op aan de hond.

Vriendin heeft 2 zoons die beide doof zijn en ook nog 's behoorlijke drukte makers. Ook daar gaat het super met de CC (ook vanaf pup).

De optie GEEN hond, vind ik wat cru. Veelal zorgen dieren juist voor beter contact en verbetering bij sommige ziektes. Dat daar niet aan gedacht word....

[Ellen.]

n kennis van me heeft 2 zoons waarvan 1 ADHD, 1 gezond, inmiddels in de leeftijd van nu 9 en 11 jr. Hun CC is nu 5 jr en van pup af bij hun. Tussentijds hebben ze ook nog een oudere CC opgenomen (inmiddels overleden). Dat ging en gaat super. De kinderen, juist die met ADHD trekt zich enorm op aan de hond.

Vriendin heeft 2 zoons die beide doof zijn en ook nog 's behoorlijke drukte makers. Ook daar gaat het super met de CC (ook vanaf pup).

De optie GEEN hond, vind ik wat cru. Veelal zorgen dieren juist voor beter contact en verbetering bij sommige ziektes. Dat daar niet aan gedacht word....

Klopt dat hoor ik ook vaak, en ik ben het er wel mee eens. Mijn neefje
heeft PDD-NOS, ze hebben hem in aanraking gebracht met een pup, en ze
zijn nu de beste vrienden, hij is zelfs stukje bij beetje vooruit gegaan, door die hond..

[Gollum]

Ik vond het filmpje van nanna echt prachtig om te zien, het kan ook echt goed gaan!
Maar ik vind het een erg groot risico, je hebt hier wel te maken met 2 kinderen van 7 en 4 met gedragsproblemen. Als ze een pup nemen zullen ze daar zeker het eerste jaar ontzettend veel werk aan hebben, ik vond het al druk zonder kinderen.
Laat de kinderen eerst eens kennismaken met honden, kijken hoe ze er op reageren. En dan nog zou ik een paar jaar wachten totdat helemaal duidelijk is hoe het met de jongste er voor staat.
En dan nog afwachten of je de juiste pup hebt

[lieke]

Ik heb geen verstand van pdd-nos maar mijn Nick heeft in ernstige mate adhd en een autistische gedragsstoornis. Ik heb een aantal jaren geen hond gehad omdat ik bang was dat het 'fout' zou gaan.
Toch heb ik weer een hond genomen (Lyndie) toen hij 4 was en een maand later kwam haar moeder Kyra ook.
En ik moet zeggen dat het helemaal geweldig was voor Nick én de honden. Nick had bijvoorbeeld vreselijke driftaanvallen waarbij hij voornamelijk zichzelf bezeerde en Lyndie en Kyra leerden zichzelf aan om zich, elk aan één kant, tegen hem aan te drukken en net zo lang 'vast' te houden tot hij kalmeerde (en hij niet meer woest met zijn hoofd op de vloer of tegen de muur kon bonken). Hij kon zich niet uiten en door hen heeft hij geleerd zijn gevoelens uit te spreken. De keren dat zij hem hebben getroost zijn ontelbaar en zij bleven absoluut onverstoorbaar bij zijn enorme uitbarstingen van vrolijkheid én verdriet. Ze versterkten zijn gevoel van eigenwaarde als hij weer eens een prijs won bij de juniorhandling of als ze meegingen naar een spreekbeurt over honden en alle kinderen ze wilden aaien.
Kortom, het zijn geen hulphonden, maar ze gedragen zich wel zo. En Nick heeft zo verantwoordelijkheid en zorgzaamheid geleerd en krijgt ontzettend veel liefde van ze. En hoewel ik helemaal geen hond nam met het uitgangspunt dat ze me konden helpen mijn kind op te voeden, is het juist dat wat ze hebben gedaan. En nu ga ik ook met ze naar verzorgingsinstellingen, revalidatie-oorden en bejaardentehuizen omdat ze fantastisch zijn met gehandicapten en (demente) bejaarden. En zij vinden het ook geweldig (al was het alleen maar om de koekjes en cake die ze krijgen toegestopt ).
Dus het kan heel, heel goed uitpakken met de juiste hond bij het juiste kind .

[Daan]

Er worden tegenwoordig 'afgekeurde blinde-begeleidingshonden' in gezinnen geplaatst met een autistisch kind, of kinderen. Dat gebeurt nog niet grootschalig, maar de resultaten zijn hoopvol.
De honden worden in de eerste instantie geplaatst als hulphond voor het kind, maar met een gezin daarachter dat hondengek is dat lijkt mij voor zo'n hond, echt super......

[SannePP]

Ik heb geen verstand van pdd-nos maar mijn Nick heeft in ernstige mate adhd en een autistische gedragsstoornis. Ik heb een aantal jaren geen hond gehad omdat ik bang was dat het 'fout' zou gaan.
Toch heb ik weer een hond genomen (Lyndie) toen hij 4 was en een maand later kwam haar moeder Kyra ook.
En ik moet zeggen dat het helemaal geweldig was voor Nick én de honden. Nick had bijvoorbeeld vreselijke driftaanvallen waarbij hij voornamelijk zichzelf bezeerde en Lyndie en Kyra leerden zichzelf aan om zich, elk aan één kant, tegen hem aan te drukken en net zo lang 'vast' te houden tot hij kalmeerde (en hij niet meer woest met zijn hoofd op de vloer of tegen de muur kon bonken). Hij kon zich niet uiten en door hen heeft hij geleerd zijn gevoelens uit te spreken. De keren dat zij hem hebben getroost zijn ontelbaar en zij bleven absoluut onverstoorbaar bij zijn enorme uitbarstingen van vrolijkheid én verdriet. Ze versterkten zijn gevoel van eigenwaarde als hij weer eens een prijs won bij de juniorhandling of als ze meegingen naar een spreekbeurt over honden en alle kinderen ze wilden aaien.
Kortom, het zijn geen hulphonden, maar ze gedragen zich wel zo. En Nick heeft zo verantwoordelijkheid en zorgzaamheid geleerd en krijgt ontzettend veel liefde van ze. En hoewel ik helemaal geen hond nam met het uitgangspunt dat ze me konden helpen mijn kind op te voeden, is het juist dat wat ze hebben gedaan. En nu ga ik ook met ze naar verzorgingsinstellingen, revalidatie-oorden en bejaardentehuizen omdat ze fantastisch zijn met gehandicapten en (demente) bejaarden. En zij vinden het ook geweldig (al was het alleen maar om de koekjes en cake die ze krijgen toegestopt ).
Dus het kan heel, heel goed uitpakken met de juiste hond bij het juiste kind .

Wat machtig mooi Lieke! Echt geweldig hoe de honden je zoontje hebben geholpen om zijn eigen ik te ontwikkelen!

[Mama Sanneke]

Eigenlijk luidt het advies van de meeste van jullie dus dat er geen hond bij moet komen.
Mijn eerste reactie was ook: zou je niet nog een paar jaar wachten? In ieder geval tot de oudste een jaar of 12 is ofzo?
Maar van de andere kant ken ik zelf het gevoel van verlangen naar een hond.

Zou een Golden, een sociale Dog of iets dergelijks zich niet prettig voelen in een druk gezin?
(tis overigens echt niet dat de kids in de gordijnen hangen hoor. De oudste krijgt goede medicatie en is daardoor steeds handzamer)

Tineke was ook al 13 toen Luka kwam en heeft autisme.
Ik zou geen hond aanraden voor de leeftijd van 12.
Het hangt ook van de hond zelf af, een hond zoals onze Luka moet je niet bij kleine kinderen zetten. Die is vanzelf al hyperde hyper.

[Maeve]

Ten eerste is PDD-nos niet hetzelfde als autisme. Zelfs verschillende mensen met PDD-nos kunnen heel veel andere symptomen hebben. Je kan in principe geen goed beeld krijgen van iemand alleen doordat hij PDD-nos heeft. Hetzelfde geld voor ADHD, dat betekent echt niet voor iedereen hetzelfde. Ik denk dat er veel honden geschikt zouden zijn, als ze maar een passend karakter hebben. Een puppytest met 8 weken kan een goed beeld geven van welke pup het beste bij hun zou horen. Zou alleen niet voor te kleine hondjes gaan denk ik.

Dat is absoluut waar Maeve!

Wat is een puppytest? En hoe werkt dat?

Een puppytest word gedaan als de pup ongeveer 7 weken is. De tester gaat de pups apart nemen in een ruimte waar ze nog nooit zijn geweest en kijken hoe de pup reageert op verschillende dingen. Ik weet niet alle onderdelen maar weet wel dat ze bijvoorbeeld kijken of de hond zich op zijn rug laat leggen. En zo natuurlijk ook zachtjes aaien, iets ruwer (zoals kleine kinderen het zouden doen) en dergelijke. Zo kunnen ze het karakter van de pup heel goed bekijken, hoewel dat wel verandert. Nilo heeft ook een puppytest gehad en daaruit kwam dat hij dominant en onafhankelijk is. Dat was ook zo de eerste weken maar vanwege de manier hoe wij met hem omgaan en toch ook door wat hij heeft meegemaakt (aantal keer gebeten) is hij nu ontzettend aanhankelijk! Maar zo is Nilo's zusje bijvoorbeeld gekozen voor een gezin met kleine kinderen omdat ze heel speels, spontaan maar niet zo dominant als Nilo, die waarschjnlijk te ver zou gaan tijdens het spelen en de kinderen zou uitdagen.

[lieke]

Wat machtig mooi Lieke! Echt geweldig hoe de honden je zoontje hebben geholpen om zijn eigen ik te ontwikkelen!

Bij ons heeft het geweldig goed uitgepakt, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het altijd goed kan gaan.

Overigens is er in Friesland nu een project waarin honden en dan met name (korthaar) collies worden opgeleid tot hulp- en therapiehond. De pups worden zo gauw als zij geboren zijn blootgesteld aan allerlei invloeden van buiteaf en vanaf een leeftijd van 7 weken ondergaan zij een door Helphûn Fryslân ontwikkelde gedragstest. Dit is een combinatie van Cambell, Pfaffenberger en Volhard, vermengd met de ideeën van Martha Hofman. Op de leeftijd van 8 weken krijgen ze een Hastingstest op het exterieur. Met de uitkomsten van deze testen wordt bepaald welke pups verkocht worden en welke pups de opleiding gaan doorlopen. Overigens worden de ouderdieren getest op CEA/PRA, HD, ED en PL en ook op gezondheidsproblemen zoals epilepsie, huidziekten, hartafwijkingen, etc. en moeten ze vrij zijn van afwijkingen in het karakter (te pittig, te schuw) en moeten kopers ze verplicht versvoervoeding geven.
De honden worden opgeleid als hulphonden voor mensen met diabetes (type 1) die hun bloedwaarden niet goed in de gaten (kunnen) houden, als therapiehonden voor kinderen 6-16 jaar die ASS, downsysdroom of in een rouwverwerkingsproces zitten en hulphonden voor kinderen met motorische handicaps (6-16 jaar).
Meer informatie is te vinden op http://www.hhfrl.nl.

[Jacky]

een vriendin van mij heeft twee kinderen met PDDNOS. Zij hebben er een straathondje bij genomen, Geweldige combinatie. Kom niet aan de hond. De hond is alles voor die kinderen. Het kan dus echt wel heel goed gaan.
De kinderen van het gezin waar het in de topicstarter over gaat, zijn wel een stuk jonger dan het gezin waar ik het over heb.
Je kan er weinig van zeggen. Persoonlijk zou ik er niet voor kiezen.

[Ennath]

Ik heb zelf een hele lieve brave teckelpup geplaatst bij mensen waarvan het jonge zoontje autistisch is.
Het jongetje wilde nooit wat; niet op voetbal, niet op een club, niks.
Nu hij zijn teckeltje heeft is met het hondje gaan trainen op de kynologenclub en hij doet het lang niet slecht! Het hondje is dol op zijn jonge baasje en het zusje van het jongetje is boos dat de hond altijd bij haar broertje zit en wil nu ook een "eigen hond"

Ik vind het gewoon raar om kinderen als hondenbaasje te diskwalificeren, puur omdat ze een gedragsstoornis hebben. JUIST deze kinderen kunnen heel veel baat hebben bij een hond(je).
Het is aan de ouders om met verstand en beleid te beslissen óf er wel een hond bij kan en zo ja, welke.

Mijn zoon heeft Asperger, ook een storing in het autistisch spectrum.
Hij kreeg als zes jarige zijn eigen kat, en hij en zijn Thomas zijn vier pootjes op één buik.
Thomas wordt hem vaak als voorbeeld gesteld als hij weer eens een driftaanval heeft: socialer als Thomas komen ze niet.

Naast de kinderen en de tien katten lopen hier ook drie honden.
Honden die hier met probleemgedrag kwamen.
Vooral Collin had een hele lelijke waslijst bij zich toen hij kwam.
Mijn oudste zoon had in het verleden niets met mijn honden, hij liep er met een boogje omheen en negeerde ze.
Tot Collin kwam: binnen een week vond ik mijn zoon naast Collin op de vloer, met zijn hand op Collins rug.
Ik zei: "vind je Collin wel lief?" " Ja" zei hij: "Collin lijkt op mij, hij begrijpt de wereld ook niet helemaal".
Collin bleek doof te zijn.

Inmiddels loopt mijn zoon regelmatig met de honden, al mag hij er maar één tegelijk mee nemen (en alleen als we in het bos zijn, want daar is het makkelijk om anderen te ontlopen).
Ik ben een voorstander van dieren bij kinderen met een verstandelijke en/of gedragsprobleem. Volgens mij brengt een dier het beste in zo'n kind naar boven. Dieren oordelen en veroordelen niet, dieren accepteren een kind met al zijn fouten en eigenaardigheden.

[SannePP]

Bedankt voor jullie reacties én ervaringen!

Ik heb jullie informatie doorgestuurd naar het gezin en ik denk wel dat ze voorlopig nog zullen wachten, totdat de jongste wat ouder is en beter met dieren om zal kunnen gaan. Ze denken er in elk geval goed over na en zullen in de toekomst op zoek gaan naar de 'juiste hond'

[Carmen]

Hier ging het dus niet altijd goed. Ramon en de honden zijn samen opgegroeid en daar hebben we ons handen vol aan (gehad). Hij is overigens nu ruim vier. Het is dat wij goed opletten en zaken voorkomen en de honden heel relaxed zijn dat het nu uiteindelijk een goede combi wordt maar dat was het niet. Kleuters functioneren al bijna alleen vanuit hun ego en niet vanuit het inlevingsvermogen in de rest van de wereld, bij autistische kleuters is dat over het algemeen nog meer.
Nu gaat het hier steeds beter omdat we Ramon verantwoordelijkheid geven en hem alternatieven leren als de honden hem frustreren. Hij leert nu ook hoe leuk de honden zijn als hij leuk doen, maar dat is een heel traject geweest. Wat we overigens met liefde aangegaan zijn en meer dan de moeite waard was. Maar ik vind ook omwille van de hond dat de kinderen erg jong zijn met veel problematiek en zou nog een paar jaartjes wachten.

[Ennath]

Hier ging het dus niet altijd goed. Ramon en de honden zijn samen opgegroeid en daar hebben we ons handen vol aan (gehad). Hij is overigens nu ruim vier. Het is dat wij goed opletten en zaken voorkomen en de honden heel relaxed zijn dat het nu uiteindelijk een goede combi wordt maar dat was het niet. Kleuters functioneren al bijna alleen vanuit hun ego en niet vanuit het inlevingsvermogen in de rest van de wereld, bij autistische kleuters is dat over het algemeen nog meer.
Nu gaat het hier steeds beter omdat we Ramon verantwoordelijkheid geven en hem alternatieven leren als de honden hem frustreren. Hij leert nu ook hoe leuk de honden zijn als hij leuk doen, maar dat is een heel traject geweest. Wat we overigens met liefde aangegaan zijn en meer dan de moeite waard was. Maar ik vind ook omwille van de hond dat de kinderen erg jong zijn met veel problematiek en zou nog een paar jaartjes wachten.

En wat doe je als de honden (en katten) er al jaren zijn en de kinderen dan pas komen. Beesten weg?

Ik snap dit verhaal nooit zo goed: ik heb een hond vanaf m'n zesde jaar, een kat vanaf mijn zestiende. Ik heb nooit zonder hond/kat (parkiet/kanarie/konijn etc.) gezeten in de jaren dat ik kinderen had, en ik heb twee keer kinderen opgevoed. De oudste is 27 (en heeft een hond en een kind) de andere twee zijn nu 10 en 11. En geen haar op mijn hoofd die ooit overwogen heeft om geen dieren te hebben zolang ik kinderen heb.
Sterker nog: de oudste (die van 27) kreeg een kat voor zijn vijfde verjaardag, een hond voor zijn tiende. Deze jongens hebben ieder een kat, waar ze zeer aan gehecht zijn. Een eigen hond hebben ze (nog) niet, maar ik sluit niet uit dat die ooit komt.

[Ennath]

Ik ben een voorstander van dieren bij kinderen met een verstandelijke en/of gedragsprobleem. Volgens mij brengt een dier het beste in zo'n kind naar boven. Dieren oordelen en veroordelen niet, dieren accepteren een kind met al zijn fouten en eigenaardigheden.

ik in principe ook, maar alleen als de ouders zelf heel erg graag een (normale) hond willen en niet als de (hulp)hond als handig oppasje gebruikt wordt omdat hij zo leuk getraind is op het in het gareel houden van het kind.

Die autisten hulphond heb ik nooit zo zien zitten, nooit begrepen wat die hond nou eigenlijk doet wat je niet beter zelf kan doen.
Nee natuurlijk moet je zelf graag een hond willen hebben anders moet je er niet aan beginnen.
Overigens heb ik de indruk dat "hulphond" vaak een smoes is voor gehandicapten om een hond te mogen hebben.
Ik ken verschillende mensen die in een begeleid wonen project zitten waar ze geen huisdier mogen. Dit omdat de aanwezigheid van een huisdier te zware druk op de begeleiders van het project leggen. Een hulphond mag wél. Kijk dan heb je toch een hulphond nodig

[jacq1970]

Ik ga geen oordeel vellen of er wel of geen hond in dit gezin zou moeten komen maar ik kan me indenken dat dit al heel erg druk is en als de kinderen echt gaan puberen dan kan het nog hectischer en moeilijker en drukker worden...vraag me af of je dan als ouders wel zin hebt om een hond uittelaten, wandelen, spelen etc... 4x een kwartiertje is zeker niet genoeg voor een hond ..
Als je al geradbraakt ben van je gezin en s'avonds eindelijk enigzins iets van rust heb moet je weer opstaan en wandelen...
Ik zou het zeer moeilijk vinden ...

[Ennath]

Een hulphond mag wél. Kijk dan heb je toch een hulphond nodig

oh, dan voorzie ik nu al dat ik een hulphond nodig zal hebben als ik 90 word . ik dien maar vast een aanvraag in .

O ik zal zeker een hulphond nodig hebben
En tenminste één kat om als plaatselijke verwarming te dienen.

[SannePP]

Een hulphond mag wél. Kijk dan heb je toch een hulphond nodig

oh, dan voorzie ik nu al dat ik een hulphond nodig zal hebben als ik 90 word . ik dien maar vast een aanvraag in .

ik kan nu eigenlijk al wel een hulphond gebruiken! Eentje die wast, stofzuigt, strijkt... Waar vraag ik die aan>?

Ik ben zelf wel een voorstander van beesten bij kinderen, ook bij kinderen met een beperking. Ik denk alleen dat het inderdaad, zoals gezegd, beter is om een paar jaar te wachten. Ze hebben die keus nu en moeten daar op een goede manier gebruik van maken!

[Carmen]

Hier ging het dus niet altijd goed. Ramon en de honden zijn samen opgegroeid en daar hebben we ons handen vol aan (gehad). Hij is overigens nu ruim vier. Het is dat wij goed opletten en zaken voorkomen en de honden heel relaxed zijn dat het nu uiteindelijk een goede combi wordt maar dat was het niet. Kleuters functioneren al bijna alleen vanuit hun ego en niet vanuit het inlevingsvermogen in de rest van de wereld, bij autistische kleuters is dat over het algemeen nog meer.
Nu gaat het hier steeds beter omdat we Ramon verantwoordelijkheid geven en hem alternatieven leren als de honden hem frustreren. Hij leert nu ook hoe leuk de honden zijn als hij leuk doen, maar dat is een heel traject geweest. Wat we overigens met liefde aangegaan zijn en meer dan de moeite waard was. Maar ik vind ook omwille van de hond dat de kinderen erg jong zijn met veel problematiek en zou nog een paar jaartjes wachten.

En wat doe je als de honden (en katten) er al jaren zijn en de kinderen dan pas komen. Beesten weg?
Ik snap dit verhaal nooit zo goed: ik heb een hond vanaf m'n zesde jaar, een kat vanaf mijn zestiende. Ik heb nooit zonder hond/kat (parkiet/kanarie/konijn etc.) gezeten in de jaren dat ik kinderen had, en ik heb twee keer kinderen opgevoed. De oudste is 27 (en heeft een hond en een kind) de andere twee zijn nu 10 en 11. En geen haar op mijn hoofd die ooit overwogen heeft om geen dieren te hebben zolang ik kinderen heb.
Sterker nog: de oudste (die van 27) kreeg een kat voor zijn vijfde verjaardag, een hond voor zijn tiende. Deze jongens hebben ieder een kat, waar ze zeer aan gehecht zijn. Een eigen hond hebben ze (nog) niet, maar ik sluit niet uit dat die ooit komt.

Juist niet dus dat is wat ik probeer te zeggen als je goed leest. Dan doe je de dingen die je moet doen, zij hebben nu keuze en dan is even wachten misschien wat relaxter, maar ieder moet zijn eigen afweging maken.

[Carmen]

Een hulphond mag wél. Kijk dan heb je toch een hulphond nodig

oh, dan voorzie ik nu al dat ik een hulphond nodig zal hebben als ik 90 word . ik dien maar vast een aanvraag in .

Zou ik korting krijgen als ik mjn oude twee inruil

[Muk]

Ondanks de positieve verhalen (die er ongetwijfeld ook zijn) heb ik op het asiel heel vaak ook de andere kant meegemaakt. Ouders vinden dat hun kind een dier moet voor de ontwikkeling, maar achteraf werkte dat niet. Het dier kostte te veel tijd en het kind ging er niet goed mee om. Dus moest dier weer weg.
En ja, het huisdier is dan altijd de dupe.

[Ennath]

Ondanks de positieve verhalen (die er ongetwijfeld ook zijn) heb ik op het asiel heel vaak ook de andere kant meegemaakt. Ouders vinden dat hun kind een dier moet voor de ontwikkeling, maar achteraf werkte dat niet. Het dier kostte te veel tijd en het kind ging er niet goed mee om. Dus moest dier weer weg.
En ja, het huisdier is dan altijd de dupe.

Ouders moeten een dier nemen omdat ze (de ouders dus) een dier willen hebben. En ouders moeten zich niet laten tegenhouden om een dier te nemen omdat de goegemeente vindt dat het zo bezwaarlijk is om een kind en een dier (in casu een hond) op te voeden.
Ik lees hier om de klipklop dat iemand maar geen hond moet nemen omdat ze een baby/peuter/kleuter/schoolkind hebben dan wel ambiëren, dat zou te zwaar/moeilijk zijn. En daar geloof ik gewoon geen hout van: een hond is geen zwaardere hobby dan een paard of een opknapmotorfiets of een: vul maar in. Als je graag een hond wilt moet je er één nemen, óók als je kinderen hebt.
Je moet geen hond (of wat dat betreft enig ander dier) nemen alleen maar "omdat het goed voor kinderen is". Dan zit je eigen hart er niet in.

[Ennath]

Ik lees hier om de klipklop dat iemand maar geen hond moet nemen omdat ze een baby/peuter/kleuter/schoolkind hebben dan wel ambiëren, dat zou te zwaar/moeilijk zijn.

Ik heb ook vaak het idee dat een hond hier op het forum als een soort tijdvretende godheid wordt gezien die het in álles voorál maar naar zijn zin moet hebben, en kinderen zijn maar storende elementen in de precieuse ontwikkeling van zijne hoogheid die volcontinu gemonitord en uitgeplozen moet worden.

[fresan]

Ik denk dat het er in dit geval vanaf hangt hoe graag de ouders een hond willen en wat ze er voor over hebben!
Tuurlijk is het druk 2 kinderen en een hond(om over de stoornissen nog maar niet te spreken) maar ik weet niet hoe het met jullie zit maar mijn honden hebben mij naast inspanning ook altijd ontspanning gebracht.
Wat is er heerlijker dan na een dag hard werken, drukke kinderen bij thuiskomst, de avondspits met eten, douchen etc. er even tussen uit te piepen om met je hond te gaan trainen of gewoon even lekker te wandelen of te fietsen?
Ik heb dus 3 kinderen waarvan de oudste 11 is en pdd-nos heeft de middelste 5 met adhd en de jongste drie met een pittig karakter
Tot voor kort altijd 2 of meerdere honden gehad met wie wij intensief IPO trainden. Kwestie van hoe graag wil je het en een hele goeie oppas. Ben naast moeder nl ook nog mens en heb ook recht op mijn ontspanning. Kon er na een avondje ontspanning de volgende dag weer vol goeie moed tegenaan.
Daarnaast ben ik van mening dat je naast je hond(en) zeker je kinderen ook moet opvoeden. Die van mij weten dat ze niet aan de hond mogen zitten zonder te vragen, vinden het helemaal geweldig als ze tijdens het wandelen een de lijn mogen vasthouden of een stok of bal mogen weggooien. Verder wordt er niet aan de honden geaaid of gezeten zonder toestemming. Werkt prima voor de honden en voor de kinderen die weten altijd waar ze aan toe zijn

Om een lang verhaal kort te maken(niet mijn sterkste kant )
ik vind het nogal kort door de bocht om te zeggen niet doen zonder dat je op de hoogte bent van deze mensen hun motivatie en de ins en outs van hun omstandigheden. De enige die hierover kunnen beslissen zijn deze mensen zelf lijkt mij

[Budkes]

Ik lees hier om de klipklop dat iemand maar geen hond moet nemen omdat ze een baby/peuter/kleuter/schoolkind hebben dan wel ambiëren, dat zou te zwaar/moeilijk zijn.

Ik heb ook vaak het idee dat een hond hier op het forum als een soort tijdvretende godheid wordt gezien die het in álles voorál maar naar zijn zin moet hebben, en kinderen zijn maar storende elementen in de precieuse ontwikkeling van zijne hoogheid die volcontinu gemonitord en uitgeplozen moet worden.

God wat ben ik het hier mee eens.
Ik wordt er soms zooooooo moe van van dat geneuzel. Over hoeveel tijd een pup opvoeden kost en een baby/peuter/kleuter/puber etc.etc.
Als iedereen zich hier aan hield waren we in de toekomst iig een heel aantal honden armer, omdat er geen kind meer mee was opgeroeid en onbekend maakt onbemind.
Laten we die honden in godsnaam uit hun glazen kastjes halen en ze gewoon weer mee laten draaien in het gezin. Daar vaart iedereen(mens en dier) wel bij.